ysfaky

yalnizca bir yazi

2011-02-19T14:57:00.001+02:00

Hayat o kadar da karmasik degil esasinda. Ciddiyim. Kucuk dusuneceksin, kucuk yasayacaksin. Su kucucuk telefon ekranindan bunlari yazarken buyuk dusundugumu fark ettim ve hemen kuculttum dusuncelerimi.

Degistigimi, degismem gerektigimi dusunuyordum aslinda. Her zaman yapmak istedigim ama 2 bilemedin 3 gun devam eden ve sonrasinda eski duzene donen islerim yok artik. Eskiden yapacagim derdim bunlari yazarken artik yaptim diyorum. Cunku artik yapacaklarimi degil yaptiklarimi yaziyorum.

Herkese diyecek hicbir seyim yok. Yalnizca hatirlamak ve donup dinlemek icin yaziyorum ve hata yapmak istiyorum.

Published with Blogger-droid v1.6.7

Hates or Loves

2010-12-18T10:23:00.000+02:00

Boran'ın çoğumuzun yaptığı şeyleri yapmamasından nefret ediyorum, gel PS'e gidelim, gel Paintball'a gidelim, gel bir şeyler yiyelim, gel bize gidelim, yok abi ben eve gideceğim, eve gidip 10 dakika facebook'a bakacaksın, sonra ya oyun oynayacaksın ya porno izleyeceksin ne var sanki o siktiğimin evinde? (kes sesini ve okumaya devam et) İşte bu yüzden Boran'ın çoğumuzun yaptığı şeyleri yapmamasından nefret ediyorum!

Bir finca kahve için 20 lira bozdurmaktan, 4 saat arayla konulan iki dersim olmasından, kantinde birbirine yiyecekmiş gibi bakan insanlardan, aynı kantinde okuduğu köşeyazarları ya da izlediği TV kanalının haberi farklı yorumlamasından kaynaklanan görüş ayrılığını ideolojik tartışma sanan aptallardan, telefonumla müzik dinlerken mesaj gelmesinden ve o an için mesaj atandan, cuma günleri kimsenin okulda olmamasından, okulda olanların olmasa, olmayanların da keşke olsa diye iç geçirişimden (ya olun ya olmayın lan! ) nefret ediyorum!

Çarpık bacaklı kızların kısa etek giymesinden, çirkin kızların makyaj yapmasından ve bencil insanların şemsiye taşımasından nefret ediyorum!

Fakültemde, hatta üniversitemdeki hatta ve hatta şehrimdeki (Ankara) takım elbiseli ve paltolu aşağılık maymunlardan ve kitap yüklü eşeklerden nefret ediyorum.

Kantinde birbirlerine sahte sahte gülümseyip diğer masadaki çocuğa ya da kıza bakanlara, bone takan, makyajla daha da güzelleşen, kadınlığının farkında olan ve bunu kullanmasını bilenlere, bir de bu kişinin etek giymiş haline, of of of , neyse , bayılıyorum. :)

Kulaklığımı takıp Pink Floyd'umu açıp gözlerimi kapayarak kendimden geçmeye bayılıyorum.

Her ne kadar mal olsa da Boran'ı, 20 lira bozdurmam gerekse de kahveyi seviyorum.

------------------------------------------------------------------

17 Aralık cuma günü 12:30 – 15:30 arası İİBF kantinindeki gözlemlerden yola çıkılıp yazılmıştır.

Boran gözlemdışıdır, öfkelenecek bir şeyler düşünülmüş, akla ilk Boran gelmiştir.

Geleceğimde Yer Alacak Ankaradan 10 (+ - 3) kişi

2010-12-06T01:17:00.000+02:00

Böyle bir şey yazmamın nedeni artık arkadaş, dost, kardeş gibi ayrımları yapmam gerektiği düşüncesi. İnsanlara her zaman güvenmişimdir (belki de haddinden çok), ve çok şükür -büyük ihtimalle tanrı sayesinde- hep yüzüm ak çıkmışımdır çünkü doğru insanlarla karşılaştırmıştır beni O.

Üniversitede ilişkim konusu dışında da iyi insanlarla karşılaştığımı düşünüyorum. Bu iyi insanların bir çoğu yalnızca üniversite anılarımda kalacakken aşağıda adlarını sayacağım 10 (+3) kişi geleceğimde de yer edeceklerdir düşüncesindeyim. Nedenlerini ve süreçleri kendilerinden izin alarak yazıyorum. Burada yazdıklarım yalnızca beni bağlar, kişiler hakkında fikir sahibi olmanızda olumlu ya da olumsuz bir katkı yapması beni bağlamaz,bilesiniz, ona göre okuyunuz.

Hepsi hakkında sayfalarca cidden sayfalarca yazabilirdim ama kısıtlamak zorunda kaldım. Kusuruma bakmayın.

Önemli Not: Burada yalnızca Facebook profili olanlar var. (evet Facebook bana para veriyor) +3 dediğim de Facebookta olmayanlar. - 3 deyişimse muhtelif sebeplerden ötürü kopacak bağları öngörür.

+3 :

(Bkz: Okan Bağdatlıoğlu)

(Bkz: Emre Kurt)

(Bkz: İlhan Aslan)

------------------------------------------------------------------------

Boran Karakaya: “Piç Kardeşim Benim”

Nasıl tanıştığımızı hatırlamıyor, beni cemaatçi sanıp yanıma yaklaşmaya korktu mu yoksa eğleniliriz lan deyip o mu adım attı bilmiyorum. Kendisi askeri lojmandan dışarı,camiden içeri adım atmış adam değildir, tamam, ilkini abartmış olabilirim ama ikincisi kesin doğru, oğlum lan Sultanahmet'e girmiştim o sayılır mı, diyor misal kendisi. Düşüncesi de o yönlüdür zaten, liberal bir faşist,(çünkü herkes benim gibi özgürlükçü(!) olsun der, herkes benim gibi farklı olsun der,o nasıl olacaksa tabi) farkında olmasa da inanan bir agnostiktir, Berkay ve Okanla çok takılmasının sonucu olsa gerek.

Bu adam, yani Boran, Ankarada, üniversitede böyle adamlar olmalı dediğim cinsten ilk adam. Diğer ikisi de Okan ve Berkay. Bunlar oldukça açık ve geniş insanlar oldukları için seviyorum, muhakkak kendilerini bu kadar rahatlıkla trollüyebildiğim ve trollenebildiğimden belki de.

"Küfür ederken bile bu kadar samimi olabiliyorsa insan, o insan benim kardeşim olmayı hak ediyor demektir."

Boran'ın şüphesiz benim için ifade ettiği anlam büyük. Lisedekiler geçer, asıl dostluklar üniversitede başlar sözünü haklı çıkaran türden bir adam. Soyut becerisi yüksek somut beceresi bir o kadar vasat biri. Ağzı iyi laf yapar, eli kalem tutar, entelektüel şeylerden anlar ve beğenir, tıpkı ben gibi ama somut becerisi dediğim gibi vasattır. 2 yıldır babasını ikna edip bize ev hediyesi getirecek misal. Getirmek istemediğinden değil şüphesiz ondan eminim de, hadi baba, arkadaşlara şunları verip bir de ziyaret edelim diyemez ya da oğlum sıkıştım lan para lazım dediğimde çıkarır parasını verir ama bir başka yolla para bulmayı beceremez. Buna rağmen süper bir adamdır.

Boranla birlikte bir delilik yapıp Maliye'den çap yapıyoruz misal, bu bizi o kadar değiştirdi, o kadar etkiledi ki, bir başka adamla birlikte olsam bu kadar keyif almaz, bu denli etkilenmezdim muhtemelen. Boran şimdi bunları okuyunca kız gibi yazmışın amk diyecek ama biliyorum içten içte beni kıskanıyor, ben de yazarım lan deyip, başka bir şey yazacak ilerleyen günlerde. Oysa bilmiyor ki bu fikri ben Boran'ın bir yazısından aldım...

Boran hakkında roman yazabilirim, -ki kafamdaki karakterleri oluştururken Borandan etkilendiğim çok olmuştur- lakin burada yalnızca liste başı yaparak bunu belirtiyor, sözcüklerin çokluğuyla aldatmıyorum kendisini. Söylenecek çok şey var, burada yazdıklarım Boran hakkında kumsalda kum kalır. En kısa sürede Boran konulu öykü Facebookta.

Ümran Tüylü: “Kocaman ve Küçük Kadın”

Hani ilk yılda herkes böyle alıcı gözle bakar birbirine, hevesle ama körebe oynar gibi birbirlerine yaklaşırlar ve sonra bir ilişkiye beceriksizce yeltenir en sonunda da ayırırlar yollarını. Ümran böyle bir şey değildi işte. İkinci yılın ortalarında tanıştık, ayaküstü sohbetleri saymazsak. O kadar çok konuştum, o kadar çok dinledim ki onu. Diyorum ya tanrı beni seviyor, büyümüşken ben, kaynaştık onunla.

Ümran üniversitede tanıdığım en olgun kız. Benden iki yaş büyük olması değil bunun nedeni şüphesiz. Başlıktaki “kocaman”ın bir nedeni bu. Olaylara bakışı, olaylardaki soğuk kanlılığı ve en ama en ciddi olayı bile tiyatral biçimde canladırma becerisi. Bu kız tiyatrocu olmalı ama dansçı olmak istiyor işte. Ümranın yerine çoğunlukla kendimi koyabiliyorum, onu anlayabiliyorum, onu bu sayede bu kadar çok seviyorum ama sevmeyi başaramadığım tek nokta tango. Tangoyu bu kadar sevişini anlayamıyorum. Hayır kabullenemiyorum falan değil, haddim de değil zaten, yalnızca anlayamıyorum. Benim yazmayı sevişim gibi sevişini anlayamıyorum.

Sanırım başıma bir şey gelse arayacağım ilk kız o olur. Boran'ın aksine beceriklidir, bir şekilde halleder, bir şekilde çözer.

Küçük deyişimin nedeni ise, belki yüzlerce sayfa tutacak msn konuşmaları, günlerce sürecek yüzyüze konuşmalardan bildiğim, içindeki küçük kız. O kocaman kadının içindeki, sevilmeyi ve sevmeyi bekleyen küçük kız. Bu kadar mükemmel bir kızı, kendisi gibi mükemmel bir adamla düşünüyor olmalı ki tanrı, yalnız olması bu yüzden olsa gerek diye düşünüyordum. Yapabildiğim tek mantıklı(!) açıklama buydu ama bu değişti. Sanırım Tanrı Ümranla alakalı planlarını uygulamaya geçirdi. Bu kocaman ve küçük kadın artık yalnız değil çünkü.

Umalım ki eşlerimiz de tanışsın birbileriyle ve bu dostluk daim olsun.

Dilek Çelik: “Aynaya mı bakıyorum ne?”

Hani İbrahim kıssasında bir karıncadan bahsedilir ya, küçücüktür ama yine de su taşır, Dilek tam da o karıncadır. Düşündüğü, inandığı bir şeyler vardır ama imkanları şartları olmadığı için belki de yalnızca elinden geldiği kadarını yapar. Bu sanırım bizim arkadaş grubumuzun fazla liberal oluşundan kaynaklı. Çünkü Dilek Gazi'de kendini yalnız hissediyor.

Boran gibi bir asker çocuğu olmasına rağmen liberal değil yalnızca faşisttir. Terör konusunda aşırıyım der kendisi de zaten, kimse bir başka Türk'e karşı faşist değildir değil mi ama :)

Ümran'ın ve Dilek'in yeri şüphesiz ayrı. Ümran'ı anlıyorum Dilek'i hissediyorum. Çünkü aynı ben kadar zayıf, ben kadar narin, duygusal konularda. Ben saklıyorum, o saklayamıyor tek fark, yemin ediyorum terk fark bu. Dilek'le konuşurken kendimle konuşuyormuşum gibi hissediyorum yani o kadar ben gibi. O bana yaptıklarını söylüyor ben ona yapacaklarımı ya da yapmayı planladıklarımı. Sonuç mu? Süper bir dostluk.

Dilek deyince aklıma aslında Mor Ve Ötesi gelmesi gerek ama kendimle o denli ilişkilendirmişim ki, aynaya mı bakıyorum ne, daha mantıklı ve yakın geldi. Bu kız süper cidden ya, hani böyle

Dilek de, her ne kadar yemek yapamasa, tanıdığım kadarıyla hamarat olmasa da olgun bir kız.

Selvinaz Akpınar: “Tek cümle: Yasemin Mori şarkılarından bir kişilik”

Marjinal bir kişilik. Kesinlikle sıradan değil, kesinlikle herkes gibi değil. Aslıda ilk gördüğümde piercinginden anlamıştım ama yalnızca şekli bir marjinallik atfetmiştim. Tanıdıkça kafamdaki entelektüel tanımına otururken hatta taşarken dış görünüşünü hiç düşünmedim, yargılamadım, değerlendirmedim. Gözlerin kahverengi miydi Selvi senin?

Selviyle yalnızca düzeyli bir tartışma yapılır yanılgısından da Aveanın bana verdiği 3000 dakika ile kurtuldum. Yemin ediyorum 2 saat sıkılmadan konuşabildiğim 2 kişiden biri. Bu kadar esprili, bu kadar anlayışlı, bu kadar zeki birini daha tanımadım. Zekiliği, okula uğramamasından belli zaten, başka söze ne hacet de...

Yasemin Mori şarkılarına benzetmem belki bir yanılgı, şöyle ki, Facebook profilinden dinlemiş hatta izlemiştim Yasemin Mori'yi ilk. Bu yüzden her Mori dinleyişimde aklıma Selvinin gelmesi de tuhaf değil sanırım.

Selvi'den olmayacak tek şey devlet memurudur. Her şeyi yapabilecek meziyette ama devlet memurluğu, cık, hiç sanmıyorum. İnşallah da olmaz zaten.

Kendisinin daha büyük planları var, olmalı!

Bu yazıyı yazmaya başlayınca Selvi'ye bahsettim ve ne diyeceğini merak ettim. Aslında Boran'ın kız gibi eleştirisine yanıt arıyordum ve Selvi, istiyorsan yazarsın istemiyorsan yazmazsın hepsi bu,deyince devam ettim. Teşekkürler Selvi.

İlhan Sevgili: “Hayat boş ama o hırs dolu”

Hani bazı dostuklar vardır, 6 ay aramazsın, 1 yıldır görmemişindir ama onu gördüğün an o süreleri unutursun ve içinden geldiğince sıcak “naptın ya” dersin. İlhan işte böyle bir dost. Sınıfın ilk göze çarpanlarındandı kendisi, hem konuşup, hem bir cümle sonra ne diyeceğini düşünüp, hem de konuşmanın genel tutarlığını kaçırmayan kızlardan. Kısaca zeki ve hırslı kızlardandı. Sanırım ilk tanıştığım İlhandı sınıfta. Bir gün dersten çıkıp yurda gelinceye dek onu düşünmüş ve yurda girer girmez “dostum olur musun” demiştim. Dediğim gibi Tanrı beni seviyordu ve böyle başlıyordu dostluklarım.

Yazdıklarım içinde en beğendiğim öykümün de ilham kaynağı ve baş karakteridir kendisi. Bir William Blake şiiri illütrasyonundan bir öyküye, Karanlıktı adlı öykümün.

İlhan'ı tanımayanlar için İlhan'ın çevresinde bir itici aura vardır, o şımarık edası insanları uzaklaştırır normalde kendinden ama tanıyanlar için ilhan'ın bir parçasıdır o. Hem hayatı boş vermeyi hem de bu kadar hırs dolu olmayı nasıl başarabiliyor anlamış değilim açıkçası.

Dışardan çok sıkı fıkı görünmeyen dostluğumuz tam da yukarıda örneklediğim gibidir.

Hilal Zorba: “Çankayalı Bir Genç Kız”

Facebook'un yeni müdavimlerinden olan Hilal'e de bu bir hoşgeldin armağanı.

Hilal bir Çankaya kızı, bildiğin elitist yani. Kendisi kabul etmese de elitist sözcüğünü, gerçek bu.

Tek kusuru çok ama çok konuşması. Tek kusur bu. Bazen sıkıyor tabi. Ama çoğu kez dinlenilmesi gereken şeylerden bahseder ama ayrıntılara girdikçe ipin ucu kaçıyor bazen. Hani insanlara değerlendirirken bazı kötü özellikleri vardır, ama genele baktığında o özellikler önemsizdir, yalnızca aklında bulunur ama onu anımsadığında aklına ilk gelen özelliklerinden değildir ya bu, işte Hilal tam da bu kişi işte.

Kendisi Çankayalı olmanın hakkını da vermiyor değil. Hangi oyun nerede, hangi film ne zaman geliyor, iyi cafe, en ucuz mağaza hep onda. Ankaralı sonuçta.

Bu listede, en son samimi olduğum kişi de kendisidir zaten, muhtelif nedenlerden ötürü, kronolojik olarak geç oldu ama çok iyi çok da güzel oldu taam mı demek istiyorum. Geç oldu güç olmadı.

Şimdi düşündüm de söyledikleri arasında Hilal kendisi hakkında çok az şey söylüyor, söylediklerini dinleyip, kendisi hakkında kendin bir şeyler edinmelisin, kolay lokma değildir hani. Hilal hakkında fikir sahibi olmak kolay ama bundan emin olmak zordur. Ben de sanırım fikir sahibi olan ama emin olmaya da yakın olanlardanım.

Benan Özan: “Schubert'in Bitmemiş Senfonisi”

Benan bu listeye Aksaraydan katılan tek kişi. Kendisi benim hakkımda, “tuhaf adamsın vesselam, canını sıkan bir sokağı boyuyorsun da kırmızıya, bir yaprak düşse altında kalıyorsun” tespitiyle gönlümdeki yerini pekiştirmiş birisidir. Hani kafamı karıştıran, karıncalandıran bir mevzuda, hemen abla niyetine Benan'a danışılır, sevgiliden önce tiyatroya Benanla gidilir, sevgili ilk Benanla tanıştırılır ve bir sürü şey. Hep ablam olmasını istemişimdir, Benan ablam olmuştur.

Beni kimse bir şeye benzetmiyor ya,(sözcüğün gerçek anlamı, mecazi değil tabi) deyişinden sonra düşündüm düşündüm, Vivaldi çok avam kaldı, Beethoven'u anlamlandıramadım, Mozart sevmem zaten, Rahmanov da dinlemedim, Brahms ile Schubert'in arasında kalmıştım ama Schubert'in Bitmemiş Senfonisini yeniden dinlediğimde Benan'ın o senfoni olduğunu anladım. Çünkü Schubert gibi ben de, Benan'ın hep eksik kalarak güzel olacağına inanıyorum. Benan da bir kız olduğu için, istediği her ama her şeyi elde etse bile mutlu olamayacağı ya da bu mutluluğu kısa süreceği için Benan henüz Bitmemiş bir Senfoniye benzer.

Taygun Küçük: “Annemin Dualarının Sonucu”

Hani anne-babalar ya da diğer tüm büyükler 18 yaşında bir çocuğu gurbete yollarken hep derler ya, Allah iyi adamlarla karşılaştırsın, Taygun o karşılaştığım iyi adamlar hatta süper adamlardan işte.

Tayguna her şeyimi ama her şeyimi emanet edebilirim. Hani bir laf vardır ya,(umarım yalnızca Aksarayda yoktur) bacım olsa da sana versem, keşke bacım olsa da Taygun'un kaynı olabilsem.O kadar çok seviyorum yani onu. (not: Taygunun 4 yıldır süren bir ilişkisi var tabi, müstakbel eşiyle mutluluklar kendisine). Tabi her erkek gibi bunu ona belli edemiyor olabilirim, onu çoğu kez kırmış da olabilirim ama bir yıl yurt yaşantısı, iki yıl da ev yaşantısı sürdürüyoruz, olur böyle şeyler.

Belki de babama benzettiğimden kaynaklı bu sevgi, aynı babam kadar saf, iyi niyetli, temiz.

Allah'ım diyorum çok şükür böyle adamlarla karşılaştırdığın için.

Biliyorum Taygun beni çoğunlukla erkeğin orospusu olarak tanımlıyor ama Taygun o kadar iyi-niyetli ve saf olunca birinin orospuluk yapması gerekiyor. Taygun iyi-polis ben kötü-polis oluyorum her zaman. Taşın altına benim elimi sokmamsa sorun olmuyor çoğu kez. Kurt ise her zaman çekimser tabi.

Yazarken düşündüm düşündüm, bu çocuğun sevmediğim bir yönü yok. Yani varsa da göze batmıyor. Çok para harcaması ve marka takıntısını diyebilirim belki ama bunlar da kendisinin bileceği şeyler, uyarmaktan başka bir şey yapamam ki.

Ayşe İşli: “Oyun Sahnesi: Yaşamı”

Bu kız süper bi oyuncu. Öyle böyle değil, hayatı bir tiyatro sahnesi. İçinden neler neler geçiyor ama karşısında iki-üç kişi gördü mü basıyor kahkahayı. Kimse kimseyi anlayamaz derler dünyada, bana kendini anlatana kadar hiç ama hiç öyle düşünmüyordum misal ben. Kendini saklamayı biliyor. Bilerek mi yapıyor yoksa kendiliğinden mi oluyor emin değilim. Kendisiyle de zaten tiyatroda tanışmıştık ilk. Sonra kaptırdı kendini ve ben koptum tiyatrodan. Öyle işte. Sonra Özgelerin şiir dinletisinde hatırlıyorum onu. Ve son belirgin hatıra, yazın fır dönmüşüm, ilişki değerlendirmesi yapmasını istiyorum ondan.

Ayşeyle üç an. Oysa biraz düşününce, Tandoğan'dan Kızılay'a ellerde bira şişesi yürüyüşümüz, odamda kahve içimiz ve sonraki telefon konuşmaları geliyor. Pek belli olmayan ama alttan alta yürüyen bir arkadaşlık bu. Yalan söylediğimi hatırlıyorum ona. Aslında bir yalan değildi de, öyle olmasını umuyordum, öyle mi değil mi hala bilmiyorum: “ama o seni seviyor” bunları yazarken söylemek istedim, muhtemelen Ayşe dışında kimse anlamayacak, hatta anladığını sananlar tersinden anlayacak ama yine demek istiyorum. Sen pek hoşlanmasan da Ayşe, o seni seviyor. Bunu yine dedim ama bunu hala bilmiyorum.

Lütfen telefonlarıma yanıt ver artık ama tamam mı?

Berkay Demirdizen: “Biri Bu Çocuğu Durdursun”

Berkayla ilk tanıştığımda, muhtemelen Boran; oğlum ikinci sınıfmış lan, alttan 9 tane dersi varmış, demişti de bölümümü zor sanmıştım. Ancak Berkay gibi bir adamın, tamamen sınav ve üniversite sisteminden dolayı 9 tane dersi kalabilir zaten... Oldukça trajikomik. Berkayla ilk konuşmaya başladığımızda oğlum bu çocuk atıyor lan, yok lan o kadar da değildir, Berkay abartıyor falan diye düşünmedim değil. Ama söylediklerinin, biraz araştırararak biraz da zamanla doğru olduğunu anlayınca, iman ettim Berkaya...

Uluslararası İlişkiler Araştırma Topluluğu kısmına hiç girmiyorum bile, orada da fena çuvallamıştım, kimsenin haberi yok tabi, her şey kafamın içindeydi. (Bkz: Günah Çıkarma)

Gerçekten çok değişik konularda, muhakkak söyleyecek bir şeyi vardır, benim gibi laf olsun ya da bilgiçlik yapayım diye de yapmaz bunu. Gerçekten biliyordur. Üslubu güvenilirliğini biraz sarssa da tanıdıkça, Berkayla zaman geçirdikçe anlıyorsun söylediklerinin haklılık payını.

Birlikte İzmir'e gidince pekişti tabi bu düşüncelerim. Abarttığını, bizi götürmek için söylediğini sandığım her şey tek tek ortaya çıkınca, ilk kez iman ettim Berkay reyise. Sonrası da birlikte sohbetlerle pekişti tabi. Eski evdeki alem de bunda muhakkak etkili sanırım. Okan, Mert, Berkay ve ben. Hani üniversiteyi anımsayınca kafanda birkaç anı hemen canlanır ya, benim kafamda canlanacak ilk anı sanırım bu.

Özge Eldemir: “Yalnız Ama Güzel Kız”

Tanışmamız kazara olmadı. Bir hocamız tarafından kasıtlı tanıştırıldık ve bundan hep memnun olduk. Çok farklı seyirler izleyen, kopma noktasından birlikte kitap çıkarma noktasına dek gelen bu ilişki şu an dostluk olarak duruldu. Annem hep, sizin kafanız aynı, isteseniz de ayrı kalamazsınız der Özgeden için.

Özge gerçekten çok güzel bir kızdır, ilk gördüğüm günden bu yana hep güzelsin güzelsin demişimdir ama kendisi bir türlü inanmamıştır. Öyle olduğunu kendisi de biliyor da daha fazlasını duymak için yapıyor, bilmiyor değilim.

İyi niyetimden şüphe duymadığı için bir şeyler yapmak istediğimde (ki bu çok nadir olur) aklıma ilk Özge gelir. Candan'ın konserine (benim için önemini bilen bilir) bile Özgeyle gitmem bu nedendendir. Çok sıcakkanlı, samimiyet problemi olmayan birisidir. Belki de bu yüzden bu kadar seviyorum.

Bunu yazarken kendisi hakkında yazdığım “Bir Yaprak” yazısını okudum da, gerçekten onu anlamak için kafa yormuşum, düşünmüşüm. Buna değer çünkü o. Kendisi de kalemi kuvvetli biridir, bilmem kaçıncı edebiyat dergisinin editörü, şiir topluluğunun başkanı, yazarlar birliğinin üyesi ve daha bir sürü meziyet. Bu koşuşturmanın içinde olmasa da oturup yazsaydı şimdi bir Nazan Bekiroğlu ya da Elif Şafak'a ufaktan aşık atabilecek kıvamda olurdu şüphesiz. Ama koşturmasa da ben ve benim gibilerle tanışamazdı muhakkak.

Nazını çekebilecek birini bulduğunda cidden tanışmak istiyorum, çerez tabağı teoremindeki (Ctrl- tık yapın teoremi öğrenin) ucu açılmamış şam fıstığısın ne de olsa. Belki onun bir arkadaşı falan da olur da, ben de onunla tanışırım.

-----------------------------------------------------------

10 +3 kişi bunlar işte.

Hepsinden prosedür gereği (!) arayıp yayınlamak için izin aldım ve burada yayınlıyorum.

Tüm yanlışlıklar benden, tüm güzellikler sizden kaynaklıdır bilesiniz.

Boran, Benan ve Özge'ye bunu bir mim konusu olarak vermek istiyorum. (Bkz: Mim Konusu)

Şiir

2010-11-07T18:05:00.000+02:00

ödünç almış yaratırken

karanlık geceden

o zifir karası

saçları

tanrı…

alıp başını yürüyen

bir yağmur bulutu olmuş,

tenin…

ve tanrı dokunmuşçasına güzel

o küçücük ellerin…

gözlerin…

topraktan almış sanki

rengini…

ve melekler bulsun diye

yaratılmışın sen

dengini…

Kabiliyet

2010-10-26T01:37:00.000+03:00

Adamın bir kabiliyeti vardı. Ne meziyet ne lanet, yalnızca bir kabiliyet. Hayat bulamıyordu dilinde yer bulan hiçbir şey. Evet evet, sözcüklere döküldü mü bir kere, gerçekleşmiyordu hayatta. Adam önceleri çok çekmiş bu yüzden ama alışıp da kullanmayı öğrenince o denli kötü olmadığına kanaat getirmiş olacak ki, bana anlatırken ne meziyet ne lanet, yalnızca bir kabiliyet demişti.

Kullanmayı yeni yeni öğrendiği zamanlarda rast gelmiştim ona ilk. Önceden sokakta, okulda karşılaşırdık da selamlaşmadan öteye geçemezdik. O gün bana pek bezgin ve soluk görünmüş olacak ki dayanamayıp halini,neyi olduğunu sormuştum. Oysa o, neyi olduğunu söylemekten çok niye olduğunu anlatmak ister gibiydi:

- “Neden hastalanıyoruz? Eğer Tanrı bizi kusursuz yarattığını söylüyorsa, söyle bir bakarsak o kadar da kusursuz değiliz hani,yok evrimse, hala evrimleşemedik mi, evrime ayak uyduramadığımızdan mı bozuluyor illa ki bir yerimiz?”

Ben bir şey diyememiş,yalnızca dinlemiştim. Söylediklerini sonra düşününce kendimce bir kaç yanıt bulmuştum ama hiç söyleyemedim.

Sonra anladım ki o günlerde geçmesini dilediği rahatsızlığıyla ilgili okuyup, konuşup “kabiliyeti” sayesinde ondan kurtuluyormuş ama çok değil 2-3 gün geçmeden hiç aklına gelmeyen bir yerinden yine rahatsızlanıyormuş. Bunu çözmek için kafa yoruyor ama bir çözüm bulamıyormuş. Tam da o gün karnında daha önce hiç olmayan bir ağrı peyda olmuş, gelene geçene onu anlatıyordu ve ben de solgunluğunun bu yüzden olduğunu bu sayede öğrendim.

Hatırladığım ilk konuşmamız bu oldu. Günden güne bu adamdaki farklılığı hissediyor ama bir anlam veremiyordum. “Oyunu bulan kuralı koyar” demişti bir gün. Küçümseyerek bakmış ve bir filmden mi yoksa bir kitaptan mı fırladığını kestiremediğim bu cümleye kayıtsız kalmıştım ama sonradan anladım ki oyunu bulmasa da kuralını bulmuştu. Bunun nereye varacağını o zaman anlayamamıştım ama bunları yazarken çok daha iyi anlıyorum.

Sonraki görmemde dişinden mustaripti. “Oldukça çok acı çektikten sonra, nereden bakarsan tüm bedenimde acı hissettim, diyebilirim ki en kötüsü diş, unutma sakın bunu” demişti. Dişin ağrısının 1-2 gün içinde geçeceğini bildiğini ama 1-2 gün içinde yalnızca alkol ve ilaç alarak ağrıyı geçiştirdiğini söyledi ve kendisiyle bir şeyler içip içemeyeceğimi sordu. Biraz düşündükten sonra bu farklı adamı daha yakından tanımanın çok iyi olacağını düşündüm ve kabul ettim.

Belki de zaten anlatmak istediği için, doğrudan bir kafeye götürdü beni. Sessiz, müşterisi az, genelde işten çıkan memurların geldiği bir yere benziyordu. Garsonların adama tavırlarından buraya daha önce de sıkça geldiğini anladım. Her zamankinden farklı bir şey olsun, dişini göstererek sabaha dek hissetmemek istiyorum ona göre dedi garsona, garson benim de siparişimi alarak uzaklaştı.

İçtikçe hem alkolün verdiği keyif hem de ağrısı dinen dişin mutluluğuyla konu konuyu açtı ve sonunda anlatmaya başladı.

Ne zaman başladığını ya da fark ettiğini hatırlamadığını ama küçükken hep bir süper-kahraman olmak istediğini belki de düşünün gerçek olduğunu söyledi ama bunu söyler söylemez gözleri gölgelendi, bakışlarını benden kaçırdı ve bir süre bir şey demeden bekledi. Sonra birden hayır hayır dedi, süper-kahraman falan değilim ben, çünkü bu bir meziyet değil ama lanet de değil diye ekledi. Bu yalnızca Tanrı vergisi bir kabiliyet. Üstün veya düşük kılmıyor beni, diğerleri şiir yazabilip, resim yapabiliyorken benim de ağzımdan çıkan gerçekleşmiyor. Söylediklerim hayatta karşılık bulmuyor, önceden öyleyse bile ben söyledikten sonra artık öyle olmuyor. Dalga geçtiğini ya da sarhoş olduğunu falan düşündüm ilkin, anlamış olacak ki aklımdan geçenleri, gözleriyle bir kadın ve bir erkeğin oturduğu masayı işaret ederek, bu kadın erkeğe tokat atmayacak burada dedi. Ne dediğini anlamaya çalışırken kadın az evvel sarmaş dolaş olduğu erkeğe tokat atarak, alıp çantasını dışarı çıktı. Neler olup neler döndüğünü anlamam için bir kaç cümle daha kurdu ama o kadar müstehcen şeylerdi ki yazamayacağım buraya.

O günden sonra eskisinden yakın olmaya başladık. O da uzak durmaya falan çalışmadı. Niye bilmiyorum ama ben de bu kabiliyetinden kimseye bahsetmedim. Ama artık yazma, birilerine olanı biteni anlatma ihtiyacını son olanlardan sonra duydum. Geleceğim o kısma.

Bana finallerde yaptıklarını anlattığı gün evrenin kuralların bir kaç kişiyi kapsamadığını anladım. Vizelerden aldığı yüksek notlarla sınıfın ders notları hakkında sözü geçen biri haline geldiğinde, sevmediği kişilerin yanına gider gerçekten de soru çıkabilecek yerleri göstererek buralardan soru çıkacak der ve sınavdan sonra da kahkahalarla gülermiş. Bir şeyler anlaşılmasın diye sonradan vazgeçmiş ama bana anlatırken bile kahkahalarını tutamıyordu. Belki de bu kahkahalar onu mutlu gördüğüm tek günün tek izleri,belirtileriydi.

Bazen bu dilimi keseceğim diye diye öfkeli bir şekilde gelir, yere göğe küfrede küfrede bir şeyler anlatırdı. Tam da o anlarda onun ne denli şanssız olduğunu düşünür ve üçüncü dünya diktatörlerine benzetirdim. Elinde bir çoklarının imrendiği bir güç vardı ama bu mutlu olmasına yetmiyor aksine onu mutsuz kılıyordu.

Bir gün ortadan kaybolduğunu öğrendim. Nereye gitmiş, başına ne gelmiş, kaçırılmış mıydı hiçbir şey bilmiyordum. O an aslında onun hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediğimi düşündüm. Yalnızca bana anlattıklarını, üniversitedeki sınıfını, yanında gördüğüm arkadaşlarını ve kendi deyimiyle “kabiliyetini” biliyordum ama daha fazlasını değil. Arkadaşlarına da bir süre olmayacağından başka bir şey söylememiş, Yazma nedenim bu da değil, birazdan anlatacağım.

O vakitten sonra hiç görmedim onu, okul bitti, iş hayatım başladı, kariyer peşimde koşturdum. Bazen olsa da bir çift laf etse diye içimden geçirdiğim anlarım oldu ama sonrasında aklıma gelmez oldu. Bir an gerçekliğinden şüpheye düştüğüm zamanlar bile oldu, masal kahramanı gibi hissediyordum düşündüğüm kişiyi. Zamanla hiç aklıma düşmez oldu ta ki dün onu görünceye dek.

Dün onu gördüm,önce tanıyamadım, aşina bir yüz ama kim kim diye düşünürken anımsadım. Hemen yanına gittim. Aslında ne diyeceğimi bilemiyordum ama yine de gittim ve merhaba dedim, biraz beni inceledikten sonra dilinin ucuna gelen sözcükleri yutarak gel dostum dedi yalnızca ve yürümeye başladık. İşte o an, yanımda yürüyen adamın artık tanıdığım (veya tanıdığımı sandığım) adam olmadığını hissettim.

Uzun bir sessizlikten sonra nerelerdeydin dedim,neden gittin?

Durdu, bana ilk karşılaştığımızda söylediklerini anımsatan şu cümleleri kurdu: Biliyor musun bazen Tanrının şu dünyayı aşık olduğu için yarattığını düşünüyorum, kendi aşkını insanlara dağıtıp onların da kendi gibi mutlu olup acı çekmesini istediği için, haksız mıyım?

Ve sonrasında başından geçen her şeyi anlattı.

Bir kadın sevmiş, kadının da kendini sevdiğinden emin değilmiş ama. Kadın adamın yanındayken her şeyin rayında gitiğini görüp her birlikte olmak istiyormuş ve bu adam için bir süreliğine iyiymiş.

Sonra adam kaptırmış kendini kadına, bir sele kapılan çocuk gibi. Oyun sanıyormuş, çırpınmıyormuş bile. Kadını mutlu edip onun mutluluğundan arta kalanlarla mutlu oluyormuş ve bu bir süreliğine iyiymiş.

Ardından kadın için bırakmış eski yaşantısını, yaşadığı kenti, arkadaşlarını ve takılmış kadının peşine kayıtsız ve bu da bir süreliğine iyiymiş.

Bir süre sonra kadın sıkılmış huzurun tekdüzeliğinden. Her şeyin yolunda olması, her istediğinin öyle ya da böyle gerçekleşmesi bir anlam ifade etmemeye başlamış. Adam bunun farkına varıp hep daha büyüğünü ve daha çoğunu dillendirmiş ama bir türlü kadını mutlu edemiyormuş artık.

O an anladım dedi bana küçük dağları yaratan tanrının ben olmadığımı. O an göğe bakmaya korktum, yukarda bana kıkır kıkır gülen bir yüz görmekten korktum, haddini bildin mi diye soran bir yüz görmekten korktum dedi duygusuz bir sesle. Ve kısık bir sesle ekledi, çaresizliğimden korktum.

Sonradan sıradan biri gibi davranmaya çalışmış, öyle davranmış ama aydan aya kadını kaybediyormuş, uzaklaşıyormuş adamdan kadın.

O gün yağmur yağıyordu dedi miladından bahsedercesine, yüzümü kaldırdım göğe ve Tanrının bakış açısıyla bakmaya çalıştım kendime. O an çok farklı olabileceğini ve ne yapmam gerektiğini anladım dedi.

Dostum,bir kadına söylenebilecek en kötü şey gerçeklerdir, gerçekleri duymayı istediklerini söyleseler de hepsi kandırılmak ister.

O yağmurlu günde, sırılsıklam bir halde yanına gitmiş ve her şeyi anlatmış. Kabiliyetini anlatmış,senin sevdiğin şey buydu ve ben sana bunu veriyordum,evet dilime düşen hiçbir şey gerçekleşmiyor ve ben sana şunu söylemek istiyorum demiş: Seni seviyorum...

Yaşadıklarımdan Hayatımda İzler Var!

2010-10-23T14:00:00.000+03:00

Kızların kız olduklarının farkına vardığımda 6 yaşımda falandım sanırım.

Babamın her gün elimden tutup da kapısına dek götürdüğü anaokulunda, adını bir daha asla unutmayacağım Aydan'a rastlayınca anladım iki ayrı cins olduğunu ve benim diğer cinsi sevmeye başladığımı.

Aydan anaokulundaki sevgilimdi (platonik elbette lan, Aksaraydan bahsediyoruz, boru mu?), sanki o var diye anaokulu daha zevkliydi, düşünsene bundan 14 yıl evvel ben Cédric olmuşum, Chen'im Aydan. Aydandan geriye tek kalansa doğum günümde çekilmiş, yanyana bir fotoğraf.

Aydan hayatıma giren ve adıyla çıkmayacak ilk kızdı.

Sonra ilkokullu olduk, ilkokulda biraz daha büyümüştük sanırım ya da korkuyorduk bizden büyüklerin de oluşundan. İlk 5 sınıfta da birkaç kişiden hoşlandım ama adlarını vermeyeceğim, çünkü biri evlendi biriyleyse hala görüşüyoruz. İlkokulu hatırlamak istemiyorum, o mavi önlüklü, unutmak istesem de unutamayacağım, birkaç fotoğraftan başka bir şey kalmasa da elimde yine de hatırlamak istemiyorum.

Asıl önemli olan, şiir yazmaya başlatan ve şimdi düşündükçe hem gülümseten hem utandıran olaylar ortaokulda başladı. 8.sınıfta her şubeden öğrenci toplayarak bir E şubesi oluşturan okul yönetimi o E şubesine beni de uygun görmüş(!) ki yeni sınıfta başladık LGS hazırlanmalarına. Başlarda çok yadırgadım, valiye dek gittim ama bir şey değişmedi, ki iyi ki değişmemiş yoksa bunları yazamayacak, yaşadıklarımdan öğrendiklerimi öğrenemeyecektim.

Aydandan sonra tek bir kızı daha sevdim ya da ne bileyim öyle bir şey yaptım işte, şu anki sevmek, birlikte olmak, çıkmak sözcükleri o an için bir anlam ifade etmiyordu. Şu anki bilinçle diyorum ki Aydan ve biri daha.

İlk kız Leyla idi. Şimdi düşününce o yıllarda o kadar da güzel değildi, geçen Park pastanesinin orada gördüm de epey güzelleşmiş, neyse, ilk seni seviyorum'u Leyladan duymuştum, çocukluk aklı işte, gerçek sanmış tir tir titremiştim. O denli safmışım ki, en çok söylenen yalanı gerçek sanıp sevinmiştim işte. O anı hiç unutmuyorum, herkesin Telsim numarası var ( liseliler bilmez :p ) , Telsim Amca 100 kontör yükleyince 100 de mesaj veriyor ve biz o 100 mesajla mesajlaşıyoruz akşamları.

Mesaj olarak seni seviyorum gelince ben kızarmış,titremiş ve bundan sonra hep olacağı gibi içim bulanmıştı. Bu kadar kaypak bir vücudum olsun istemezdim ama her şeyi yoğun yaşadığım için vücudum çok çabuk tepki veriyor ne yapayım!

Leyla bitti sonra, yine mesajla dedi ama aldırmadım niyeyse, sanırım başka birçok seçenek daha olduğu için. Hatırladığım kadarıyla sonra Gökçe oldu, çok tatlı çok şirin, hanım hanımcık bir kızdı, aynı sınıfta olduğumuz için de çok çabuk tanışıp kaynaşmıştık. Gökçe ile başladı şiirleri, kızları elde etmek için kullanmam.

Hiçbir kadın düşünemiyorum ki kendine yazılan bir şiirden etkilenmesin, bunun farkındayım ve hep bunu kullanıyorum. Gökçe ileriye dönük hayal kurduğum iki kızdan biriydi, liseli bile değilken ne hayali demeyin, çocukluk hayali işte.

Gökçe de bitti,bugün hala görüştüğüm bir başka arkadaşım da onu sevdiğini söylediğinde tuhaf olduğumu hatırlıyorum tek, bittiğinde.

Sonra yine aynı sınıftan Yağmur oldu, Yağmurla o kadar kısa sürdü ki, yaşantımdaki kızlar arasında sayabilir miyim bilmiyorum ama yine de çok şey öğrendiğimi anımsıyorum ondan. Ortaokulda bir genç kızdı sanki ve büyüdüm onunla. Liseli olduğumda anlamıştım aslında Yağmur'un benden birkaç yıl ilerde düşündüğünü.

.....

Bu yazıyı yazarken aklıma bir benzetme geldi, kızlar cep telefonu gibidir, kimse eskiden kullandığı telefonu bugün kullanmak istemez mesela ve şu an kullandığın telefon, eğer daha iyisini alabilecek paran yoksa en iyisidir.

Şu an çıktığın kız her zaman en iyisidir ve eğer aşık olmamışsan, geçmişinde kalan kimseyle yeniden olmak istemezsin. Benim için hepsi geride kaldı, yalnızca hoş bir hatıra hepsi.

Bu yazıyı yazmamın nedeni de bu. Şu an duygusal olarak hiçbir şey hissetmediğim için bunları daha aklıselim değerlendirebileğimi düşündüğüm için yazıyorum. Bak ben şu kadar kızla çıktım falan diyecek biri değilim, bilen bilir. Dediğim gibi geçmişime bakmam ve anlamam gerekiyordu hepsi bu.

Gerçekten güzel olan tek kız sanırım Kübra idi. O uzun pırasa saçları ve kahve mi siyah mı kestiremediğim gözleriyle beyaz bedeni ona öyle yakışıyordu ki. Çok güzeldi ve türbanlıydı. Onu düşününce aklıma gelen şeyse şu: Okuldan sonra türbanını takar, patenini giyer ve paten kayardı... ( evet Boran, tek marjinal ben değilim ) Liseye geçince, elinde şiir kitabımı gördüğü bir arkadaşına, Yusuf bu şiirleri hep bana yazdı, deyişini duydum ve nedense mutlu olmasına mutlu oldum, tuhaf bir şeydi.

Sonra ise keşke olmasaydı dediğim bir kız oldu, keşke zamanı farklı olsaydı. Ben daha büyümemiştim ve bir kızın kalbini kırmanın ne demek olduğunu bilmiyordum çünkü.

Derya idi, yeni taşındığımız evimizin oradan bir kız. Farklı bir okul, farklı bir mahalle. Altan kitaplarını yeni yeni okuyan ve oradan öğrendiklerini kızlara anlatan bir ben ve beni seven bir kız.

Okullarımız farklı idi ama benim okulum onun okulunun sonrasında olduğundan beraber gidiyorduk sabahları okula. Sırf birlikte olabilmek için 8deki ders için 6da buluşuyor ve parkta oturuyorduk. Derya elini tuttuğum ve öptüğüm (evet hala Aksaraydayız lan! ) ilk kızdı. İlkimdi ama dediğim gibi hem LGS hem Altan'ın verdiği gazla yollarımızı ayırmak zorunda kaldık. Sonra İzmire mi İstanbula mı ne gitmiş,onu duydum.

Sonrasında Derya faktörünün büyük etkisi ve 3-5 puan ile Öğretmen Lisesi kaçtı ve Hazım Kulak'a geldim. Hazım Kulakta çok şey öğrendim ama çok azı kızlar hakkındaydı.

Lisede yalnızca Cerenle çıktım, o da 3 ya da 4 gün sürdü sanırım. Bu yazıyı yazıncaya dek Cerenle çıktığımızı bile unutmuştum, yakın arkadaştık hep.

Bilmem yazmalı mıyım ama manevi sevgilimden bahsetmezsem olmaz sanırım. Asla birlikte olmadık, onu öyle çok seviyordum ki dokunmaktan, yaklaşmaktan bile korkardım. Pelinden bahsediyorum elbette. Keşke onu şimdilerde görebilsem,keşke.( Yazıyı düzenliyorum, o keşkelerin içi boşalmasın diye değiştirmiyorum ama Pelinle görüşüyoruz şu an )

Sonra üniversite oldu. İlk yılın toylukları, denemeler ama becerememeler, Aksaraydan ilişkiler falan derken olduk ikinci sınıf.

Duygu oldu, başlarda sevmiştim cidden sevmiştim ama sonradan olmadı ve bitti. Bittiğinde de seviyordum ama bitmişti bir kere. Bir iki hafta zor gelse de şimdi hiçbir şey kalmadı geriye.

Şöyle bir bakınca geride kalan 15 yılıma güzel şeyler yaşamışım, aldatılmışım, terk edilmişim, çekmiş gitmişim... Belki bu satırları yazmamda hepsinin ama hepsinin payı var. Beni onlar yazar ( kavramsal olarak yazar değil, eylemsel olarak yazar, yazmak eyleminin geniş zamanlı çekimi) yaptılar.

Hiçbirinden pişman değilim. Yukarda adı geçenlerden hiçbirinin feysbuk ve msn listemde oluşunu fırsat bilip bunu yayınlayacağım. Listemde olmayışlarının nedenini bilmiyorum ama yoklar işte. (Düzenleme: Biri artık var)

Evet Hala O

2010-10-19T21:01:00.000+03:00

Bugün ikindi üzeri uyuyup da ezana ramak kala uyandığımda evet evet bunu yazmalıyım dedim kendime ve bir çorba içip hemen oturdum masaya. Uyandığımda yazının adının “ O ” olması gerektiğini düşünürken, yazarken adının “ evet hala O ” olması gerektiğini anladım.

Neyse. Bu kadar girizgah kafi sanırım.(şapkalı a yapmama izin vermiyor bilgisayar)

Geçen akşam iki hoş kızla süpersonik bir gece geçirdiğimde aklıma gelmişti böyle bir şey. O gece o kadar çok konuşmuştuk ki, benim payıma düşen konuşma yüzdesi bile bir haftalık konuşma potansiyelimden yüksekti,o kadar yani. “Off ya, hep ben konuştum lütfen siz de konuşun” diyerek açtığım konulardan birinde bu iki hoş kızın ilk aşklarından bahsetmeleri için zorladım ve sonra kafam bir ampule dönüştü, trink sesi eşliğinde.

Önce bir sınıf büyük olanı dinledik ikimiz, böyle elleriyle saçlarıyla oynaya oynaya, şu an hiç ama hiçbir şey hissetmediği o ilk aşkını anlattı ağzı kulaklarında. Gülüyoruz falan, sıra bir sınıf küçük olana geldi ve o da “ ııı,şey ben de ona aşıktım, ilk aşkım oydu” deyince film koptu.

Güldük eğlendik, normaldir ben de ona aşıktım falan dedim, çünkü manevi sevgilim de onunla çıkmıştı ve okulun popüler çocuklarından biriydi. Allah var yakışıklıydı da. Tarif etmeyeceğim.

Buradan vardığım nokta şu oldu. Liseli ya da ortaokul sonlardaki biz ergenlerin zevkleri ne kadar da birbirine benziyor. Popüler olana ilgi duyuyor ve ondan istiyoruz. Neden istediğimize dair kafamızda ya da içimizde bir şeyler canlansa da asla onu neden bu kadar çok istediğimizi anlatmaya yetecek denli yoğun değiller. Biri 7. sınıfta biriyse lise hazırlıkta adına ilk aşk dedikleri o deneyimi yaşadıklarında bence de adı ilk aşktı ama kendi aşkları değildi. Mahallenin en güzel kızına/en yakışıklı oğlanına aşık olmaktan başka bir şey değildi bu.

Buradan da kendi yalnızlığıma geçeceğim. Toplumun genelinin beğendiği, like yaptığı kişilerden hoşlanmamışımdır genelde. Sıra bana geldiğinde okulun neredeyse en popüler kızına olan ilk aşkımdan bahsetmem bunu değiştirmiyor. Çünkü o zamanlar ben de ergendim.

Gelelim şimdiye, diyecek ki birkaç kendini bilmez (ki ben biliyorum onları) şu an güzel ve popüler bir hatun yanaşşsa sana varmayacaksın sanki... Öyle bir şey değil bu. Kafamdaki popüler kalıplardan uzak "O" özel ve güzel kızı bekliyorum. Beklediğimin "O" olduğunu bilmeliyim.

Annemin bile “bul artık birini be” diye serzenişte bulunduğu bir ortamda artık bunu yazmam gerekliydi, o süpersonik gecede anladım bunu.

Fiziksel özellikleri umrumda değil, artık o ergen değilim çünkü. Yalnızca bir şeyler paylaşabileceğim, sevebileceğim ve kendimi sevdirebileceğim birini bekliyorum. Rüyamın söylediğine göre de bulacağım. Bu yüzden bekliyorum. Lütfen üzerime gelmeyin!

Leon-Levy'cilik

2010-10-17T22:38:00.000+03:00

Dün gece bir rüya gördüm. Aslında bir süredir içtiğim ilaçtan kaynaklı tuhaf rüyalar görmekteydim ama bunun rüya görünümünde bambaşka bir şey olduğunu bildiğim ve artık yazmaya başlamam gerektiğini düşündüğümden yazıyorum.

Pink Floyd – Have A Cigar çalıyor arkada ve ben başlıyorum rüyamı ve olanları anlatmaya.

Sarhoş olmama yetecek kadar bira içmiş,Ankarada daha önce böylesini görmediğim bir yağmuru görmüş, bir süre kapıda kalmış ve içeri girer girmez soyunup yatağa girmiştim.

Rüyamda o denli güzel olmayan bir kız, bir oyuncakçı dükkanında bana yaklaşıyor ve “sürekli seni aradım, seni seviyorum” diyor, “sen kimsin ki” diyorum, “seni ikinci sınıftan beri tanıyorum,sizin sınıftaydım” diyor ve ben nedense ona sarılıyorum ve aklımdan şunlar geçiyor: Allahım iyiki bir başka ilişkiye başlamamışım, iyiki emin olmamışım.

Biliyorum bir şey ifade etmiyor size ama anlatacaklarımdan sonra bu anlaşılır olacak.

Belki hep kaderci biriydim, hep dünyayı değiştirebileceğime inansam da dünyanın beni değiştireceğini biliyordum. Tanrının benim için planları olduğuna ve bu planları uygulamak adına benim asla aklıma gelmeyecek şeylerle karşılaştırdığına ve karşılaştıracağına inanıyorum.

Çok ama çok istediğim birkaç şey dışında her gün-gece ettiğim dualarda “hayırlı eş-iş-aş” (evet sıralama bu biçimde) deyişim de sanırım buna bağlı. Ben bilmem tanrım bilir gibi bir şeye benzese de daha karmaşık ve samimi bir şey. Neyse. Bir şeyler olacak ve ben biriyle karşılağacağım, Dali'nin Gala'sını bulduğu gibi ben de bulacağım. İnandığım buyken, ben aslında tanrının işine burnumu sokarak, olmayacak, olmaması gereken adımlar attım ve az kalsın bir ilişkinin altında kalacaktım. Bu rüya bu yüzden önemli. Ona sarılırken düşündüklerim, tanrıma ettiğim şükür o kadar içtendi ki, ondan etkilendim zaten. Hayır Yusuf, beklemelisin, beklediğin özel kişi gelecek!

Rüyanın devamında bana, çocukken okulda oynadığımız oyunları anlatıyordu, filmlerde karşılaşacağımız bir şapka var elinde ve biz Leon-Levy'cilik oynardık seninle diyor bana.

Ertesi gün görüşeceğimizi, hatta birazdan sarılıp ayrılınca bile bir şekilde birbirimizi bulacağımızı bilecek şekilde sarılıyoruz Aksarayda bir yerde ve ben uyanıp, gece benim odamda kalan ve erken kalkıp bilgisayarı açan arkadaşım Okan'a; baksana Leon Levy kimmiş,neymiş diyorum ve bunu anlatıyorum... Ben bunu anlatırken Google'dan öğreniyoruz ki, Leon Levy bir Yahudi iş adamı ve görsellerde, o kızın elinde tuttuğu şapkanın aynısı Leon-Levy'nin başında...

Tuhaflık bu ya, Okan da sabah uyanır uyanmaz, Pepsi Pepsi diye yırtınmış ve sabahın dokuzunda gitmiş Pepsi almış, içince rahatlamış, “bu gece tuhaf radyo dalgalarına mı maruz kaldık nedir" diyor bunları anlattıktıktan sonra da...

İnanırım, ne de olsa 4 aylık Paul Auster okuyucusuyum :)

Freudyan bir bakış açısıyla değerlendirdim bir de rüyamı ve şöyle sonuçlara vardım:

Kız bana sarıldığında o bir şey dememiş, ben kendi kendime konuşmuş ve şükretmiştim tanrıma, yani basbayağı kendi bilincim, bilinçaltımı bilinçli bir biçimde etkilemiş olabilirdi, anlaşılabilirdi.

İkinci sınıf demesinin nedeni, onu hatırlamayışımı örtmek istemesi, Leon-Levy'cilik oyunu ise, birkaç kez izlediğim Leon filminden kalma, Levy ise Yasmin Levy dinlediğimden olabilir. Şapka ise tümüyle rastlantı.

Beynim bu parçaları harika bir biçimde kurgulayıp, bana rüya diye sunmuş ve ben de balıklama atlamış olabilirim. Evet evet düşünmedim değil bunu... Lakin bu bir rüya ve benim adım Yusuf.

İnanmaktan başka ne yapabilirim ki :)

Yazı bitti, hala Pink Floyd ama bu sefer Echoes...

Yoksa

2010-08-16T04:56:00.000+03:00

Mutlu olabileceğimi düşünüyorum, belki izlediğim filmden belki içtiğim bir fincan kahveden belki de yalnızca şu an kendimi mutlu duyumsadığımdan... Nedenini düşünüyorum,mutlu olabileceğimi neden düşünüyorum?

Aslında soruyu tersinden sormam gerekir çünkü genelde mutluluğun olmadığı zamanları mutsuzluk diye tanımlar insanlar. Mutlu olmak esas olandır esasında, ben biraz farklıyım hepsi bu.

Daha evvel de üstünde durmuştum, film müziklerini dinlemeyi seviyorum. Hele hele önce dinleyip sonra filmi izleyip sonra yine dinlemeye bayılıyorum. Şu anda da kulağıma bir film müziği çalınıyor ve ben düşünüyorum,mutlu olabileceğimi neden düşünüyorum?
Yoksa diyorum ama kendim bile inanmıyorum... Yoksa, yok canım olamaz... Uzaklaştırmaya çalışıyorum bu düşünceyi kafamdan. Yoksa'larla uğraşamam.

Ama mutlu olabileceğimi düşünürken kafamın içinde canlanan o pembeliği ortadan kaldıramıyor “yoksa'larla uğraşamam” deyişim. Ve ben henüz adını bile bilmediğim kızı düşünüp, mutlu olabileceğimi düşünüyorum.

Farklı bir dünyaya girebilecekmişim, şu an düşündüklerimi o an düşünmeyecekmişim gibi geliyor ve bu mutlu ediyor sanırım beni.
Sanırım adını öğrenmenin ve düşlerimi yitirmenin vakti geldi...

çok yalnızım be blog çok!

2010-08-05T21:46:00.000+03:00

O kadar yalnızım ki, bir yerlere birilerine gitmek istiyorum ama gidecek ne yerim ne de kimsem var!

Sıkıştım sanki dört duvara!

Çevreme bakınca çok şey görüyorum ya da hiçbir şey görmüyorum, sonra hepsi akıp gidiyor.

Geride bir şey kalmıyor. Kadınlardan nefret ediyorum, çevremden nefret ediyorum, şehrimden nefret ediyorum ve en önemlisi kendimden nefret ediyorum!

Sıkıldım artık, farklı bir şey olmalı! Belki de sıcaklardan bu bunalımlı hava, umudum yok, beklentim yok!

Rüyamda sanırım Yahudi olmuşum da Tanrıyla pazarlık yaparken gördüm kendimi, bak diyordum beni aşık yapacaksın ama kız güzel olacak ve bana bir yerden sonra karşılık verecek, yapacaksan böyle yap, yoksa yokum ben. Evet evet tam böyleydi.

Ne oluyoruz lan diye uyandım, bir duş aldım da öyle geldim kendime!

Hakikaten lan, ne oluyor bana böyle?

Düş

2010-05-16T00:08:00.004+03:00

(İki arkadaş birbirini görür, anlatacak daha çok şeyi olan konuşmaya,ötekisi dinlemeye başlar.

Oğlum gel şuraya otur, konuşalım biraz
Hayırdır abi, n'oldu?
Ya şu müslüman kızdan ayrıldım da...
Türbanlıdan mı?
Ne türbanı ulan, sen türbanı yanımda gördün mü de koynumda göreceksin!
Yok abi öyle değil de, müslüman deyince hani...
Ne bileyim,ben de bilemedim ki, bildiğin sarışın yeşil gözlü güzelcene bir kız müslüman çıktı, anlamıyorum ki, hala namaz falan kılıyor mu cidden insanlar ya?
Nasıl yani abi?
Boşver nasılını da... Çek şu sandalyeyi otur bakalım ya, ayaktan ayaktan konuşulmuyor, sana soracaklarım var.
Elbet abi.
Oğlum bir kız nasıl olur da örümcekler gibi düşünür de ceylan gibi yaşar, davranır?
Abi içmedin değil mi?
Cevap ver lan!
Anlamadım ki abi.
Üf sana soranda kabahat zaten. Bu yobazlardan tiksiniyorum ya hani ben, nasıl oldu da bu kız hoşuma gitti, neyini beğendim bu kızın onu soruyorum.
Abi gönül bu yani ota da şeye de konar, bilirsin..
Demi lan, ama oğlum ben kızla tiyatroya falan gittimdi müslümanca şeyler yapmıyordu, demek ki bunun aklını tam yıkayamamışlar...
Yok abi adamlar tuttuklarını bırakmıyorlar, yeter ki yaklaş yanlarına, hakkaten Allah var da yardım mı ediyor anlamıyorum ki...
Ne Allahı lan, cins cins konuşma, sorduklarıma yanıt ver sen!
Tamam abi.
Neyse lan kıza dedim işte, sen müslümansın yapamam ben senle falan filan diye.
Eee abi o ne dedi peki?
Bir şey demedi ama bir çok şey dermiş gibi baktı,tuhaftı lan bir an ne yapacağımı bilemedim.
Eee ne yaptın peki,çektin gittin mi?
Lan fırsat bu fırsat dedim,sarıldım bir daha, beni romantik falan da sanmıştır şimdi bu..
Değil misin abi?
Ne bileyim lan işte sarılmak istedim sarıldım ve çektim gittim.
Sonra?
Sonra dayanamadım döndüm arkamı, Lut'un karısı misali taş keseceğime falan inanmıyordum ama yine de korktum bir an..
Abi Lut kim?
Boşver lan, bir köşeye çekildim, ne yaptığını izledim ben de işte.
Ee ne yaptı peki?
O bir şey yapmadı,oturdu kaldı öyle de, sonra kendi gibi tuhaf bir kaç kişi geldi, bir şeyler konuştular falan.
Türbanlı arkadaşları mı geldi?
Bak hala türban diyor ya! Yok oğlum türban falan, böyle saçı başı açık 3-4 kişiyle konuştu işte.
Onlar ne yaptılar ki kıza?
Eliyle koluyla bir şeyler gösterdi kız, sonra birini aradı telefonuyla, tam o sırada beni gördü.
Sen ne yaptın peki abi?
Ne yapacağım salak, saklandım tabi ama gördü bir kere.
Abi sen bu kızı seviyor muydun yoksa?
Sabahtan beri ben ne anlatıyorum sana gerzek! Sevsem ne sanki, müslümanmış lan kız!
Bilmiyor muydun ki?
Aslında müslümanım diye demişti, yazıyordu da ama ben lafta müslüman sanmıştım.
Eee abi müslüman olsun sanki ne olacak, zaten halkın yüzde 90ı müslüman bir ülke değil mi burası?
Lan git salak salak konuşma, 90'ı örümcek beyinli diye 10'u da mı örümcek beyinli olsun?
Abi,evlenecek değilsin ya kızla, evlenecek kız var eğlenecek kız var...
Lan önceki gün salaklık edip evlenme teklif ettim..
Eee ne dedi ya?
Hayır dedi.
Anladımmm,senin biraz da kuyruk acın var...
Oğlum öfkemi de sevincimi de senden çıkarırım şimdi, yediğin dayakla kalırsın,bilesin...
Eee abi yalan mı söylüyorum?
Bir sus be ya,bir sus... Ben iyi biri miyim, hı?
Bu da soru mu abi,tabi iyi birisin.
Değil mi ama, hem kıza da dedim, sen çok iyi bir kızsın, benden iyilerine layıksın falan diye..
Abi sen bildiğin Issız Adam olmuşun...
Kaçırır mıyım lan, ama inşallah izlememiştir o filmi...
İnşallah abi.
Neyse kurtulduğumuza sevinelim, bizi de kendine falan benzetirdi sonra...
Allah korumuş diyelim bence.
Bak hala Allah diyor ya...

(Bu öyküdeki tüm kişi ve kurumlar bütünüyle düş ürünü olup, gerçek hayatta böyle kişilerle karşılaşılmamıştır, karşılaşılmamaktadır)

Bir Ad

2010-05-13T19:00:00.001+03:00

Bir ad vermeli miydim?

Bir sıfatın olmalı mıydı, seni nitelemekten öte benle alakanı niteleyen? Senin, olmayan adının sonuna benim olduğunu belirten iyelik ekleri eklemeli miydim?

Ya da bir yüz çizmeli miydim sana? İnsanların seni değil de benim sana yakıştırdığım yüzü görmeleri mi gerekirdi? İnsanların seni tanımasını, sevmesini beklemeli miydim? Bu kadar geniş zamanlarımız var mıydı?

Bir ses vermeli miydim sana? Kalabalık ortamlarda dost canlısı, bire-birde ciddi, yalnız kalındığında içten ve samimi bir ses vermeli miydim sana? Konuşmalarına müdahil mi olmalıydım, susturmalı mıydım seni?

Bir ad vermeli miydim sana? Peki sana bir ad verince sen, sen olmaktan çıkıp artık görmek, duymak, sevmek istediğim kişi olacak mıydın?

Sahi, bir ad vermeli miydim sana?

Yoksa yalnızca sayfalarda mı kalmalıydın?

Bir Şiir Gibi

2010-05-13T18:43:00.001+03:00

“Bir şiir gibi”. Söylediği tek şey buydu, “bir şiir gibi”... İ'lerin uyumunu duymak için mi söyleniyordu yoksa bir şiir gibi olan bir şeye mi tepki veriyordu, pek anlaşılmıyordu.

Durdu, düşündüklerini gözden geçirir bir eda ve hecelerini sayan bir şair tavrıyla yine “bir şiir gibi” dedi.

Anlamıştı neyden ya da kimden bahsettiğini. Gerek yok artık diye düşündü, bıraktığı kalemi masasından aldı ve yazmak isterken düşündüklerini, yazmayı düşündüğünün yerine yazdı ardından kapatıp defterini gitti. Ve öykü burada bitti...

Yazmak

2010-05-09T23:36:00.001+03:00

Aslında Altan'dan öğrendim ben de sözcük denilen sihirli şeyleri. Biraz da dönmeyen dilimin etkisiyle yazmak daha cazip ve çekici gelmişti. O zamanlar henüz sözcüklerim yoktu,yaratmaya çalışıyordum belki bir şeylere ya da birilerine öykünerek...

Bir süre sonra sözcüklerim oldu, sonra cümlelere evrildiler ve sonrasında kendi paragraflarıma devşirdim onları. Nasıl olduğunu düşündüm bunun, acaba kendimle alakalı bir şey miydi bu yoksa herkes mi böyleydi...?

Sonra bir deyimle açıklayabileceğimi düşündüm bunu: “alıcı gözle bakmak”.
Bunu da biraz değiştirerek alıcı gözle okumak yaptım.

Okurken muhakkak bir olay ya da bir karakter yakın gelir insana,kendini yerine koyarak yitirir kendini sayfalarda. Satır satır arar kendini ya da başına gelene benzer bir olayı. Tıpkı böyle bir şeydi benim yazma maceram da...

Yalnızca okurken,yaşadığıma değil de yazdığıma ya da yazabileceğime benzerlerine dek gelince seviniyordum. Mahallenin orospusuna aşık bir kabadayı diyordu kitapta örneğin, ben alıp onu, yazdığı,yarattığı kadına aşık şair yapıyordum, başlangıç noktam o cümle oluyordu ama kesinlikle ondan başka bir şey çıkıyordu ortaya.

Hayır çalmıyordum,bu kesinlikle çalmak değildi,yalnızca beni etkileyen sözcükleri, cümleleri alıp onu öykümün ya da masalımın başlangıcı yapıyordum.Sonrası zaten kendi çabamdı.

Bir süre sonra yaşadıklarımla karşılaştırmaya başladım,sanki ayaklarım daha da sağlam basıyordu böylece yere... Deneylerde var olan deney ve kontrol grubu kavramını kafamda edebiyata uyarlıyordum. Eğer aşktan bahsediyorsa kitap, deney grubuydu o ve ben kendi aşkımı kontrol grubu olarak alıyor ve değerlendiriyordum.

Bazen deney grubunda olanları da dahil ediyordum kontrol grubuna... Büyüyordum aslında kısacası. Kitaplarla,sözcüklerle büyüyordum...

Bir süre sonra bardağımı doldurmuş olduğum yanılgısına düştüm ve bıraktım okumayı. Bardak boş olunca sulanamıyormuş çiçekler onu öğrendim bir süre sonra ama o süre boyunca da kendime çok yüklendim,dedim ki,bende bir keramet yokmuş sanırım, keramet kitaplardaymış... Bunun böyle olmadığını bir güzeli sevince anladım. Okumuyordum ama sevdiğimi sanıyordum ve bu yazmam için yeterli sözcüğü veriyordu bana.

Şimdi tüm öğrendiklerimi harmanlayıp,ansızın aklıma gelen bir cümleyle çıkıyor yola, öğrendiğim sözcüklerle ilerliyor ve duygularımda,düşlerimle tamamlıyorum yolumu... Zaten yazmak da bu değil midir?

Annem Ve Günü

2010-05-09T11:04:00.002+03:00

Oturup da bunları düşünmedim emin ol,bana verdiğin 20 yıl 20 satır olup döküldü kağıda,ben yalnızca aldım elime kalemi ve kapadım gözlerimi… Sana söylenebilecek yüzlerce sözden en güzelleri düştü yüreğimden damla damla ve bir iz olarak takıldı kaldı kağıda…

Biliyor musun belki de ilk defa duyacaksın bunları benden. Biliyorum bunların içimde hep var olduğunu biliyordun zaten sen, ama sözcüklerimle karşına çıkmadım hiç. Oysa ne de güzeldi içimdeki duygular…Pişirdiğin yemekler kadar sıcak, hazırladığın kurabiyeler kadar tatlı… Hani üşürsün ya kışın geceleri, hani sıcacık bir şey arar ya bedenin…İşte tam öyle bir şey…

Aslında anlıyorum seni, ben nasıl yazdığım şiirleri seviyorsam sen de öyle seviyorsun sanırım beni. Ben şiirlerime sözcüklerle çeki düzen verip yayınlarken,sen üstümü başımı düzeltip,alıp eline tarağı saçımı tarayıp öyle gönderdin okula hep.

Ama birçok fark var yine de, şiirlerim beni sevemiyor ama ben seni seviyorum mesela…

Senin de annen olduğu ve onun da seni sevebileceğini aklım almıyor. Anne deyince tüm anneler değil de tek benimkisi geliyor aklıma,yani sen…Acaba seni kıskanıyor muyum?

Uyumadığın geceler anımsıyorum, sırf ben uyuyamadığım için.Ve yemediğin yemekler, bana yedirebilmek için. Bana anlattığın bir iki masal kalmış aklımda tek. Yaşamakla, dostlukla ve arkadaşlıkla demlenen… Büyüyünce anladım ki sen zaten, fedakarlığınla dostluğu; verdiğin güvenle arkadaşlığı ve gülümsemenle yaşamı bizzat kendi ruhunda anlatmış ve yaşatmışın bana. Ve yine büyüyünce anladım ki ben hiç büyümemişim,hala o korunmaya, doyurulmaya ve sarılmaya muhtaç çocuğum…

Tanrı eli değmiş her şey gibi “anne” ne kadar sıcak değil mi?Şimdi anlıyorum geceleri kalkıp üstümü örttüğünde neden yatağın birden sıcacık olduğunu…

Karşıdan karşıya geçerken eli bırakılan çocuklardan olmadım hiç.Belki de sırf o günler bana verdiğin güvenden ötürü, bugün ayağımı bu kadar kararlı basıyorum yere,senden aldığım güçle daha bir güveniyorum kendime…Acaba haksız mıyım?

En güzeli de ne biliyor musun;alıp eline çayını, geçip karşıma başlaman anlatmaya… Her ne kadar mürekkep yalamış olsam da bilmiyorum ben senin anlattıklarını, düşünmedim değil yalnızca annelere has bir özellik mi acaba diye ama yok,bilemiyorum hala ve alamıyorum başkasından o konuşmanın tadını.Diğer konuşmalar hep eksik, bir yerlerde bir şeyler tutuk kalıyor sürekli.

Hani bunları bana yemek yaptığın, benle çay içtiğin ya da ne bileyim geceleri kalkıp üstümü örttüğün için yazmadım sana…Sen anneydin, ve yalnızca anne olduğun için hak ediyordun bunları.Hiçbir şey yapmasan bile yalnız anne olduğun için duyduğum sevgi yeterdi bu sayfalara dökülmeye…

Biliyor musun hayal meyal anımsıyordum bana söylediğin birkaç ninniyi;oysa bu yazıyı yazarken ilk müzik öğretmenimden,senden, dinlediğim ninniler bir fon oluşturdu,duygular sel olup,uyup ninninin ezgisine taştı yüreğimden… Sanki bana verdiğin her şey karışıp o yumağa geri döndüler sana…

Biliyorum ki sen varsın ve hep var olacaksın,beni eğrimle doğrumla kabul edecek birinin var olması beni ne denli güçlü yapıyor biliyorsundur eminim.

Dönemem

2010-05-05T16:00:00.003+03:00

Ayrılık,dönüşü olmayan nehir

diyorsun ya git, giderim gitmesine de şunu bil ki, bu gidiş bir nehre benzer, düşerim üzerine, akarım akışıyla lakin dön dersen ya da geçerse aklından dönse, dönenem bilesin... Ayrılıktır bu, sıkılan bir kurşuna benzer, silah elinde de olsa tutamazsın kurşunu, git dersin giderim ama dön dersen ya da geçerse aklından dönse,dönemem bilesin...

Yalnızlık,yıkılmış bomboş bir şehir

var say ki gittim, kaldın bir başına, bir dağ gibi olsan da heybetli bir tek dağsın nihayetinde yalnız bir dağ, yalnızca bir dağ olmasan da... Bensiz biz, sen olursun bilesin, eksik kalırsın, belki yıkılmış bir kente benzersin, dolaşmaz içinde çocuklar,aşıklar... Bir tek kent olursun, tenha, sessiz ve yalnız... Seni tanımlamak için yalnızca seni söylerler, bir kenti tanımlamak için yalnızca adını söylemelerine benzer bu bilesin...

Kaç sevda kül oldu böyle kim bilir

saman alevi gibi parlayarak bir an, kaç aşık yitirdi birbirini, eksik kalarak kaç kişi yok oldu bilir misin, yalım yalım ateşken kaç sevda küle döndü,söndü... Tahayyül edemeyeceğin acılar, pişmanlıklar, anılar yakacak canını bilesin. Bilesin de bu sevda küle dönmesin, bitmesin, herkesleşmesin... Biz,biz olarak kalalım,bize münhasır...

Gözyaşın kal diyor dudakların git

hiç beceremedin ki yalan söylemeyi, duyuyorum git deyişini lakin görüyorum da gözyaşlarını... Söylesene hangisine inanayım, hangisi daha samimi,daha içten... Aklına üşüşen düşüncelerin, vehimlerin bitirmesine izin mi vereyim bizi? Gözyaşların akarken sıcacık,biz gibi, nasıl istersin gitmemi... Biliyorum sen de seviyorsun beni,biliyorum sen de inanmıyorsun git deyişine ama yine de gideceğim lakin dön dersen ya da geçerse aklından dönse,dönemem bilesin...

"Ayrılık,dönüşü olmayan nehir

Yalnızlık,yıkılmış bomboş bir şehir

Kaç sevda kül oldu böyle kim bilir

Gözyaşın kal diyor dudakların git"

Şiiri kimin yazdığını aradım ama bulamadım,ben dörtlüğe bir öss deneme sınavında, Türkçe bölümünde dek gelmiştim, ana fikri ya da karşı tarafın duygusunu soruyordu yanılmıyorsam :)

Bir Adam Yaratmak

2010-05-05T00:18:00.001+03:00

Kimin olduğunu anımsamadığım bir sözü anımsattı bugünkü oyun bana, sevilmek istediği şekilde sever ve duymak istediklerini söyler insan... Necip Fazıl'ın Bir Adam Yaratmak adlı oyunundan anladığım da buna benzerdi: sanatkar, çok defa, yaratmaya kalkıştığı tipin, yaratılmış olan tâ kendisidir. Sanırım buna benzer bir cümle de ilk perdede geçiyordu.

Oyun aslında 4 perdeymiş asıl metinde lakin benim izlediğim 3 perde idi. 3 saat sürdü yaklaşık. Bu gösterimde önceden yer verilmeyen konulara da değinilmiş, önceki sahnelemeler 1.5 saate sığdırılmaya çalışılmış ve özellikle Tanrıyla alakalı bölümler budanmışmış... Bunu öğrenince tiyatrodaki türban yoğunluğunu da anladım aslında. Aşağıdaki cümleyi barındıran bir metinden, süre kısmak namına Tanrıyla alakalı bölümleri çıkarmak ne denli doğru tartışılır elbet:

''yaratıcı neymiş, yaratmaya kalkışarak tanıdım. yalancı ilah, doğrusunu tanıdı. gölge artist öz sanatkarı tanıdı. ben şimdi şu anda tanıyorum allah'ı. ilminin, sanatının karşısında aklımı veriyorum. aklım bir cephane deposu gibi patlıyor, kül oluyor."

Kısacası aslında sıkılmadım ama izlemek yerine yapabileceğim başka şeyler(göreli olarak daha güzel şeyler) olunca bitse artık düşüncesi aklıma gelmedi değil ;)

Kısaca anlatmak gerekirse Ölüm Korkusu adlı bir piyes yazan yazar Hüsrev Bey, piyesteki çınar ağacının ve çınar ağaçlı ölümün kendi hayatında da yer alması nedeniyle kendini mi yazdı sorularına maruz kalır, bir süre sonra piyestekine benzer bir kaza sonucu kendini sevdiğini sonradan öğreneceği kızı öldürür ve o noktadan sonra olaylar psikolojik ve dramatik bir hal alır. Çok yoğun bir biçimde ölüm konusu işlenir özellikle 2. ve 3. perdede.

Aslında oyun hakkında pek bir bilgim yoktu, yalnızca bir öğretmenimin zamanın behri diyebileceğim bir zamanda,benim hayali kahramanlarımın öykünme noktası sanarak verdiği addı Bir Adam Yaratmak. Ama oyunu izledikten sonra keşke okusaydım diye düşündüm çünkü içerik dinleyerek hazmedilecek ya da geçiştirilecek türden basit değildi.

Necip Fazıl'ın yazdığı ikinci oyun olması, Necip Fazıl'ın biraz daha erken dönemlerine rastlama umudu doğurmuştu ilkin bende ama oyunu izledikçe aslında her perdede farklı birer Necip Fazıl gördüğümüzü, yazarın(Hüsrev Bey) çığlıklarının aslında yazarın(Necip Fazıl) çığlıkları olduğunu anlıyorsunuz.

Elbette bu çığlıklar Hüsrev Bey'i oynayan Mehmet Tahir İkiler'in muhteşem oyunculuğu ile daha da gerçekçi bir hal alıyor... Ben kimi bölümlerde oyundan koptum ve karakterin söylediklerini düşünmeye başladım. Üzerinde düşünülmesi tartışılması hatta bildiğin kafa yorulması gereken o kadar çok düşünce var ki... İşte birkaç örnek:

- "bir sigara kağıdını şu masaya koy, üstüne bir taş bırak, kapıları kapa ve git! üç yüz sene sonra gel, yerinde bulursun. belki sararmış, belki buruşmuş, fakat yine o. bir sigara kağıdı kadar yaşayamıyoruz. kefenimizden evvel çürüyoruz. duyuyorum! toprak altında milyonlarca kurdun, çıtır çıtır dut yapraklarını yiyen milyonlarca ipek böceği gibi, milyonlarca ölüyü yediğini duyuyorum. ölüler! korkunç bir saklambaçın korkunç oyuncuları. kurtarın beni ebedilikten! öldüm sizi araya araya.. kurtarın beni düşünmekten!"

- ''osman hiç bıçağın deştiği yerden kan akmadığı olur mu?benim de beynimden kan akıyor.ben düşünmüyorum,beynim kaynıyor.görüyorum,gözlerimi yumunca görüyorum.beynimin etten yuvarlağı üstünde her düşünce bir damla siyah kan gibi yuvarlanıyor.ben istemiyorum osman!fakat hiç bıçağın deştiği yerden kan akmaz olur mu?''

- " anlayın bu azabı! bir azap ki, kul olduğum için çekiyorum, çekmemek için allah olmak lazım. insana göre değil bu; yok bunu çekecek aza insanda!yetişir! gelsin artık her şey yerli yerine! verin bana artık dünyamı! salıverin beni kalabalıklara! "

- “her şey benim olsun, vereyim, gökler, yıldızlar, gökteki samanyolu, ay, dünya, vereyim. fakat aklım bana kalsın. aklım bana kalsın! aklım!"

Ayrılık Ve Özlem

2010-05-02T23:43:00.002+03:00

Ayrılık ve özlem…

Ayrıldığımız zaman duyumsamaya başladığımız bir duygu, özlem…Ve ilerde duyduğumuz, ilk an duyduğumuz ayrılık acısını geçecek ve başlı başına bir acı durumuna gelecek duygu, yine özlem. Tıpkı büyüyünce anne olacak bir kız çocuğunun doğumuna benzer ayrılık…

Doğum gerçekleşir ayrılır insan, çocuk büyümeye başlar özlem ilerler, çocuk gençliğe erişir, asileşir özlem ayrılıktan kopmaya başlar ve o kız çocuğu evlenir özlem ayrılıktan kopar…

Belki duygular insanlar var olduğu için olduklarından biz insanlara çok benziyorlar… Onları biz duyumsuyoruz, biz adlandırıyoruz,biz niteliyoruz ve bize benzetiyoruz…

Küçük bir sarmaşığın koca bir ağaca yaslanıp büyümesi ve ilerde o koca ağacı sararak o ağacı göstermez olması gibi bir şey özlemimiz…

Öfkemiz de aynen ayrılıklarımız ve özlemlerimiz gibi…
Bir an saman alevi gibi parlayıp sonra sönüyoruz…
Bizim gibi düşünmeyen ve bizim gibi davranmayan birisini gördüğümüzde öfkeleniyoruz çoğu zaman…

Bizi anlamayan birini gördüğümüzde ya da bizi dinlemeyen birisinde de aynısı oluyor, sinirleniyoruz…

Yaşam merdivenlerinde ilerleyen ve sonra gerileyen birine benziyor öfke…

İçindeki hırsla o merdivenleri koşar adım çıkan birisi en yükseğe ulaştığı zaman gerisin geriye dönüyor ve öfke siniyor, sakinleşiyor…

Bir dağ zirvesine çıkmaya çabalayan birisi çıkarken soluksuz kalıyor, geri dönmeyi düşünüyor ama içinde bir yerlerde duyumsadığı o duygu ona güç veriyor ve zirveye ulaşıyor, sonrasında ise geriye bakıyor çok çıkmışım, zaman da az, geri dönsem iyi olacak deyip geri dönüyor…
O zirveye çıktığında belli ki görüşü daha netleşiyor ve çıkarken yaptığı yanlışları yapmamayı öğütleyerek kendisine, geriye doğru yürüyor…

Sevgilerimiz de iki âşık gibi sanki, iki utangaç aşık…

Seviyor insan her şeye karşın… Ya da sevdiğini sanıyor, aslında sevdiğini sanmayı istiyor… Sevmek güçsüz kalmak gibi geliyor, seversem bir yerlerde açık veririm ve birileri beni vurur diye düşünüyor… En iyisi seviyor gibi yapmak, sahte cümleler kurup insanları oyalamak…

İki utangaç âşık gibi… Birbirlerini tanımak özlemiyle yanıp tutuşan ama bir türlü içlerindeki utangaçlığı yenemeyen iki âşık… Birbirlerine söyleyecek o kadar çok sözleri olmasına karşın bir ses bile edemeyen iki âşık… Sürekli birbirlerini izleyen, birbirlerinin ne yaptığını, nasıl davrandığını seyreden bir gün eğer konuşursam şunları söylerim, şu duyguları içeren şu davranışlarda bulunurum diye imgeleyen ama hiç karşılıklı konuşmayan iki âşık. Bir gün o sözlerin zamanı geçiyor,o duygular paslanıyor ve aşığın biri gidiyor başka bir yere…Ardında kalan pişman,üzgün ve ezik…Gidense ardında bir şeyleri bırakmanın hüznüyle ağlamaklı…

Söylenmemiş onca söz, bakışlara rast gelmemiş bir çift göz, dokunulmamış gümüş bir ten ve birleşemeden ayrılan iki beden…

Sevgilerimiz, yalnızca belli edilmedikleri için sonradan içimize koyan duygular oluyorlar nedense…

Uzun ince bir yoldayım (Doğa için çal)

2010-05-02T12:32:00.000+03:00

Doga icin Cal 2 / Uzun ince bir yoldayim - official video from Doga icin cal on Vimeo.

Oda

2010-04-10T15:22:00.001+03:00

Bir ev, evin içinde bir oda, odanın içinde bir kadın ve kadının içinde de düşünceler...

Ev sıcak, ev güvenli, ev temiz. Oda... O da sıcak, güvenli, temiz.

Odada bir pencere, girsin diye tüm ışıklar içeri, perdeler tül gibi ince. Sanki izlemek istermiş gibi huzmelerin doluşunu odaya, bir sandalye konulmuş pencerenin tam karşısına. Yassı ayaklarıyla hafif hafif sallanıp bir şeyler okumak için en uygun yermiş odada.

Pencere böyle dikdörtgen değilmiş bilinenin aksine, kocaman camlarla oluşturulmuş bir duvardan tek farkı,bir duvar olmayışıymış... Evin nereye baktığından çok dışarda bir yerlere bakmasıymış kadın için önemli olansa.

Pencerenin karşısındaki sandalyenin solunda büyükçe bir kitaplık dururmuş, rafları hınca hınç kitaplarla dolu bir kitaplık. Kitaplar kendi aralarında vakur, raflar bu değeri tarttıkları için onurlu ve oda, bu kitaplık içinde bulunduğu için gururlu...

Eski plakları dinlermiş kadın, sanki hayat eskiden daha yavaş ve keyfinde akar gibi gelirmiş, şimdinin koşuşturmasından kurtulmak için bir in yaratmış kendine kitaplar ve plaklardan mürekkep.

Kitapları alırmış ara sıra kadın, sandalyenin sağındaki pikapa uzanır bir plak koyar ve dinlermiş.

Okuduğu kitaptaki cümlelere müzik olur dökülür müymüş plak yoksa müziğe söz mü ararmış kitapta, kimse bilmezmiş... Yalnızca dinlermiş, belki plağı belki kitabı belki de kendini...Kimbilir...

Diğer insanlar kitaplarla müzikle yalnız kalmaktan kurtulduklarını düşünedursun,kadın kitap ve müziği yalnız kalmak için kullanırmış. Bu odayı da yalnız kaldığı için,yalnızlığı kadar severmiş...

Hayat veya içindekiler -ve genelde insanlar- ağır geldiğinde bu köşeye çekilirmiş kadın ve “kendini dinlermiş”. Sanki yitip gidiyormuş ya da duyamıyormuş içindeki sesleri insanlarlayken de, o her zaman en bilge olan sesi duymak için bu köşeye çekilmesi gerekiyormuş gibi...

Biriktim Sana

2010-04-07T11:54:00.001+03:00

Uçtum arı misali bir o yana bir bu yana
Çırptım kanadımı, kondum her bir dala
Topladığım acıları çevirmek için bala
Kovan belledim, petek petek biriktim sana…

Sineleri kara bulutların gözyaşıydım ben
Düştüm gökyüzünden ne nedir bilmeden,
Yağmur gibi ardı sıra yeryüzüne inerken
Göl belledim, damla damla biriktim sana…

Yalnız, koca bir ağaçtım sokakta biliyor musun?
Tükendi tek tek gücüm, yiyeceğim, suyum
Mevsim geldi üşüdüm, kırıldım, kurudum
Güz belledim, yaprak yaprak biriktim sana…

Yeri gelir durgunumdur yeri gelir hırçınım
Ne gelişim yazılabilir kumsala ne de kaçışım,
Ben denizim, özleminle yansa da bir yanım
Kum belledim, avuç avuç biriktim sana…

(18.12.2006)

30 Mart = Büşra

2010-03-30T22:25:00.006+03:00

30 mart 2010 gününü sorsalar yıllar geçse de aklıma tek kelime gelecek hep:Büşra.

Evet filmin adını önce duymuştum,Alper Çağlar filmi izlememiştim daha önce(ki ilk uzun metraj filmiymiş zaten) ama merak da etmiştim hani lakin bu denli etkileneceğimi sanmamıştım. Aslında filmin konusu öyle abartılacak bir şey değil, türbanlı bir kız(Büşra), kızın dünyasına yabancı bir adam(Yaman) ve kızı karısı olarak isteyen,kızın dünyasından bir erkek(Ferit). Aslında benim dahil etmek istemediğim bir de Yaman'ın sevgilisi olan kız var ki o da Alara.
Neden bu denli etkilendiğimden önce filmi anlatmak istiyorum. Aslında filmi de anlatmak istemiyorum yalnızca aklımda kalanları not etmek istiyorum.

Büşra karakteri türbanından dolayı inançlı bir kız profili çizmesinden başka sanki içindeki bir şeyler içinde bulunduğu toplumdan başka şeyler düşündüğünü ve hissettiğini gösteriyor. Tek dostum dediği Selen karakteriyle tamamen zıt “görünmelerine” karşın hisleri oldukça benzer. Zaten öfkeli bir anlarında dile getirdikleri “yollu” ve “yobaz” sıfatları,giysilerin ya da örtülerin birer sıfata dönüştüğünü göstermesi açısından ilginçti.

Büşra belki de yukardan gelen emirleri,insan ilişkilerine ve çevresine uydurabilme çabasında bir kız. Mağazalarda giyemeyeceği giysilere bakıp iç geçirmesi ama yine de başındaki örtüden ödün vermemesi bunun bir göstergesi.

Yaman karakterini filmin başında oldukça agresif,başına buyruk,inançsız ve vurdumduymaz olarak algılıyoruz ki bu özellikle vurgulanıyor, Büşra karakteri ile ne denli örtüşmez olduğunu düşünmemiz isteniyor resmen.

Ferit aslında filmin kötü karakteri, içinde bir şeytan varken dışında bir melek görünüyor, belki de filmin eksik yanlarından biri de bu: Ferit tamamen kara. Oysa Yaman ile kavga etmelerinden sonra oturup ağlatmasını beklerdim yönetmenin.

Yönetmen dedim de, sinemadan çok anlayan biri değilim,ama etkilendim. Sanki daha önce böyle bir Türk filmi izlememiştim. Daha çok yabancı bir film izliyor havasında izledim. Rüya sahnesi hakkında birkaç şey söylemek isterdim ama ne diyeceğimi kestiremedim,hem beğendim hem beğenmedim.

Oyunculuklar açısından da etkileyici idi,özellikle Yaman karakterine hayat veren Tayanç Ayaydın çok etkileyiciydi. Büşra'yı izlerken belki de çevremde epey türbanlı arkadaşım olduğu için,onları izliyorum sandım. Kesinlikle iğreti değildi kesinlikle...

Daha fazla anlatmayacağım,yalnızca etkilendiğim sahneleri dile getireğim,ilki maskeli baloya giriş.

Karşısındaki Nazi subayı “maskesiyle” bir genç ve Büşraya bakışı. Söylenecek bir şey yok çünkü resim söylüyor hepsini. Bir mesaj ancak bu kadar net verilirdi.

Ardından Büşranın arkadaşı Selen ve Büşranın diğer arkadaşlarıyla alışveriş merkezinin otoparkındaki karşılaşmaları. Oradan anladığım tek cümle vardı benim; “bu dinciler o müslümanlara benzemiyor”. Belki ben yanlış anladım ya da anlamak istediğimi anladım ama bizim uçarı,açık Selen bizlere ya da bana net mesajlar verdi açıkçası.

Biraz fazla iğneleyici bulduğum bir sahne ise,defile sırasında çıkan arbedede perdelerin inmesi ve iç çamaşırları ve başında türbanı ile bir mankenin görünmesi... Çok güldüm ama şimdi düşününce farklı şeyler algılıyorum.

Sonrasında ise son sahne. Aslında kafamda milyon tane kare var ama anlatamayacağım için hepsini en çarpıcıları alıyorum.Atatürk heykeli önünde edilen dans ve sonrasında türbanını, ya da ona başka bir ad veriyorlar sanırım, çıkarıp kanayan bacağına sarması. Bu kesinlikle şu ara sıkça reklamı yapılan “dünya için din feda edilemez” anlamı taşımayan bir eylem. Tıpkı Nietzsche'nin öldürdüğü tanrı gibi,toplumun inandığı dine bir başkaldırı.

Filmde bir diyalog vardı, yediğiniz içtiğiniz şeylerle kendinizi tanımlıyorsunuz diyordu Büşra,Yamansa siz de örttüğünüz ve giydiğiniz şeylerle tanımlıyorsunuz diyordu yanıt olarak.

Ben de insanım,ben de severim ve sevdiğim için bir şeyler yaparım,kendimden,içimden bir şeyleri feragat edebilirim mesajını gördüm ben. Diyorum ya belki film bunları demiyordu yalnız ben görmek istediklerimi gördüm hepsi bu.

Aklımda bir yığın şey varken yalnızca bunları yazıyorum, umarım düzeltebilme ve ekleyebilme şansı bulabilirim.

Kısacası 30 mart = Büşra olmuştur benim için. Bir süre etkisinde kalacağım kesinlikle.

Anka

2010-03-30T20:06:00.001+03:00

Nefret ediyorum, tiksiniyorum şu an. Nefret etmek sevmekten daha kolaymış.Nefretim yalnızca duyduğum inanca. İnancımın sarsılmasını bir kayadan heykel çıkarılmasına benzetiyorum. Bir şeyler yitirmedim, yalnızca öğrendim. Hep derdi dostum Boran,inanma,rol yap,yalan söyle... Derdim ki hayır gerek yok,insancık değilim ben. Evet belki ben insancık değilim ama karşı tarafı gözardı etmişim.

Atilla İlhan diyor ya,:

Bekle geleceğim dedi,
Beklemedim o da gelmedi,
Ölüm gibi bir şeydi ama
Kimse ölmedi.

Ölüm gibi bir şey,içimde öldü. Cesetini atacak yer arıyordum kağıtları buldum. Seviniyorum, şiirleri anladım, ne demek istediklerini,belki sözcüklerin arkasındaki anlamı...

Öfke güçlü kılarmış insanı, öfkeli değilim ona. Yalnızca bir hata yaptım, belki bir pişmanlık.

Bir öğretmenim derdi ki;umarım her şeyi çok ucuza öğrenirsin,pahalıya mal olmaz sana... Sanırım onun duasıyla böyleyim.

Önceden yalnızca edebi bulduklarımı yazardım,artık her şeyi yazıyorum. Yazmak sanırım sınıflandırılamayacak bir şey. Edebileri yayınlamayacağım bir süre. Yalnızca içimden gelenleri yazıyorum.

Önce bir odundum, ateş aldım,yalavlandım sonra, yalım yalım yandıktan sonra kül oldum,şimdi küllerinden doğan Anka olma sırası.

(Yazı çok önceden kendi kendimi teskin amacıyla yazılmıştı,Boran yayınlamamı istedi ve kırmadım yayınladım.)

Nokta

2010-03-25T20:34:00.001+02:00

(Resim:Füsun Şahin)

Yapacak bir şey bulamayınca yazayım dedim. Hem artık daha da yalın yazıyorum,sanırım kafamda bir şeyler netleşince sözcükler de netleşiyor.

Hep sözcüklerin arkasına anlamlar gizlemek istemişim ve okuduğum sözcüklerin arkasında anlamlar aramışımdır. Belki böyle bir şey olmadı hiç, arkasına anlamlar yüklenen sözcüklere hiç dek gelmedim,karşıma çıkan sözcükler hep olduğu gibiydi ama ben arkasına bakacağım diye kendilerini bile göremedim. Şu an ise arkasında anlamlar olan sözcükleri görmüyorum,göremiyorum, yalnızca kağıtta ya da ekranda bırakılan bir iz gördüklerim.

Kafam hiç net değil aslında. Bir çok şeyi düşünüyorum, yaptıklarımı ve yapamadıklarımı,yapmak istediklerimi ve yapamayacaklarımı.

Keşke diyorum her şey google kadar basitleştirse hayatımı. Bir sözcüğün ilk harflerini yazınca önerilen sözcüklerin gelmesi gibi hayatta da adım atınca devamı gelse,yanlış yapınca da bunu mu yapmak istemiştiniz diye sorsa kibarca... Çok şey mi istiyorum?

Sanki kendi hayatıma iğreti duruyorum, hayat ile yaşam arasındaki farkı anlıyorum artık, biri birinin özTürkçe karşılığı değilmiş yalnızca,hayat bir yol iken yaşam yalnızca bir mesafe, sonu olan bir şeymiş, sonsuz hayatın aksine.

Sık sık uçan halıma sığınıyorum, bir müddet sonra o bile beni bu “yaşam”dan alamıyor ya da ben gitmek istiyorum artık. Tanrıya yalvarıyorum ya al,kurtar beni ya da güç ver! Bu belki bir isyan belki de bir esaret,onu düşünmüyorum bile.

Hayallerimi yitirdim sanırım, umudumu kaybettim. Rüzgar kuzeydense güneye,güneydense kuzeye git diyordum,esmiyorsa burası hiç de fena bir yer değil diyerek avutuyordum kendimi. Şimdi ne rüzgarlar umurumda ne de kuzey güney...

Bir dostumun gece yarısı gelen mesajı geliyor aklıma: bana bir şeyler söyle...
Bana bir şeyler söyleyin,kurtulayım şu kuruntularımın esaretinden, şu havaların yapış yapış soğukluğundan belki insanların ikiyüzlülüğünden belki de her şeyden evet her şeyden...

Şiirlere tutunmak... Mona Roza çalıyor arkada, bulanık bir ses ve Sezai Karakoç'un platonik sevdası. Siyah güller ak güller kalıyor aklımda tek, sanki beyazlaşacak sanıyorum siyah güller,avutuyorum kendimi ama nafile, kendime daha fazla yalan söyleyemem ki...

Bir süre uzak kalmak istiyorum şu an yakın olduğum her şeyden. Gidesim gelmiyor gelesim var eskilere, kapıları açık, görüyorum ama yürüyecek takatim yok sanki. Şiirler düzesim var sokaklarda gördüğüm güzellere, hayali karakterlere sonatlar dizesim, serenatlar yakasım var, yalan olduğu halde güzelliği görmek,ona dokunmak belki bir günah işlemek sevdası giriyor kanıma,sonra yok diyorum nasılsa o da geçecek...

Bu kadar sözcük yığını yeter, günlük bölümüne kaydetmem gerekirken bu yazdıklarımı,yayınlamak istiyorum. Sanki bilinince karmaşıklığım, çözüleceğim sanıyorum, umutlanıyorum ve nokta koyuyorum.Nokta.

İki Balon

2010-03-23T16:59:00.002+02:00

İki balonum var, biri sarı biri yeşil.

Başta daha çok sevdiğimi sanmıştım yeşili, sanki ben anlattıkça anlayacak gibiydi oysa yalnızca bir balondu ve benim istediğim kadarını bilirdi.
Sonradan anladım yalnızca benim nefesimle çoğalan, büyüyen bir balonmuş, nefesim kesilince onun da havası indi ve büzüşüp kaldı.

Sarı balonumu ben istememiştim, sanki benim olması gerektiğini biliyormuş gibi gelmişti, geldiğinden sevmiştim,sevdiğim için gelmemişti. O bir balondu ve ben her şeyimi içine koyabileceğimi sanmıştım, her şeyimi alabilecek kadar büyük görünüyordu, ama yalnızca görünüyormuş, gerçekte bir boşlukmuş ve dışında sarıdan ince bir plastik.

Yine de sevmiştim, daha çoğunu alamadığı için kızmamıştım, içine aldıkları için sevmiştim onu.

İki balonum vardı, ikisine de değer vermiştim, onlar hala benim balonum oldukları halde yazmıştım iki balonum var diye. Çocuk aklıyla düşünmüştüm, iki balonum hep benimle kalacak,hiç gitmeyecekler sanmıştım. Biri patlayıp diğerine de hava üflemeye üşenince yazasım geldi. İki balonum vardı,biri indi biri patladı gitti.

Balonlarım öyle bir zamanda gelmişlerdi ki bana, asla hayır diyemezdim. Daha önce hiç balonum olmamıştı ve ben ne onlarla ne yapacağımı bilmiyordum ama yine de hayır diyemezdim. Aldım onları, büyüttüm içimle. Onlar benimle büyüdüler ve benimle vardılar.

Ben bir şey yapmadım, yalnızca sevdim ikisini de, üzerlerine kalemle yüzler çizdim ve sevdim, ad koydum ve sevdim, anlam yükledim ve sevdim, kısacası hep sevdim. Oysa şu an, o balonlar artık olmadığı için belki de onları daha net görüyorum. Balonlarım sağa sola gittikçe ben bir şeyler istediklerini düşünürdüm (ki bu genelde daha çok ilgi olurdu) ama onların istediği benim sandığımdan başka şeylermiş, yanılmışım.

Yanıldım ama neyi öğrendim biliyor musun, balonları... Balonları öğrendim, belki bir işime yaramayacak, bir balonum bile olmayacak bir daha ama yine de bir şeyler öğrenirken aldığım keyfi aldım acı çeksem de patlayışında ya da üfleyecek gücü bulamasam da...

İki balonum vardı, biri sarı biri yeşil...

Ya ölmektir kurtuluşun ya da şiire tutunmak

2010-03-20T12:33:00.007+02:00

Belki bir ölüm sessizliğiydi onunki,belki içten içe bir kabulleniş,belki de fırtına öncesi bir sessizlik…

Kimsenin bilmediği, dudakların konuşur olduğu ama yüreklerin sustuğu,dudakların güldüğü ama gözlerin ağladığı,dudakların dokunduğu ama tenin hissetmediği bir yerlerde üstelik kalabalık bir toplum içinde yalnız yaşıyordu o.

…

Yalnız olmaktan çok, ona asıl acı veren, omuzlarına taşıyabileceğinden daha fazla yükmüş gibi gelen,başkaları kendinden bir şeyler bulsun diye yazdığı hikayelerde, kendinden bir şey bulamayışıydı.

Sadece kuru sözler, süslü cümleler görünce satırlarında yaşadığı bir anlık boşluk ve ardından kendini boşluğa kabul ettirebilme çabası…

…

Aslında bir boşlukta olmak da zor iştir. Seni hayata bağlayan onca bağdan sıyrılıp kendinin bile bilmediğin ve kimsenin tarif edemediği etse bile senin tarifine uymayan bir şey, ne de olsa boşluk.

Ellerini uzatıp tutamadığın, tutsan hissedemediğin, hissetsen adlandıramadığın bir sonsuz deniz,ama mavi değil siyah,tıpkı gece gibi…

…

Kendini şehrinin sokaklarına atmış sarhoş bir âşık gibi, vurmuş kendini şarkılara, şiirlere…

Doğru mu söylüyordu yoksa bir kitapta okuduğu şu söz;

“Bir yarayı iyileştirmek için onu büyültürler…”

Yalnızlığının sebebiyet verdiği acılardan yine yalnızlığa sığınan biri o.

İçinden birilerinin çıkıp, karşısına geçince ona hayatın, aşkın, yalnızlığın tanımını yapacak diye düşünüyor ve sessizce O’nu bekliyor, içinden çıkıp gelecek O’nu.

…

Gözleri kayınca geceleyin gökyüzüne, birilerinin kulağına bir şeyler fısıldadığını hissediyor ve duymak için daha da sessizleşiyor sessiz gecenin ortasında. Bekliyor, sessizce bekliyor sesi duyacağı anı.

Sonra bir yıldız kayıyor gökyüzünden yitirilen hayaller gibi, kaybettiğimiz ümitler gibi, terk edildiğimiz sevgililerimiz gibi o da kayıyor gökyüzünden ve siliniyor silueti gözlerimizden.

…

Gecenin karanlığıyla uğraşırken, kendine arkadaş edinme hayaliyle peşinde dolanıyor yıldızların. Kendi gibi küçük ve sönük yıldızlarla konuşmaya çalışıyor. Gözü yok mehtapta. Kendini arıyor deniz gibi sonsuz ama mavi olmayan boşlukta, onun için kendine benzettiği küçük ve sönük yıldızların arkadaşı olmaya çalışıyor. Biraz vakit sonra mehtabı ilk görüşü geliyor aklına. Güzel yazılmış bir şiir okunduktan sonra ona aşkla bakarken. Dilinin ucunda,aklının kuytu köşelerinde hala şiir varken mehtabın güzelliği yansıyor gözlerine,ve bakıyor O’na doyasıya.

…

Yazdığı hikayelerde kendini bulamayınca boşlukta aradı önce kendini,gözleri etrafını çözmek istemenin merakıyla bakarken sağa sola birkaç sönük yıldız çarptı ilkin gözüne,ardından mehtabı gördü ve aklına geldi eski günleri,eski aşk geceleri,eski aşk şiirleri,sonra şiirleri düşündü ve şiiri düşündü.Ardından kendisini bulduğunu sandığı o şiiri okudu sessizce ama haykırırcasına kendine;

Yok başka hiçbir umarın

En granit kayanın en ortasında

Balta girmemiş karanlıklarında kıpırtısız

Ya ölmektir kurtuluşun

Ya da şiire tutunmak…

Ve ilk şiirini o gece yazdı…

. . . . .

27 temmuz 2006

Hayal

2010-03-16T15:36:00.001+02:00

" Keşke susmak aynı anlama gelseydi konuşmamakla. Yummak gözlerimi, seni düşünüyorumu açmaksa, sana bakmak istiyorumu anlatsaydı. Her dokunuşum bir şeyler katmak için güzelliğine, her el çekişimse bozmaktan korkuşuma gebe olsaydı.

Susarak konuşsam, gözlerimi yumarak baksaydım kısacası sana.

İster gitsin hoşuna ister gitmesin gözüm gözlerinden, gün örtünüp üzerine çarşafını,alıp başını giderken, izlemek gibi bir şey güneşin batışını gözlerinden.

Öyle bir izleyiş ki bu, atar gibi köprüleri, yakar gibi gemileri sen dışında her şeyden... "

Bir hayal'e yazıyorum artık, düş sözcüğünü çıkardım sözlüğümden, düş peşinde değilim,hayal'e yazıyorum artık.

Mutlu olmak için kurmuyorum hayallerimi,hayallerim mutluluk zaten. Mutsuzluğu da çıkardım sözlüğümden, el ele diz dize kaldık hayal'im ve mutluluğumla...

Karmaşık

2010-03-14T15:15:00.001+02:00

Rol yapmam gerekiyormuş, gerçek beni seveceğini düşünmüyorum insanların. Sevenlerse zaten onları sevdiklerim. Hem hiç kimse kendini olduğu gibi anlatmayı göze alamaz zaten değil mi ama...

Sevdiğini göstermeyeceksin, insanlar gördüklerini beğenmiyorlar,istemiyorlar ya da yetinmiyorlar bunu anladım.
Bir ilişkinin daha altında kalınca anlıyormuş insan daha bir çok şeyi. Özellikle ne istediğini kendileri de bilmiyorlarsa...

Kolay olan acı çekmekmiş, ben kolay olanı seçmeyeceğim. Acımı sözcüklere dönüştürmeyi biliyorum ne de olsa, yapmam gereken tek şey yazmak. Yazarak büyüyorum ve bırakın büyüyeyim.

Sandığımdan küçük biriyim ben, sözcüklerim var ediyorken beni, suskunluk bir işe yaramıyor.

Şarkılar hep hüzünlü, şarkılar hep kolaya kaçmış, düşünüyorum da bazen mükemmeliyetçi olmak gerekiyormuş,düşündükçe epeydir düşünmediğimi fark ediyorum ve yazıyorum.

Bir gün şarkılarına söz yazacağım kadın bile kolaya kaçmış, Mühim Değil derken bile araya ıslatıyor yastığımı gözyaşlarım 'ı koymuş, acaba ben de mi uçan halıma sığınıyorum,kolaya kaçıyorum?

Sanmıyorum o dünyayı sevdiğimden oraya yönelişim, bu bir savaş değil ki sığınayım...
Hem bir yenen ya da yenilenin olmadığını düşünüyorum. Sözcüklerimle beraber anlattıklarım da karıştı. Oysa ben bir diyalog yazacaktım, kuzum diye başlayacaktı, devamını getiremedim,belki bir başka yazıya, eee ne de olsa oldukça çok yazacağım değil mi ama... :)

tut elimi

2010-03-09T22:53:00.001+02:00

Ne kadar oldu ki yazmayalı, ne zamandır oturmadım ben bu masaya... Belki yazarak yitireceğimden korktum,yazmaya korktum, oysa ben sözcükleriyle var olan biriydim.

Sözcüklerimin eskimesinden korktum sanırım, düşündüğüm bu idi ama artık korkmuyorum çoğu şeyden... Nazım'ın cesareti gençlikle özdeşleştirmesi gibi bir şey değil bu, bu korkmamak aşkın göz önüne perde indirmesi gibi bir şey.

Onu anlatmak istemiyorum, anlatamam da zaten. Dillerim lâl kesilir çünkü ben bile bilmiyorum. Bu aralar eskiden okuduğum tüm şairleri anlıyorum tek tek, okuyunca hadi be diye geçirirdim içimden,bu kadar da olmaz,abartmış derdim, oysa ne de iyi anlıyorum şimdi.

Aşkın şair ettiği adamlardan değilim,şairliğim de aşık etmedi beni. Bu, belki sözcük çok tanıdık ama, çok farklı bir şey. Düşünerek,sözcükler arayarak,içime bakıp oralardan hazineler bulmayı umarak yaptığım bir şey değil. Belki tanımlayamadığım için bu kadar güzel, bilmiyorum ama gerçekten çok güzel.

Onu yazmayı deniyorum olmuyor, hep onu düşünürken buluyorum kendimi masada. Oysa o, o kadar güzel şeylere layık ki... Eskiden duygusuzca yazdığım şeylerin hepsinde onu bulmak da tuhaf bir şey.

Hep bir düşüm vardı,geleceği değiştirmek... Şimdi yazdıklarıma baktıkça geçmişi değiştirdiğimi düşünüyorum. Geçmişimi değiştirerek şimdime vardığımı ve şimdiyi kaybetmemek için geçmişle oynamamaya çalıştığımı düşünüyor ve yazmıyorum.Yazmıyordum...

Bu kelebek etkisinden korkmuyorum şimdi, hayatımın,ilişkimin bir kelebeğin kanat çırpışına bağlı olduğunu düşünmek beni güçsüz kılıyordu. Belki de bizi de güçsüz kılıyordu.

Bunları düşünüp dururken yazmaya korkmak ise ayrı bir güçsüzlük idi ve ben artık bunun üstesinden geliyorum,yanımda ol, tut elimi sevdiğim,tut elimi...

bir yaprak

2010-02-21T00:25:00.005+02:00

Belki bir gülü,yalnızca gül olarak gördüğün, onu başka anlamlardan kurtardığın an sen, yalnızca sen oluyorsundur Özge ...

Birikiyorum mu eksiliyorum mu diye düşündü geride kalanlara bakarak… Biliyordu ne çok şey götürmüştü giderken lakin ya geride bıraktıkları… İçindeki boşluktan bahsetmiyordu, daha somut daha elle tutulur ve daha acı verir şeylerdi bahsettiği…

Odanın neresine baksa onu görmesi de değildi dediği, küçük şeylerdi kendine büyük şeyler düşündüren…

Kurumuş bir papatya görünce fark etmişti, artık o olmadığına göre bu çiçek neyi anımsatacaktı ki kendine? Sonra birlikte gittikleri, yolculuk boyunca birçok şey paylaştıkları seyahatin bileti vardı, sonra oradan kendisine armağan ettiği kitap ve daha birçok şey… Sahi bunlar artık neyi çağrıştırıyordu…

Bir kuş düşündü sonra, öteden bir ot beriden bir çalı şuradan bir sap buradan bir yaprak alıp yuvasını kurması gibi bu küçük şeyler de bir ilişkiyi oluşturmuştu ama artık yuvayı paylaşacak kimse kalmayınca yuva ne olacaktı, o küçük küçük parçalar artık kendi başına bir anlam ifade etmeliler miydi, bilmiyordu…

Gözü defterine kaydı, yazdıklarına göz gezdirince O’na okutmadığı yerler dikkatini çekti, her şeyimi paylaşıyorum derken neleri ve neden gizlediğini (belki de bildiği halde) okuma gereği hissetti. Okudukça onları yazarken büründüğü ruh haline büründü, içi acıdı ama neden bunları okutmadım peki diye düşünmeden de edemedi. Belki içimdeki gerçekleri görmesinden korktum, belki de bana inanmayacağını düşündüm diye geçirdi aklından… Hem ne önemi vardı ki, bitmiş gitmişti ne de olsa…

Bir insanı tanımak gibi dedi sonra geç kalmış bir düşünceyle, önce dış görünüşüyle bir fikre sahip oluyorsun sonra onu dinledikçe, tanıdıkça boşlukları dolduruyorsun ve kafandaki imaj tamamlanıyor. Bu parçalar belki de onu tamamlıyordu kim bilir…

Gözü odasındaki kartpostala takıldı bu kez de… Hangi kitapçıda rastlamışlardı sahi buna? Neresiydi burası ve kimindi bu resim… Aman bana ne dercesine savurdu attı… Onsuz bir şeyler peşindeydi, kendine onu anımsatmayacak bir şeyler…

Aynada kendini görünce titredi bir an, bu kadar dağılmış olamam diye düşündü… Omuzlarını aşan sarı saçları darmadağın olmuş, yeşil gözlerinin altı şişmiş ve yüzü çarpılmak için bir avuç su beklercesine duruyordu öylesine… Elini yüzüne götürdü daha dikkatli bakmak istercesine ve elleri dikkatini çekti… Ne kadar da büyük gözüktüler gözüne…

Bir anda her şeyi anladı, yalnızca parmakları büyümüş saçları uzamış değildi, içindeki çocuk da büyümüştü. Çocuğun hala orada durduğundan bile emin değildi, o yaprak şimdi bir şeyler ifade ediyordu, bir anı olarak kalacak olsa da şimdi bir paylaşılmıştı, bilet bir fedakârlık, kitap bir dostluktu. Kavramlar kafasında uçuşuyor ama içlerinde O’na dair hiçbir iz bulamıyordu. O yalnızca bir araçtı şimdi. Neler de öğretmişti kendisine, gittiği için teşekkür etmek istedi. Kapadı gözlerini ve incecik bir sesle teşekkürler dedi…

Yazı

2010-02-20T00:18:00.006+02:00

Tanrıdan sonra en çok karakter yaratan adam, gece 12’de başlarmış yazmaya ve 6 saat yazarmış aralıksız, 200 fincana dek kahve içerek… Ben de tam 12’de yazmaya başladım belki de imrenerek… O Balzac bense yalnızca kâğıtta izler bırakan biri şimdilik.

Boran da anlasın diye çok yalın yazıyorum, sevdiğim kızı düşünerek yazıyorum ama yazdıklarıma onu katarak eksiltmiyorum bizi.

İlkay Akkaya çalışıyor arkada, ”seni seviyorum inan bana” diyor, ben düşünüyorum… İçimde karamsarlık yok, yazdıklarımda da olmamalı diye geçiyor aklımdan, içimden… Sonra bir başka şarkı geliyor aklıma, “çok uzun gemiler geçiyor boğazdan, boğazımda düğümlenir adın, birazdan güneş batar… “

Şarkılara kendimi katarak kendimi eksiltiyorum. Boran da anlasın diye yalın yazıyorum ve düşünüyorum…

Aklıma geçmişim geliyor, sonra kayda değer bir geçmişim olmadığını anımsıyorum, daha sonra geçmişi güzel yapan belki de benimdir diyorum. Bilmiyorum.

Beni güçlü yapan şeyleri düşünüyorum,kitaplarımı,şarkılarımı ve kendimi... Yazarken küçülen biri olduğumu düşünüp avutuyorum kendimi,avutmasan ne olur sanki diye geçiyor aklımdam ama hemen atıyorum bu düşünceyi kafamdan çünkü güçlü ve büyük olmak öğretildi bana... Bir gazetede gördüğüm yazı geliyor gözümün önüne: "güçsüzlüğüm kuvvetimdir." Post-modernizmin bir aldatısı deyip yeniden yazıma dönüyorum...

Balzac tam 12'de başlıyor yazmaya, boğazdan çok uzun gemiler geçiyor, birileri seni seviyorum inan bana diyor ve ben, Boran da anlasın diye yalın yazıyorum…

Renk

2010-02-05T00:30:00.004+02:00

diyorsun ki anlat rengimi

giyerse piyano sesi

renklerden bir giysi

sol fa re, re mi re

bütün sesler iner bire

güzellikler karışır kire

ve söyler seni:

re mi re

istiyorsun ki bürünsün renge sözcükler

düşün;

ışığa bulanmış yer

ay,çeksen toprağa değer

iki sevgili oturmuş yan yana

birbirine latifeler

söyler

o an hissettikleri duygudur rengin

anlatabilirlerse eğer

umuyorsun ki renkler gelsin dile

yeni yeni düşerken kar yere

aramalı rengini

havadaki

pembelikte…

renk ararken çocuk kaçmış sesine

nasıl söylerim benzediğini

insanların renklerine…

Sözcükler

2010-01-31T00:46:00.003+02:00

Aldı eline kâğıdı ve yazmaya başladı…

Arkadaşları yazdıklarında kendisini bulduklarını söylediğinde tarif edemeyeceği bir korku hissetmişti. Kendini anlatmak için yazdığını söylerken, yazdıkları başka şeyler söylemiş, sözcükler anlaşılmasını istedikleri dışında da bir şeyler fısıldamış olabilir miydi okurlarına… Vitrine koydukları vitrine koyanı ele verir miydi ya da anlaşılabilir miydi koymadıkları?

Anlatmak için mi yoksa anlaşılmak için mi yazdığını çok sormuştu kendine, sahi ne için yazıyordu?

Beynini kemiren bu düşünceden kurtulmanın tek yolu vardı: deneme ve yanılma.

Düşündüklerinde haksız çıkmayı o kadar çok istiyordu ki şu an, aklına bir arkadaşının okunduğu gibi görünmeyen bir sözü geldi: “haklı çıkmayı sevdiğimi sanma, haksız çıkınca daha mutlu oluyorum…” İlk duyduğunda ne kadar da narsistçe diye düşünmüştü ama şimdi bir korkunun dile gelişi olduğunu anlıyordu.

Aldı eline kâğıdı ve yazmaya başladı…

“Ben” dedi ilkin, yok yok geçti aklından, kendimi anlatamam, insanların ben ile başlayan cümleleri okumak istemeyeceğini söyleyerek avuttu kendini sonra aklına hiçbir insanın kendini olduğu gibi anlatamayacağı düşüncesi geldi, kendini doğruladığı için daha da çok sevdi kendini... “Biz” geldi dile sonra, hayır hayır dedi yine, ben diğerlerinin içine girip biz olamam, farklıyım ben… Onlar, onlar dedikçe midesinde bir şeyler hissetti, anlayamadığı ve anlamak istemediği insanlardan bahsetmek ne kadar da gülünç gözüktü gözüne… Biraz daha düşündü sonra. Başka birini anlatayım dedi; üçüncü şahsı yazayım ve bakayım sözcükler anlatacak mı beni?

Farkında değildi henüz, kurulmamış cümlelerin ele verdiğini kendini…

Aldı eline kâğıdı ve yazmaya başladı…

Oysa...

2010-01-16T15:48:00.001+02:00

Bir şiir yazmak isterdim oysa
Senin güzelliğine dair,
Anlatmak doyasıya seni
Dudağını burnunu gözlerini ve sair…

Bir şarkı yapmak isterdim oysa
Yalnızca senin sesinle…
Arkadan sesine uygun bir ezgi
Diyecek ki “dinle ey sevgili, dinle!”

Bir resim çizmek isterdim oysa
İçerisinde kurşuni bir gökyüzü,
Senle ben bir bankta yan yana
Ağaçlar yerlere dökmüş hüznünü…

Bir heykel yontmak isterdim oysa
Ötede bir peri beride bir serseri…
Sana armağan eder ve kaçardım,
Vermene dayanamazdım geri…

Bir akım yaratmak isterdim oysa
Üzerinde düşüneceği onca düşünürün,
Tüm varlıkların ana maddesi sen olurdun
Özellikle güzel olanların, örneğin bir gülün…

Adsız Bir Eleştiri

2010-01-12T20:07:00.000+02:00

Belki sınav döneminde epey gergin olduğum için bu denli etkilendim ya da şu küçük yaşantımda epey büyük bir yer vermişim ona.
Şu an bu yazıyı yazarken bile acaba ona desem de mi yazsam diye geçiyor aklımdan... Zincirlenmişim lakin ucu onda olunca umursamıyorum,zincir saymıyorum...

Düşüncelerini sevmiyorum ama bana benzemedikleri için sevimli buluyorum. Farklı diğerlerinden. Farklı olduğundan da değil bu seviş,şu an neden olduğunu dile getirebilecek kıvamda değilim.

O, kesinlikle bunun farkında değil, bunu okuyunca yok canım abartmış diyecektir muhtemelen.
Mesajıma yanıt vermeyince dünyam yıkılıyor sanıyorum, susuyor sanki dünya ve ben hep o olması gerekenden milyon saniye sonra gelen mesaja seviniyorum çocuk gibi. Böylelerini telefon kullanamama ya da telefonu şantaj aracı olarak kullanmaktan cezalandıracaksın aslında. Ne hakkın var beni üzmeye ya?

Aradım aradım, açmadın teli. Adını yazıp yazmama konusunda danışacaktım oysa sana... Hayalle aynı kökten gelirken adın hayallerimi karartıyorsun her zaman!

Sana çok değer veriyorum,sanki sahip olduğum tek şey sensin, hoş,bazıları inanmasa da varlığına, ben biliyorum.

Seni yazmak istiyordum ne zamandır,seni anlatmak,benim için ne olduğundan dem vurmak istiyordum... Olmadı.
Bakınma satır aralarına,edebi hiçbir şey yok. Yalnızca beni üzdüğünü ama artık bu üzgünlüğümün kalmadığını söylüyorum hepsi bu. Üzgünüm ve artık mutluyum...

Se'nin Şiiri

2010-01-09T17:56:00.001+02:00

Ey sevgili nerdesin?
Saatler seni söylerken her geçen saniye,
Şarkılarıma ses,şişemin yanına su etmişken
Söyle sen, hangi demdesin..?

Bir Masal

2010-01-07T16:16:00.002+02:00

Bir kızla bir erkek, erkek, düş süsleyicisi, kız, gerçeklerin yüklenicisi...

Erkek, gerçeklerden kurtarıp yakasını, düşlere bırakmış hayatını.
Kız, koşup sahte gerçekler peşinde,tüketmiş güzel günlerini de...

Gerçeklere değmeden yaşamakmış erkeğin tek kaygısı, görmeden evvel o güzeller güzeli kızı.
Kız o denli çok bulanmış ki gerçeğe, erkek deyince düş peşindeyim düş peşime, kız duraksamış, zaman istemiş düşünmeye...
Erkeğin anladığından şüpheliymiş kendisi hakkındaki gerçeği ve beraberinde getireceği gerçeklerin incitmesinden korkuyormuş erkeği. Oysa feragat etmiş erkek düşlerden, içinde yaşadığı için gerçeğin o güzel...

Kum saatindeki kumlar devam etmiş akmaya ve başlamış yelkovan saatte yol almaya... Günler geçmiş, geceler çökmüş...Kız düşünmüş düşünmüş... Bir sahte düş süsleyicisine dek gelmiş evvel, endişesiymiş “ya bu da sahteyse eğer”... Oysa erkek o denli safmış ki, güvendiği herkese açarmış kalbini. İnanırmış göklerdeki Tanrı, kendi yerine def eder tüm kötü şansı.

Oysa bilmiyormuş erkek, işlerin nasıl işlediğini gerçekler dünyasında, demek istemiş aslında sen yanımdaysan bütün bunlar değil umurumda, anlamış mı kız, pek emin değilmiş bundan ama ...

Yine de bir masal kahramanı prens gibi, bırakıp sarayında giysisini, inmiş kızın yanına sevdiği...
Her şeyi göze alsa da, yapacak bir şey yokmuş zamanın dolmasını beklemekten başka...
Belki gidermiş zamanla kızın korkuları ve başlarmış gerçek dünyada düş gibi bir yaşamı...

İnce - Kalın

2010-01-06T18:20:00.001+02:00

Kelimeler seçtim seni dile getiren,
Hepsi ince, hepsi sen gibi güzel.
Götürecek bilirim,seni getiren tren,
Sen git önce, peşinden yine gel...

Aklın sakın arkada kalmasın,
Sana yakınım kokun kadar.
Bana anlamsızdır uzakla yakın,
Kâh kar olur yağar kâh olurum bahar...

20'nin Eleştirisi...

2010-01-02T23:49:00.002+02:00

Olmasa da “35” kadar hüzünlü, vermese de “40” kadar olgun bir hava,
20 var elimizde şimdilik, eder mi ki biraz paha...

Ardımda iz bırakmak isterken is bile bırakamamış olmaktan bu korkum...
Varlığım yokluğumla mı anlaşılacak, yoksa yokluğum bile para etmeyecek mi varlığımın bilinmesi için...Bilmiyorum...

Korkuyorum, beğenmediğimden düşmeyişime yola...

Düştüğüm yolun doğruluğundan yok şüphem lakin sona ulaşamamak korkutuyor asıl... Ve bilmiyorum hala, hangi yol çıkar ufka ve açılır yol nasıl?

Diyorum İbrahim'in sineği misali,olsun safım belli lakin kimse ilgilenmiyor,karşılaştığım dalgalarla, gemiyi limana getirmemden başka...

Bakıyorum ardıma, ne sevmişim ne de sevilmiş, ne yanmışım ne de pişmiş... Diyorum ham mıyım diye kendime,ham olmadığını bilecek kıvamdasın diyor yine de...

Avunur muyum, avutur muyum kendimi?

Bazen sarıyor her yanımı elimden kayıp gitmesi korkusu, acaba diyorum, çevirmesem sayfaları gelir mi ki yine kitabın sonu?

Yürüsem, diyorum, kısalır belki yolum, ne sağım yardımcı bana ne de arka çıkıyor solum... Kapıyı açacaklarını söylüyorlar bir tek, yürütemezlermiş beni iterek...

Yürüyerek varılacak bir yol olmasa gerek düştüğüm, anca koşanlarla yarış ederek ulaşılmalı ereğe...

Gelecekten umutlu muyum ya da diyorum şimdi mutlu muyum?

Nedir ki mutluluk tek olmaktan gayrı, bir tek sana dokunacaksa hayrı, varsın dokunmasın varsın bilmesin, kimse olacaksa benden ayrı...

Acaba diyorum yaşamım benzer mi uyaklara, sözcüğün önü düşmüşken ayaklara,sonu benzer mi birleşmeyle biten ayrılıklara...
Sonum düzenli mi olacak düzensiz olsa da öncem?

Temenniden öte gitmezken bu sözler, Tanrı ne yazdı onu görmek ister gözler...

Tanrı karışınca işe,susmak düşer bana. Anlıyorum ki 20 yaş grilik demektir,açılır önün lakin tam seçemezsin ilerisini. Bildiğin bir şeyler vardır lakin yetmez ilerletmeye seni. Yıllarla beraber genişler bakış açın ve kesikleşir soluk alışın...

Şu an bir griden ibaretmişim ben,siyaha çalabilirim beyaz da olabilirim.Seçim benim sanırım...

Portakal Mavisi

2010-01-02T22:43:00.001+02:00

Aksa tersine bildiğin her dere,
Ve ben çekip indirsem göğü yere.
Tutup iki bulut,bağlasam birbirine
Uzanıp yere,izlesek senle ben niyetine...

....
(Koparıp alsam yerden çimeni,
Ve çalsam çiy beyazına seni...
Çarşaf yapsam güneşe elimi
Ve görsem karanlıkta rengini...)
...

Uçup kanatlansa kurt,kuzu,koyun
Ve bildirsem sana rengini suyun...
Bir nilüfer olsan sen,ben taşta yosun
Ve seslensem sana,evet sen O'sun...

Son Dönem Osmanlısında Alman Etkisi (Soğuk Savaş dersi ödevi)

2010-01-02T01:10:00.001+02:00

Ödevimi de burada paylaşayım dedim, bilgisayarın başına bir şey gelirse internet kalsın bari...

Giriş

Bu konunun neden seçildiği ve nasıl işleneceği konusunda öncelikle bilgi vermek yerinde olacaktır.
İlkin neden Almanya sorusuna yanıt vermek gerekmektedir.Osmanlının geleneksel muhatapları İngiltere, Fransa ve Rusya ve hatta Avusturya(-Macaristan) hakkında bile bir sürü çalışma yapılmışken Almanya konusunda atıl davranılmıştır. Bu eksikliği gidermek gibi bir iddiam elbette olamaz lakin daha önce bir çok söz söylenmiş bir konu hakkında çalışmaktansa daha az irdelenmiş bir konuda araştırma yapmayı yeğledim.
Belki, ders kitaplarında yer alan ibare ile Almanya yenildiği için biz de yenik sayıldığımızdan üzerine pek düşülmemiştir, belki de dünya savaşının suçlusu1 sayılan bir devletle aynı safta yer alışımızdan pek irdelenmemiştir.
Konunun işleyişinde ise İlber Ortaylı'nın “Osmanlı İmparatorluğunda Alman Nüfuzu” esas kaynak alınıp,konu, bu kitap çerçevesinde ele alınmıştır.
Konunun ekonomik boyutlarının daha iyi anlaşılması için Lothar Rathmann'ın “Alman Emperyalizminin Türkiyeye Girişi” ve Stefanos Yerasimos'un “Azgelişmişlik Sürecinde Türkiye” adlı kitabı kaynak alınıp, bunlardan yararlanılmıştır.
Almanların gözüyle olaya bakış içinse, Karl Von Winterstetten'in “20. yy. başında Alman Emperyalizmi ve Türkiye(Berlin-Bağdat)” kitabından yararlanılmıştır.
Osmanlı ordusunda yer alan Alman komutanların anılarından gerek elime geç geçmesi gerekse zaman kısıtından ötürü yararlanılamamıştır. Affınıza sığınıp, dönem Almanya ve Osmanlısını anlatarak başlıyorum konuya:

Yüzyıl Avrupası ve Almanya

19. yüzyıl Avrupasının ikinci döneminde esaslı üç konu egemendir diplomasiye; ilki Kırım savaşı, ikincisi İtalya'nın milli birliğini tamamlaması ve sonuncusu,belki de en önemlisi Almanya'nın siyasi birliğini tamamlaması.
İtalya ile Almanya'nın birliklerini tamamlama süreci ve etkileri birbirinden apayrı olmuştur, şöyle ki:
İtalya bir büyük devlet olan Fransa'dan deyim yerindeyse icazet alarak birliğini tamamlamışken Almanya Bismark'ın deyimiyle “kan ve kılıçla” savaşarak,önce nispeten küçük Danimarka'yı,ardından Danimarka savaşında kendini destekler tavır takınan Avusturya'yı,sonrasında ise Avusturya savaşında arkasını güvendiği Fransa'yı yenerek imparatorluğunu ilan etmiştir.
İtalya Piyomente gibi Avrupa diplomasisinde pek söz sahibi olmayan bir devlet etrafında kümelenirken Almanya iki yüzyıldır Avrupa diplomasisinin içinde bulunan Prusya çevresinde birleşmiştir. Sırf bu iki neden bile iki yeni devletin farklı hayalleri olduğunu anlatmaya kafidir. 2
Almanyada Bismark gibi en büyük hayali Alman birliğini toplamak olan bir adam şansölyedir ve ilkin Alman nüfusun yaşadığı ama Danimarka yönetimde olan iki şehir için Danimarka ile ardından Alman konfederasyonu liderliği ve kuzey Alman devletleri birlikteliğini sağlama almak için Avusturya ile ve en sonunda da güney Alman devletlerini de içine alan bir İmparatorluk için de Fransa ile savaşmış ve birliğini kurmuştur.
Dönemin en büyük sanayileşmiş devleti İngiltere ile kıyaslandığında Alman sanayisi hem daha seri ve hızlı bir üretim kapasitesine ve daha yeni teknolojiye sahipken, bu teknolojisini kullanmak için hammaddeden yoksun bir görünüm arz ediyordu.
Bu teknoloji farkını,ilerde Berlin-Bağdat demiryolu imtiyazı konusunda da anlatacağım ama şimdi rakamsal bir değerle örnekleme için:
Almanyada 1835 yılında 0 kilometre demiryolu varken, 1845'te 2300, 1865'te 12690, 1895'te 46560 ve son olarak 1915'te 62410 kilometreye çıkmıştır bu rakam.3
Almanya birliğini tamamladıktan sonra kendine doğal olarak yeni hammadde alanları aramaya çıktı ve bu süreçte İngiltere ile çatıştı. Belki İngiltere ve Fransa'nın Almanya'ya bırakmakta beis görmedikleri Afrika toprakları dışında bir başarı da elde edemedi ve bu yeni-sömürgeciliğe4 itti Almanyayı.
Yeni-sömürgeciliğe girmeden evvel Almanya'nın ekonomisi ve iç politikası hakkında bilgi vermek gerekecektir.
Almanya'da kapitalizmin gelişmeşi İngiltere ve Fransa'ya oranla gecikmiştir. Ancak 1850'lerden sonra,özellikle ülkenin zenginleşmesiyle Almanya'nın önde gelen sanayi güçlerinden bir olmasını sağlayan hızlı bir gelişme yaşanır. Maden ve döküm sanayiinden sonra,kimya, elektroteknik,optik ve ince işçilik gerektiren sanayiiler ve bu arada “kuruluş döneminin” spekülasyon ve dalavereli işlerinden büyük kâr sağlayan banka sermayesi son derece büyük bir gelişme hızı kazanır.
Diğer Avrupa ülkelerine oranla,Almanya'da tekellerin oluşması,daha hızlı ve daha geniş bir temel üzerinde gerçekleşir. Özellikle yunker* askeri despotluğunun istilacı niteliğinin hızlandırdığı bu gelişim düzenli olarak sürmüştür. Öyle ki Almanya daha 1880'lerde sömürgelerin ele geçirilmesi kavgasına ve kapitalizmin yavaş geliştiği ülkeleri iktisaden sömürgeleştirme uğraşına katılır.
Alman büyük burjuvazisi sömürgecilik hırsını Afrika'daki kanlı askeri fetihlerle ve buradaki halkı vahşice katlederek gidermeye çalışırken;bir yandan da geri kalmış ülkeleri yağmalamak ve eski kapitalist rakipleriyle sürdürdüğü rekabet savaşında kendi sermaye diktasını kurmak amacıyla,dünyanın geri kalan kısımlarına özellikle sermaye ihraç etmeye başlar. Hızla güçlenen Alman büyük sermayesinin,sömürge yağmasını dolaylı yoldan yürüterek aşırı kârlar sağlayabileceğini umduğu bölgeler arasında Osmanlı Devleti de vardır.5
İç politikaya dönersek de başlarda Bismark'ın akıllı dış politikasındaki “bekle ve gör” politikası eleştirilmeye başlanmış, Kayzer II. Wilhelm'in “dünya hakimiyeti” sloganına “böyle bir şey yoktur” diyen Bismark görevinden uzaklaştırılmış ve Almanya tüm iç dinamikleriyle bu olmayacak düşün peşine düşmüştür.

19. Yüzyıl Osmanlısı

Bu konuyu anlatmadan evvel bir deyimin açıklamasını yapmak istiyorum: Ehven-i Şer, daha az kötü6... Osmanlının Almanya'yı tanımlamak için neden bu deyimi seçtiğini şimdi anlatabilirim.
Dönem Osmanlısı ekonomik olarak Kırım Savaşı'yla serbest mübadeleden borçlanmaya, Muharrem Kararnamesi ile borçlanmadan iflasa, Duyun-u Umumiye ile de iflastan ekonomik vesayete7 sürecinin son halkalarındadır. 1839 Tanzimat ve 1856 Islahat fermanları ile Batıya daha yakın bir çizgi izlemeye başlayan Osmanlı büyük devletler arasındaki güç mücadelesinden yararlanarak varlığını sürdürme çabasındadır. Güç mücadelesi ortasında kalması açısından Çin ve İran örneklerinden farkı, güç mücadelesinde hangi tarafı belirleme özgürlüğüne(!) sahip olması denilebilir.
Özellikle ikinci Abdülhamit ile Alman çizgisine kayan Osmanlı'da bu yönelişin bir çok nedeni vardı. Bu nedenlerden belki de en önemlisi Reval görüşmeleri ile neredeyse bir asırdır Osmanlı toprak bütünlüğünden yana olan İngiltere'nin bundan vazgeçmiş olmasıdır.
Diğer nedenlerden bir kaçını belirtmek gerekirse; gümrüklerde, maliyede ve en önemlisi poliste yapılacak reformların dünya hakemliği8 iddiasındaki Almanya'dan uzmanlarla yapılması, Kayzer'in İngilizlerin demokrasisine nazaran Abdülhamit'in despotizmine göz yumması, Almanların İslamiyet dostu bir tavır sergilemeleri, toplumda Almanların kurtarıcı olacağına dair inanç* ve benzeri bir çok neden sayılabilir.
Siyasi neden olarak o döneme dek dost olarak görülen İngiltere'nin Reval Görüşmeleri'nde Osmanlı toprak bütünlüğünü savunmaktan vazgeçmesi ile düşülen yalnızlıktan kurtulma isteği, Fransızların Tunus'u almaları ve Suriye'deki istekleri ile Rusların Osmanlı üzerindeki geleneksel(!) istekleri denilebilir. Özellikle Filistin'deki Katoliklerin himaye hakkının Fransızlara değil de Almanlara verilmesi bunun somut bir göstergesi idi. Ve bu süreç çözülerek neredeyse bir Alman vesayetine dönüştü.
Bu dönemde Almanları tanımlamakta kullanılan ehven-i şer deyimi de böyle bir ortamda,diğer düşmanlar arasından sıyrılan bir dost(!) ülkeyi belirtmek için kullanıldı.

Alman Etkisinin Osmanlı'da Başlangıcı

Almanların Osmanlı'ya girişindeki adımları sıralamak gerekirse kabaca üç adımda gerçekleştiği söylenilebilir. İlki Osmanlı ordusunu iyiliştirmek için gönderilen Alman subaylar,ikincisi bu subayların özellikle Alman silah şirketlerinden istettikleri silahlar ve Alman bankası ile beraberindeki yatırımları,üçüncüsü ise Berlin-Bağdat demiryolu olarak genelleyebileceğimiz demiryolu imtiyazları ve işletmesi.
Şimdi ilk adım olan dönem Almanyasının Osmanlı üzerindeki ticari ve siyasi etkisinden başlayarak yukardaki maddeleri açıklayayım:
1880lere dek Almanlar Osmanlı dış ticaretinde ağırlığını duyuran,etkin bir iktisadi kurumlaşma gösterememişlerdir. Gerçi Avusturya-Macaristan'ın Tuna boyu ülkelerindeki dış ticari ilişkileri ve Almanca'nın ticari dil olarak tutunması,müstakbel Alman ticari etkinliği için bir temel oluşturmuştu ama Alman dış ticaretinin Osmanlı pazarına yönelik şirketleşmesi ancak 1880'lerden sonra görülmektedir.9 Alman sanayii ve ticaretinin Avusturya ticaretiyle bütünleşmesi ve demiryoluna önem verilmesi bu ilişkileri gittikçe yükseltmiş ve yıllara göre yüksek bir artış grafiği göstermiştir. Aşağıdaki, yıllara göre Osmanlı ticaretindeki rollerini belirten tablo net olarak göstermektedir:
Devletler 1887 % 1910 %
--------------------------------------------------------------------------------
İngiltere 61 35
Fransa 18 11
Avusturya 12 21
Almanya 6 21
İtalya 3 12 10

Dönem Alman ideologlarından ve Pancermenizmin kurucularından Becker döneminin düşüncesini yansıtan şu sözleri söylüyordu: “Coğrafi konumumuz ve endüstrimizin pazar gereksinimi dolayısıyla Türkiye'ye yöneliyoruz. Her Avrupa ülkesinin geri kalmış şarkta kendine ait bir hayat alanı vardır. İngiltere Mısır'da, Fransa Tunus'ta,İtalya Trablusgarp'ta, Avusturya Bosna'da ve Rusya Karadağ ve dolaylı olarak Balkanlarda hak sahibidir. Bizim hiçbir şeyimiz yoktu. Şimdi bu hayat alanımız Türkiye'dir.”11 Bu sözün Alman ihtirasını ve haklılığını yansıtması dışında önemli bir yönü de diğer ülkelerin hak sahibi olduğu ülkelerin hepsinin eski Osmanlı toprağı oluşu ve Osmanlı'nın nasıl bir dönem ve şartlarda Almanya'ya yaklaştığını göstermesidir.

Alman Uzman ve Askerlerin Gelişi

Özellikle 93 Harbi diye bilinen 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki ağır yenilgi, Osmanlı devlet adamlarını yeniden ordunun durumu üzerine düşünmeye itti. Osmanlı ordusunun kur'a sistemi ile Prusya ordusunun aktif ordu sistemi tartışılıyordu.
Almanlarla ordu konusundaki ilk ilişkiler III. Selim dönemine dek gitmektedir. Navarin baskını ve Yunan ayaklanması nedeniyle Prusya'dan istenen heyet Moltzke başkanlığında Prusyada'ki konumlarını koruyarak Türkiye'ye geliyordu. Bunlar pek etkin olamamışlar ve dolayısıyla konumuz için de pek önem arz etmemektedirler.
Esas önemli olan süreç 1882'de 1 albay ve 3 yüzbaşının Alman ordusundan ayrılarak Osmanlı ordusunda göreve başlamalarıyla başlıyordu. Lakin bu da sonuç veren bir süreç olmadı. Gelen subaylara çabucak rütbeler verilmesi ve yüksek maaş, Osmanlı'nın Alman subayların umut kapısı olması gibi bir sonuç doğurdu. Üstelik subayların lakayıt ve sevimsiz tavırları12 , Türkleri hor gören ve kendi içlerindeki çelişik davranış ve raporları da Türklerin Almanlara bakışını değiştirdi. Zaten araştırmacılar da padişahın sözde ve gösterişte askeri ıslahat yanlısı olduğunu, gerçekte ise modernleşen bir ordudan politik nedenlerle çekindiğini bu nedenle de reformları hasıraltı ettiğini13 yazarlar. Padişahın bu tavrında Alman subayların ortamı araştırıp öğrenmeden hazır reçeteler yazmasının, subayların Türkçe öğrenemeyişinin ve Türk ordusunun geleneksek kurallarından bihaber oluşlarının da etkisi vardır. Bir süre sonra dişe dokunur bir şey yapamayacaklarını anlayan subaylar elde ettikleri şan,makam ve parayla yaşayıp yalnızca raporlar sunmakla yetindiler. Bu durum Türk subaylarının homurdanmalarına da neden oluyordu. Hele hele geldiğinde yüzbaşı olan Kamphövener'in şimdi mareşal olması bu sesi yükseltiyordu. Bu 4 subay ve ardıllarında çok Kaehler'in ölümünden sonra Alman grubunun başına geçen Goltz Paşa önem arz etmektedir.
Goltz; özellikle genç subaylar üzerinde etkin bir eğitimci, bir ajan, bir asker, bir reformcu ve bir ticaret erbabı idi. Eğitimci idi çünkü Harbiye'de okutulmak üzere 4000 sayfalık kitap ve kitapçık yazmıştı. Ajan idi çünkü Alman Genelkurmayı'na Osmanlı ve padişah hakkında günü gününe raporlar vermekteydi.
Asker idi çünkü Alman subaylar grubu komutanı ve padişahın gözde “paşa”sı idi.
Reformcu idi çünkü genç subaylara yeni yeni fikirler aşılayıp,ilginç teknikler ve öneriler sunuyordu her defasında ve belki de en önemlisi bir ticaret erbabıydı çünkü hisse senetleri olan Alman silah şirketlerinden silah satın alınması için Osmanlı'yı zorluyordu.
Goltz'un genelkurmay tarafından şiddetle desteklenen askeri heyeti 1880'lerin sonunda Osmanlılara Krupp ailesinin toplarını kabul ettirilmesini ve sonraki süreci Yerussalimski şöyle değerlendirir: “Alman finans kapitalinin çıkarları, hükümete ve onun yürttüğü diplomasiye gittikçe daha çok egemen olmuştu:bu sonunda öyle ölçülere vardı ki,bizzat Kayzer Wilhelm “postayla” yetinmeyerek, Siemens ve Deutsche Bank'ın tasarılarını gerçekleştirmek için şahsen İstanbul'a,padişahın ayağına gitmiştir.” Yerussalimski'nin bahsettiği Siemens ve Deutsche Bank'ın yerine Krupp,Mauser ya da Loewe koyulabilir çünkü hepsi de Alman ekonomisinin çıkarları için çalışıyorlardı ve Alman silah sanayiinin Osmanlı'daki tekel konumu Goltz tarafında yaratıldı denilebilir. 1889-1897 arasındaki 30 milyon marklık, Alman şirketlerine verilen siparişlerde Deutsche Bank kredileri kullanılmıştı ve böylece Vicker-Armstrong gibi İngiliz, Schneider-Creusot gibi Fransız silah şirketlerinin yenilgiye uğratılmasında Goltz'un payı büyüktü.14
Goltz çok sayıda genç Osmanlı subayının eğitim amacıyla Alman ordusunda görevlendirilmesi konusununda da Babıali'yi ikna etti, çünkü bu adım orduda Almanlaştırma ve Alman yakınlaşması programının en yararlı yanıydı*. Ancak gerek yanlış asker seçimi gerekse Alman ordusunun görkeminin gösterilmesiyle yetinilmesi tam başarı sağlanamamasının nedenlerindendir. Çünkü kimi sadece Alman hayranlığı sağlayacak bir gezi ile dönüyordu kimiyse Alman imparatorunun yaveri olarak atanıyordu. Bu subaylar sonraları Osmanlı ordusunda Almancı akımının başını çekeceklerdir. Ortaylının tabiri ile: aralarında iyi subay yoktu ama kötü politikacılık yaptılar...
Deutsche Bank ve Yatırımlar
Uzun uzun anlatmaya gerek yok. Osmanlı'nın son yüzyılı gerilim filmlerine taş çıkartır şekilde geçti. Şurası açık ki, imparatorluk çözülmüş, dağılma sürecine girmişti, ayakta kalmasını sağlayan, büyük güçler arasındaki paylaşım çekişmesiydi...1854 yılında Kırım Savaşı'yla borçlanma süreci başlayan imparatorluk bu konuda öylesine bilgisizdi ki Babıali'nin eline 'kredi işlemine aracılık hizmeti bedeli' dolayısıyla borçlandığı paranın ancak yarısı geçiyordu.* Sürecin devamında alınan her yeni kredide paranın bir bölümü eski borçların ödenmesi ve faizler için kesilmeye, dolayısıyla Osmanlı Devleti'nin eline neredeyse hiç para gelmemeye başladı.
Bu koşullar kaçınılmaz olarak Hazine'nin iflasını getirdi. 1878'de Berlin Kongresi'nde Osmanlı maliyesinin uluslararası bir komisyona devri kararlaştırıldı.Dört yıl sonra da Osmanlı borçlarını temizlemek üzere Duyunu Umumiye kuruldu. Düyun-u Umumiye'nin vergi, aşar, gümrük resmi vb gibi devletin çeşitli gelirlerine el koyması sayesinde, yabancı devletlerin alacaklarını toplayamama sorunu ortadan kalktı.
Bu süreçte ekonomik ilişkiler de iyileşmeye başlamıştı çünkü diğer devletler ve şirketler Duyunu Umumiyeye güvenerek kredi açabiliyorlardı Osmanlıya.
Bu süreçten en çok yararlanan devletlerden biri de şüphesiz Alman devletiydi.
Yukarıda anlatıldığı üzere ordu üzerindeki etkin Alman komutanların Alman silah şirketlerin istedikleri silahları Alman bankasının kredileriyle alabiliyordu Osmanlı.
1891'de Alman silah sanayii İstanbul'a 5.9 milyon Mark tuturarında savaş malzemesi gönderdi. Bu tutar 1892'de 10.1, 1893 13.1 1894'de 6,1895'de 12.2,1896'da 4.4 ve 1897'de 1.6 milyon Mark ve bunların finansmanı Deutsche bank kredileri idi.15
Yalnız silah alımında değil, Alman diplomasisi ve ekonomisinin desteğinde diğer girişimlerde de bulunuldu. İzmir'in elektrik dağıtım imtiyazının Siemens'e verilmesi için harcanan diplomatik çabalar* bunu gözler önüne sermektedir.
Devletlerin yatırım sermayesi paylarını gösteren tablo şöyledir:16
Dönem
Almanya
Britanya
Fransa
1880-1889
1990-1913
0.3
20.6
48.1
22.2
38.2
48.3
Yukarıdaki rakamlardan da anlaşılacağı üzerine İngiltereden boşalan ya da boşaltılan koltuğa Almanya oturmuşken Fransa yatırım yüzdesini yükseltmeyi başarmıştır.
Almanyanın bu yatırımlarının arkasında Alman devletinin ve ekonomisinin desteği aramak gerekmektedir. 'Osmanlı bizim Hindistanımız olsun' diyen pan-cermen hareketinin eylemleri yönetimden sonra ekonomide de kendini göstermiş, artık Berlin-Bağdat'ı döşemek için pek engel kalmamıştır.

Berlin-Bağdat : Osmanlı Topraklarındaki Alman Koridoru

Bağdat Demiryolu Projesi, dünya çapında başlı başına bir hâdise teşkil etmektedir. Bilindiği üzere Orta Çağdan beri Doğu 'yu Batıya bağlayan en önemli ticaret yollarından biri ve başlıcası İpek Yolu " ve "Güneydoğu Yolu " denen ve Cebelitarık 'tan Afrika sahillerini katettikten sonra Ümit Burnu 'ndan dolaşarak Hindistan 'a giden yol güzergâhıdır. İlk yol Süveyş Kanalının açılmasıyla yeniden işlerlik kazanmış ve ticaretteki önemi artımıştır.

Dönem Almanyasında İngiltere ile rekabet edecek bir deniz gücünün olmayışı, kara ticaretininse pahalıya mâl olması bir demiryolunu mecburi kılmıştır. Musul bölgesi, zengin ekonomik kaynakları ile hem Alman ve hem de İngilizlerin ilgisini çekmiştir. Bu ülkeler, bölgedeki ticari faaliyetleri yanında petrol arama ve işletme hakkı elde etmeyi de istemişlerdir. 1871’li yıllarda Mezopotamya’da araştırma yapan bir Alman heyeti, bölgede zengin petrol yatakları bulunduğunu Osmanlı Devleti’ne bildirmiş ve 1873 yılına kadar Haydarpaşa – İzmit hattı tamamlanmıştır. Bu durum üzerine II. Abdülhamit, bölgede yapılacak petrol aramalarını hızlandıracak 1888 ve 1898’de yayınladığı iki özel fermanla, Musul ve Bağdat vilayetlerindeki petrol alanlarını Hazine-i Hassa’ya (kendi özel mülkü) bağladığını açıklamıştır. Ancak büyük güçler buradaki petrol varlığına kayıtsız kalmamış ve buraya sahip olma yolları aramışlardır. Berlin - Bağdat demiryolu yapımını üstlenen Alman ağırlıklı “Anadolu Demiryolu Şirketi”, 1888’de hattın geçtiği arazide bulunabilecek hammaddeleri çıkartma ve işletme yetkisini Osmanlı Devletinden almıştır.Demiryolu inşaatının özendirilmesi için de Sultan’ın teknik danışmanı Alman demiryolları mühendis Wilhelm Von Pressel görevlendirilmiştir. Von Pressel Basra Körfezine kadar uzanacak Mersin, İskenderun, Basra limanlarını hinterlandlarına bağlayarak Almanya’yı el değmemiş maden kaynaklarına ve tarım ürünlerine ulaştıracaktı. Ne var ki; demiryolları inşaatı Kürt ve Arap ayaklanmaları karşısında bölgelere kısa sürede jandarma ve asker gönderilmesini sağlayarak Sultan’ın otoritesinin kurulmasına yardımcı olacağı şeklinde takdim edilecekti.Buna karşın Süleyman Kocabaş kitabında* Earle'den alıntılayarak Abdülhamit hakkında "Sultan Hamid ne olursa olsun, hiçbir zaman aptal değildir. Bağdat Demiryolu imtiyazını verirken bu akıllı ve aynı zamanda otokratın bir Alman tuzağına düşmüş olduğunu düşünmek saçmalık olur. Sultan Hamid’in vermek âdeti yoktu, vermekten kaçınmaz duruma düştüğü zaman da daima kendisi ve devleti için sonuna kadar kâr ettirecek şeyler verirdi der. Almanlar ile anlaşma 1888 Ekim’inde imzalanmıştır. Bu demiryolu için km başına 15,000 frank kar garantisi verilmiş ve bu paraların Düyun-u Umumiye’nin (Borçlar İdaresi) toplayacağı vergilerden ödenmesi kararlaştırılmıştır. Ayrıca demiryolunun geçeceği, devlete ait olan toprakların mülkiyeti imtiyaz sahiplerine bedelsiz devredilecek, bina yapılacak, topraklara kira ödenmeyecek, kum, çakıl ve taş ocakları bedelsiz kullanılacak, demiryolu yapımı için gerekli keresteler devlet ormanlarından kesilecek, demiryolunun her bir yanındaki yirmi kilometre genişliği olan şeritlerdeki madenler işletilebilecek, arkeolojik eserleri aramak, kazılar yapmak serbest olacaktı.

Çok önemli tartışmalardan, İngiltere, Rusya ve Fransa'nın engelleme girişimlerinden sonra Bağdat demiryolu yapım imtiyazı Alman Deutshe Bank şirketine verildi. Sözleşmenin imzalandığı 1902 yılından 1911'e kadar çok yavaş olarak ilerleyen hat yapım çalışmaları, bu tarihte İstanbul'da yeni bir anlaşmanın imzalanmasından sonra hız kazandı.
İngiltere'nin desteği ve izni olmadan bu projenin gerçekleşmesinin imkansız olduğunu gören Deutshe Bank yöneticileri verdikleri çeşitli ödünlerden sonra 1914 yılının Haziran ayında onları da projeye ortak etmek suretiyle Bağdat demiryolu hattının önündeki son engeli de kaldırdılar. Ancak çok kısa süre sonra savaş başlayınca bu rüya da tarihe gömülmüş oldu. 1914 yılı Haziranına kadar aşağıdaki hatlar işletmeye açılmıştır:
Bulgurlu - Ulukışla(38 Km.)Dorak - Yenice(18 Km.)Yenice - Mamure(97 Km.)Radşu - Halep - Trablusşam(203 Km.)Ulukışla - Karapınar(53 Km.)Toprakkale - İskenderun(59 Km.)Bağdat - Sumike(62 Km.)Trablusşam - Tel EBİAT(100 Km.)Sumike - İstabolat(57 Km.)İstabolat - Samarra(57 Km.)Konya - Bağdat hattının 887 Km.si tamamlanmıştı.Samarrat - Musul - Tel EBİAT(690 Km.)
Sonuç
Özellikle diplomaside ülke çıkarlarının en önemli husus vebir devletin bir devletle kan bağı olsa bile (Avusturya-Almanya) menfaatlerinin daha önemli olduğu gerçeği görülmüştür. Kötünün iyisi gibi bir bakışla Osmanlının Alman ilişkileri irdelenmiş, mümkün olduğunca Alman gözüyle Osmanlı gözler önüne serilmeye çalışılmıştır.
Alman yayılmacılığının Osmanlı ayağı da denilebilecek bu çalışmaya burada nokta koyuyorum.

Yusuf Mehmet Akay

Kaynakça
Kitaplar
Rathmann,Lothar;Alman Emperyalizminin Türkiye'ye Girişi,Belge Yay.,Mayıs 2001,İstanbul
Kocabaş,Süleyman;Tarihte Türkler ve Almanlar,Vatan Yay., Eylül 1988, İstanbul.
Ortaylı,İlber;Osmanlı İmparatorluğunda Alman Nüfuzu,Kaynak Yay.,Mart 1983,İstanbul
Von Winterstetten,Karl;XX.Yüzyıl Başında Alman Emperyalizmi Ve Türkiye,Berikan Yay.,Ekim 2002,Ankara
Yerasimos,Stefanos;Azgelişmişlik Sürecinde Türkiye,Belge Yay.,Temmuz 2001,İstanbul

İnternet Adresileri
http://www.ikinciabdulhamid.com/iaforum/berlin-bagdat-demiryolu-projesi-t195.html
http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=165015
http://tr.wikipedia.org/wiki/Dosya:Flag_of_the_German_Empire.svg
http://tr.wikipedia.org/wiki/Dosya:Ottoman_flag_alternative_2.svg
http://www.turkforum.gen.tr/berlin-bagdat-alman-emperyalizminin-turkiyeye-girisi-kitap-ozeti-t541362.html

1Armaoğlu Fahir, 19. Yüzyıl Siyasi Tarihi s. 299
2Ayrıntılı bilgi için Bkz: Sander Oral,Siyasi Tarih cilt 1 – Armaoğlu,Fahir 19. Yüzyıl Siyasi Tarihi
3Ortaylı İlber,Osmanlı İmparatorluğunda Alman Nufüzü s.26
4Ratman Lothar,Alman Emperyalizminin Türkiye'ye Girişi s.18
*Yunker:Prusya'daki büyük toprak sahibi soylulara verilen ad. Ordu ve devlet yönetiminde de önemli yere sahiptiler.
5Ayrıntılı Bilgi İçin Bkz: Ratmann Lothar, Alman Emperyalizminin Türkiye'ye Girişi
6Par Arif Hikmet,Osmanlıca-Türkçe Sözlük
7Yerasimos Stefanos, Azgelişmişlik Sürecinde Türkiye
8Armaoğlu Fahir, a.g.e.
*Mehmet Akif'in Almanlara ithafen söylediği şu dizeler toplum kanısını yansıtması açısından ilginçtir:
Bilir misin ki senin şarka meyler nazarın,
Birinci def'a doğan fecridir zavallıların...
9Ortaylı, a.g.e. s 40
10a.g.e. s 42
11a.g.e. s 47
12a.g.e. s 75
13a.g.e. s 76
14Ratmann, a.g.e. s.32
*Alman genelkurmayı tarafından onaylanan bu tedbirler sayesinde Osmanlı ordusu içinde Prusya militarizminin yarattığı, komplocu sıkı bir çekirdek oluşturuldu. Ayrıntılı bilgi için Bknz:Ratmann, a.g.e.
*Avni Özgürel'in 25 Eylül 2005 tarihli yazısından alınmıştır.
15Ortaylı, a.g.e.
*Ayrıntılı bilgi için: Rathmann a.g.e.
16Ortaylı, a.g.e.
*Tarihte Türkler ve Almanlar

Göğün Kesik Öyküsü

2009-12-30T21:44:00.001+02:00

Gök, yüzünü sevdiğinin,alıp elinin arasına
Başlamış mutluluk yaşları akıtmaya...

Yer, yüzü kirli çocuklarmışçasına
Temizlenmiş göğün gözyaşlarıyla...

...

Ay, çiçeği ıslanmasın diye girmiş araya
Ve kurtarmış kendini bir sürü hatıra...

...

Göz, yaşını akıtmaz her daim acıyla
Ve acı, anılmaz ki hep gözyaşıyla...

...

Kahve, rengi bilinmez bir şekildir falda
Ve ayrı kısmetler vardır her ayrı dalda...

Baksam...

2009-12-28T19:46:00.002+02:00

Baksam kaçıracaksın gözlerini,bakmasam görmeyeceksin beni,
Konuşsam susacaksın belki, konuşmasam bilmeyeceksin...
Dokunsam bozulacaksın dokunmasam uzaksın,
Ve en önemlisi, belki de desem sevdiğimi
Bırakıp olmayı şimdiki seni,
Olacaksın bilmediğim biri...

Oysa seni, biliyorum şimdi,
Bilsem de tutmayacağını elimi
Uzatıyorum, çünkü yaşamaz yalnız biri.
Gel desem gideceksin küf tutmuş yalnızlığına,
Kal diyebilmek için gel demeyi ne de isterdim oysa...
Okumayacaksın ya yazmasam, yazıyorum ben de okunmaya...

Yaprak...

2009-12-27T00:08:00.002+02:00

BİRİ'NE...

Bilmedi...

Yanlış ağaçta doğru yaprakların yeşermeyeceğini, gelince vakti, vereceğini yaprakların yeşilini,bilmedi ve yitirdi sahip olduğunu sandığı her şeyi.Toru topu bir yapraktı,sahiplenmek istese de, yaprağı bile olmadığı bir ağacı, yapamazdı.

Bilmiyordu kimse neden düştü dalından yaprak, ayrılmış mıydı diğer yapraklar gibi koparak yoksa biriktirmiş miydi ağaç yapraklarında hüznünü ufak ufak,bilmiyordu kimse, neden düştü dalından yaprak...

Ağaçtı, belki bir parkta yalnız belki de ıssız bir ormanda mutlu ve kaygısız... Umrunda mıydı yitirdiği yapraklar ya da yapraklarını yitirmek diye mi nitelemek gerekiyordu döktüklerini, emin değildi. Ağaçtı, baharları açardı yaprakları, dolardı dalları yapraklarla.Güzel yanıydı bu bir sevginin ama sonrasında solardı sonbaharları, dökerdi hüznünü yapraklara ve yapraklarla bırakırdı yükünü sokaklara... Ağaç, dökerdi hüznünü yerlere ve ayrılık derdi iyimser bir tavırla yapraklar bu şeye...

Toru topu bir yapraktı, ağaçsız neye yararım ki diye sorardı, oysa bilmiyordu,ağaç, yaprakları olduğu için ağaçtı ve ağaç olduğu için yapraktı, yaprak... Bir nilüfer dinginliğinde yaşamak isterken yaşamı, suyun altını görmenin batmak anlamına geleceğini de henüz bilmiyordu.

Düştü yaprak elveda deyip dalına, bir sitemdi belki kopuşu dalından ağaca, belki de yanlış söylenmiş bir atasözünü doğrularcasına; yaprak küsmüştü ağaca, ağacın haberi bile olmamıştı ama.Yaprak o denli alışmıştı ki birine yaprak olmaya, bir çalı seçti aklınca ve düştü yaprak elveda deyip dalına.

Bir mesaj vermek için yaprak ağaca,gitti bir çalıda yaprak oldu dala. Yalnız sana açmış değilim kalbimi, istersem başkalarına da uzatabilirim,diyordu, elimi...

Bilmedi...

Yanlış ağaçta doğru yapraklar yetişmeyecekti, gelince vakti,solacaktı yaprakların yeşili...

Yeşildir yaprak, rengini çimenden almıştır ama bir yanı yaprak döker yaprağın, bir yanı bahardır...

Ve bir gün düşer yaprak yere, artık o yeşilden değildir rengi ve artık o ağaçtaki yapraklar değildir dengi.... Tek işi, bir ağaça yaprak olmak sanan yaprak yanılıyordur. Yere düştüğünde almıştır biri eline ve ayraç niyetine koymuştur bir öykünün içine...

Palyaço

2009-12-20T01:52:00.002+02:00

Bir palyaçoyum aslında ben,
Rolüm gereği gülümseyen
Yaşam gereği ağlayan…

Salınımsız bir gemiyim aslında ben
Küreklerim suya dalıp çıkarken
Olduğu yerde kalakalan…

Okunmamış bir kitabım aslında ben
Sayfalarım heyecanla çevrilirken
Bir cümlesi bile anlaşılmayan…

Düşmüyorum, Uçuyorum...

2009-11-29T01:12:00.001+02:00

Düşüncelerim uzun zamandan beri ilk kez bu denli canlı,tıpkı düşüncelere yönelmiş gerçekleştirme isteğim gibi.

Sanki değiştirmeme ramak kalmış gibiyim dünyayı ve içim,sanki seviyorum birini. “Biri”nin gerçekten sevdiğim kişi olup olmadığını düşünmek istemiyorum,istesem de becerebileceğimi sanmıyorum.

Gözümün önünden geçen film karelerine anlam veremiyorum. Yalnızca içimdeki mutluluğun bir kızdan geldiğini biliyorum filmlerden değil. Sevmek ya da sevdiğine inanmak veya inandırmak kendini ne güzel şey.

Ne güzel gündün sen öyle diyeceğim bir gün yaşadım,yaşıyorum.

Edebi kaygılarım yok,yalnızca not düşmek istedim tarihe... Evet bugün bayram belki ama bayram olduğu için özel değil, geçmiş söyleşileri ve belki de bir resimi görüp güzel şeyler düşündüğüm için özel.

Belki de “biri” “o”dur, ne dersin?

Kimileri diyecektir ki “düşüyorsun”,belki,lakin alçalmadıkça yükselemem ki...

Etkilenim

2009-09-28T23:25:00.002+03:00

Etkileniyorum,şimdi,şu an,hemen... Bedenimi, duyumsayamayacak raddeye gelinceye dek üşüten bir soğuk, gözlerimden yaş gelmesini sağlayacak denli içli ve ritmli bir ilahi ve geçmişe yöneltilmiş bir eleştiri...

Üşüyorum,sıcak bir yer,yatağım, bir adım uzağımda iken ben inatla ilahiyi dinliyor ve bunu yazıyorum.
Dinliyorum, söyleyeni,Yusuf İslam'ı, düşünerek dinliyorum. Bu denli güzel olmamalıydı bir ilahi.
Düşünüyorum, yaptığım yanlışları düşünüyorum,kırdığım kalpleri... Aldığım ahları en çok da...

Beni tanıdıklarını söyleyenler şaşırıyorlar, nedir bu değişim, eski sen de mutluydu diyorlar.
Eskiden alıp başımı yeniye gitmek için kaç ay yitirdim bilmiyor onlar. Maktul katilinde yaşar derler, yaktığım canlar bende yaşıyorlardı,onlarla barışmam çaldı aylarımı. Kârdan zarar etmedim, sanılanın aksine sermayem gitti ses etmedim ama şimdi mutluluğa doğru yürüyorum, çok şükür...

İsteyerek kırmadım hiçbir kalbi. Kalbin ne demek olduğunu bilirken yapmam da düşünülemezdi. Ama zorlandım buna, etkilendim çok çabuk ve kafamda farklı şeyler vardı. Gözün gördüğü ile düşte görülen çok farklıydı. Ararsam bulurum zanıyla yitirdim bir çok şeyi biliyorum. Bunu bilmenin onlara (3 kişi) bir özür anlamına geldiğini bilmelerini isterdim oysa.

Şu an edebiyat umrumda değil, yalnızca ağlamak ve kurtulmak istiyorum. Korkularım var, duvarlar ve dualar kadar...
Sığınmak ve kurtulmak istiyorum yalnızca, çok şey mi istiyorum?

Eskiler eskide kalsın ve her şeye yeniden başlayalım demiyorum. Eskiler eskide kalsın yalnızca, topu topu bu isteğim.

Kendim olmak istemiyorum artık, tek olmak istemiyorum. Belki bir yağmurun damlası bir ağacın dalı belki de tuğlası bir evin ama asla kendim değil.

Tanrım, Allahım, Rabbim yardım et bana...

Değişim

2009-09-22T01:18:00.002+03:00

Uzandığımda dokunabileceğimi bildiğim bir dünya yaratmaktı amacım, Tanrınınkine benzer bir dünya. Daha ıslak olacaktı su ya da güneş daha sıcak belki. Anne doğuracaktı ama yine çocuğu ve insanlar ölebilirlerdi isterlerse... Bir çengelli iğneyle tutturulmayacaktı insanlarım dünyalarına ya da bir kalemin kağıtta bıraktığı izden daha fazlası kalacaktı arkalarında,yaşadıklarında.

(Acı çekmiyordum, acı nedir bilmiyordum bile. Sanal yağmurlarım vardı beni ıslatan, hayali soğuklarım. İnsan gibi yaşamadığımı söyleyebilirdi kimileri, haklılardı da belki. İnsanların üşüten soğukları, ıslatan yağmurları vardı benimse sözcüklerle kurulu bir dünyam.)
Böyle başladı yazmam. Sonra gerçeklere bulaştım. Mikropların üşüşmesi gibiydi atılışım yaşama. Güzel şeyler vardı aslında lakin ben en güzelleri istediğim için olmadı. En güzel müziğin “henüz dinlememiş olduğum” olduğunu düşünüyor, dinlediğim müziğin de tadını kaçıyordum.
Sanki bir şimşeği görmüştüm ve onla diğer ışıkları kıyaslayıp onun parlaklığını arıyordum. Oysa şimşek görmemiştim,yalnızca düşlemiştim. Düşlerimin bu denli acı verici olabileceğini fark etmem için epey acı çekmem gerekti. Çektikçe, bir sigara gibi bitecek sanmıştım ilkin. Sonradan anladım lastik gibi çektikçe uzuyormuş.

Gerçeklerden kurtuluşumu dile getiremem burada,çünkü henüz kurtulmadım. Yalnızca gerçeklerle debelenişim ve çırpınışlarım sözkonusu olabilir. Örneğin: -acak -ecekleri çıkarıyorum yaşantımdan. Yerlerine koyacak daha iyi bir şeyim yok ama yalnızca çıkarıyorum işte. Belki -tı -ti'yi kullanırım ya da büyük olasılıkla -yor'u.

Gelecek demek istemiyorum. Geldi ya da geliyor olmalı sözcüklerim.

Gerçeği yaşıyorsam gerçeği yaşamalıyım değil mi ama? Şimdiyi neden sonra ile avutayım ki?
İşte bu yüzden çıkarıyorum şu andan başlayarak -acak, -ecek'lerimi cümlelerimden.

Yeni bir başlangıç için güzel bir gün bugün. Sırtımdan birçok şeyin yükünü atmak adına hafif, gülümsemek için neşeli, gezmek için güneşli ve belki de eğlenmek için ateşli bir gün.
Yeni şeyler yazmak için kâğıdın bol, mürekkebin çok olduğu günlerden bugün. Yazılanların yaşanılabilirliğine inanılan ya da en azından yaşanılanları yazdığım günlerden. Güneş yeni, gün yeni sokaklar, caddeler ve en çok da sokak lambaları yeni. Sırtımı dayayıp lambalardan birine, ağlamak eskidi artık gülmek yeni.

Düşündüklerim zamanı değiştirecekse diye düşündüm ilkin. Sonra dedim ki zamanı değiştirirsem düşüncelerim de değişir belki. Yaptım oldu. Değiştirdim,değiştiriyorum,değiştiririm...

Yalnızlık

2009-08-08T19:58:00.002+03:00

Ulu katında yalnızdı Tanrı. İnsanlarına baktı… Onlar da yalnızdı, oysa Tanrının bakışı farklıydı. Yanına çağırdı, yardımcısını, uzun uzun baktı ve konuşmaya başladı.

Niye tek başınaydı insanları, yok muydu birbirini anlayanları? Ekledi sonra, ben Tanrıyım yeter gücüm buna dayanmaya da, kullarım kafa tutar mı oldu yalnızlığıma?

Eğildi büküldü yardımcı kendini var edene, ilkin “hâşâ” geldi dile sonra gerek yok dememe, anladı zaten diyerek başladı düşünmeye… Bilerek yapmıyorlar demek isteyerek izin verdi üşüşmesine düşüncelerin zihnine.

Senden uzaklaşmaları sürüklüyor bunları tekliğe, senle olanlarsa diyorlar ki zaten “bir” oldum ne gerek ikiliğe... ?

Biliyordu elbet bunları Tanrı, başka şeyler diyecek sandı yardımcısını…

...(devam etmek istiyorum,lakin olmuyor...)

Susmak Ve Öykünmek

2009-07-05T23:46:00.003+03:00

Susuyorsun ama suskunluğun söyleyeceklerin olmadığından değil.İlk defa düşünüyorsun sözcüklerin, söyleyeceklerininin anlamını tartamama olasılığını... En iyisi susmak diye geçiyor aklından. Karşındakilerin senden daha iyi bilmediğini bilmene karşın susuyorsun... Bilmesen konuşursun zaten,bildiğin için susuyorsun...

Yalnızca susarak öyle çok şey öğreniyorsun ki... Küçümsediğin insancıkların da sana bir şey öğretebileceğini görmek hem acıtıyor canını hem mutluluk veriyor. Sözcükler belki dile gelmeyince eksik kalıyorlar ama dile geldiklerinde de eksik bir anlam içermiyorlar mı nasılsa diyorsun... Senin anladıklarını asla anlamayacaklar! Anlatsan da , susmasan da anlamayacaklar emin ol. Bir papatyanın senin için içerdiği anlamı bir başkasının anlaması çok ama çok zor bir durum ve ben tad alabilmek için keçiboynuzu yiyecek değilim diyorsun...

Bazen dinleyeceğin insanlar çıkıyor karşına. Küçümsemediğin ama önem verdiğini de belli etmediğin insanlar. Çoğu kez imreniyorsun. Bu , bunu ben yapamam ama o yapmış anlamında bir imrenmeden çok, bak bu yönde de geliştirebilirim kendimi anlamı taşıyan bir imrenme.Yazmayı düşündüğün,yazabileceğin bir konuyu başkasının öyküsünde okumak gibi bir şey. Öykünme belki küçüklük göstergesi evet kabul ediyorum lakin bu bir örnek alma tavrı.

Gece

2009-07-04T12:08:00.002+03:00

olmaz kendiliğinden hiçbir gün, gece
ya yummuştur gözlerini tanrı
ya da bir aşk kalmıştır ayrılığa gebe...

kesmez kendiliğinden hiçbir güz,yaşını
ya acıtmıştır artık yaşlar canını
ya da ayrılık alıp gitmiştir artık başını...

Öfke

2009-07-01T23:35:00.005+03:00

Öfkeliyim,muhtemelen bu öfke kendime. Yalnızca başka birine yöneltmem gerek öfkemin kendime olduğunu anlayabilmem için...

Kandırılmış duyumsuyorum kendimi, bu ikinci büyük yanılışım.

Kadınlarda neden hata yapıyorum? Nedenini biliyorum, kendimi güçlü duyumsayamıyorum, kendime güvenemiyorum karşılarında. Bunu isteyerek yaptığımdan şüpheliyim,isteyerek güçsüzleşiyorum isteyerek boyun eğiyorum, çünkü bu hoşuma gidiyor...

Neden tam ümitlenmişken ümitlerim boşa çıkıyor? Neden tam tutacakken elini,çekiyor geriye? Bana salık verip de mutluluğu neden kendisi mutsuzluğuma doğru yola koyuluyor?

Kadınlardan nefret ediyorum şu an! Bir anlık bir öfke olduğunun bilincindeyim ve düzenlemeden yayınlayacağım bunu, unutmamak adına,bir daha aynı hatayı yapmamak adına yazıyorum buraya!

Biliyorum, salt düşünceleriyle hareket etmez benim bildiğim ben,lakin bu kez durum farklı! Düşlerini kurduğum bir mutluluğun yıkılması sözkonusu ve mantıklı hiçbir açıklaması yok!

Kabul etmek istemesem de canım yanıyor, bu kadar aciz oluşum kanıma dokunuyor ve elimden hiç ama hiçbir şey gelmiyor... Yok sayamıyorum da her nedense...Belki de şimdiye dek ki güzel şeyleri de yitirmekten korkuyorum.Bilmiyorum...

Sanki yoldan karşıya geçmek için elimden tutulması gerekiyordu ve elini uzattı...Oysa tam elini tutmak için uzattığımda elimi geri çekti ve tam ortasında kaldım yolun... Bundan sonra hep anımsayacağım yolun ortasında kalışımı ve bu bende karşıya geçmek istemeyiş doğuracak...

Belki de işin tuhaf tarafı,ben karşıya geçmek istemezken gel karşıya geçireyim seni deyişi... Belki ben istesem bu denli çok yanmayacak canım..!

Biliyorum, bunları bana yapan şu satırları okurken bile hiçbir şey anlamayacak! Çünkü o o denli basit ki... sözcüklerin üzerlerinde anlamı göremeyecek denli kör...

Yarın

2009-06-17T19:25:00.001+03:00

- Neden hep düşüncelerin yarına ilişkin?
- … söyleyecek bir şeyim yok, daha önce hiç düşünmemiştim bunu...
- Öyleyse biraz açayım, bugünden memnunsun da endişen yarından mı?
- Daha çok şu an güçsüzüm de yarın güçlenecekmişim gibi..
- Güçsüz olduğunu düşündüren ya da seni güçsüz kılan ne?
- Beni güçlü kılacakların eksikliği, güçsüz yapacakların fazlalığı...
- Beni geçiştirmene gerek yok, çok şey söyleyip bir şey söylemediğini biliyorum.
- Demek ki o kadar da iyi bilmiyorsun beni,neyse, birinin eksikliğini duyuyorum sanki.
- Kimin?
- Her şeyi anlatacağım birinin... Bölüntülerimden bir bütün oluşturmayı isterdim.Hem dostum hem sevgilim hem ablam hem de sıradan biri olmasını istediğim birinin eksikliğini duyuyorum.
- Bu mu seni yarına odaklayan?
- Şimdi bulamadığım için gözüm gelecekte... Bazen ablama aşık olmayı istiyorum bazense bir dostumla ateşli bir tartışmaya girmeyi. Bölünmekten sıkıldım. Kiminle neyi konuşabileceğime önceden karar vermek çok sıkıcı.
- Gelecekte gelecek mi peki?
- Yarın hava güneşli mi olacak peki?
- Aynı şey olmadığını pekala biliyoruz.
- Öyleyse yanıtını bildiğin sorular sorma!

Kendimle Bir Söyleşi'den

O

2009-06-15T22:35:00.001+03:00

Tanrı bir anlığına bağışlasaydı bana yaratma gücünü, kuşkusuz O'nu yaratırdım beklemeden.
Adını koymazdım ama ve saçlarını boyamazdım mesela maden rengine ya da gözlerini almazdı rengi tanrının gözyaşlarının...

Ümitlerim

2009-05-24T21:34:00.002+03:00

Yürürken sonuna doğru sokağın,
Bir ışık yandı tepesinde konağın...
Nedir, ne değildir anlamadan henüz
Karşıladı beni yolun sonunda onlarca yüz.

Sığınmaya çalışırken kaldırımın sıcağına,
Düşmüştüm çıkmaz bir sokağın ağına.
Yoklarken ellerim soğuk taşlarını binanın
Girdiğimi anladım içine bir belanın...

Uzatmışlar ellerini, istiyorlar vermemi
Beyaz bulutlar gibi aydınlık ümitlerimi.
Ararken çıkmak için buradan bir yol
Tuttu omuzumu yumuşak bir kol...

“Gel” dedi bana, bakıp da gözlerime
Şimdi bir başkası geçmişti yerime.
Ona da bana söylediklerini dediler,
Onun da gökmavisi ümitlerini istediler.

Takip ederken önümdekini ardısıra
Daldık bir kapıdan sonsuz aydınlığa
Işığa dayanamayıp kapanmıştı gözlerim
Ve hala yerlerindeydi ümitlerim....

Yukarıyı göstererek dedi ki bana
“Sizin ümitlerinizdir ışıldayan burada
Karanlığı yok etmek için ihtiyacımız var,
Diğerlerininki de şu konağın tepesinde yananlar”.

Artık anlamıştım yananı,tepesinde konağın
Ve gözkırpmadan vermiştim tümünü umutlarımın
Artık zifiri kararmayacaktı geceler
Ve ağlamayacaktı gece karanlığına bebekler...

Oysa üzülerek uyandım uykudan
Hala karanlıktı her bir yan.
“Keşke”li tümcelerdi gelenler dilime
Şimdi ben bu düşü kime anlatayım, söylesene...

Jehan Barbur

2009-05-23T18:06:00.003+03:00

JEHAN BARBUR GIDERSEN KLIP

Ne Me Quitte Pas / Jehan Barbur - video powered by Metacafe

Müzik dediğin böyle bir şey olsa gerek...

Geçmişe Yolculuk

2009-05-19T13:26:00.005+03:00

Kimi şarkılar vardır ki, bir şeyler duyumsatır, içinde bir yerleri kıpraştırır ve müthiş bir tat verir. Şarkının ritmi ister yavaş olsun ister hızlı, sen o tadı yine duyarsın damağında.Bir büyüğün sorduğu; şarkıların anımsattığı mı yoksa bir şeyler anımsatan şarkılar mı sorusuna “ikisi de” yanıtını verdiren şarkılara rastladığım için şanslı sayıyorum kendimi.

Kolay kolay beğenmem, beğendiğimi çok irdeler ve muhakkak bir kusur bulurum. Albümündeki tüm şarkıları dinleyebildiğim “sanatçı” sayısı bir elin parmağını geçmez. Bunlardan bir kaçını sayacak olursam Feridun Düzağaç, Şebnem Ferah, Funda Arar, Sezen Aksu... Sanki bunlar müzik yaparken yaptıklarının müzik olduğunun farkında değiller, içlerinden akıyor tınılar kağıtlara ve öyle içten bir biçimde söylüyorlar ki kendini kaptırıyorsun notalara...Neyse bu kadar giriş yeter geliyorum asıl kısma, Geçmişe Yolculuk'a...

“ Bugün kendimi kuru yapraklarla kaplı, çıkmaz bir sokağa benzetiyorum. Sadece o sokakta yaşayanlar üzerimden gelip geçiyor... ”

Yum gözlerini ve düşle şimdi, yürüdüğün sokağın ardında bir şey yok,önemli olan yol, yolun sonu değil, sağındaki solundaki ağaçlar hazan yapıp dökmüş yerlere hüznünü,ayağının altına aldığın kurumuş yapraklar öyle bir sesle kırılıyorlar ki diyorsun bu tınıyı biliyorum bir yerden,belki içinde deneyimlemişsin bu kırılmayı, belki de bir şiirde ya da bir kitapta kimbilir...

Düşünüyorsun sonra ya o sokak bensem, ya ezdiğim yapraklar acılarım ya da sevinçlerimse ya sonluysam,bir yerlerde tükeniyorsam ve her şeyden önemlisi, yalnızca yolu bana düşenlerin uğradığı bir sokaksam... İçine bir hüzün düşüyor ve düşünüyorsun içini...

“ Bugün kendimi odalarından çoğu boş, bazen dolan bir otel gibi hissediyorum. İçimden ne hayatlar ne hikayeler ne aşklar geçip gidiyor... ”

Sallıyorsun kafanı ve geliyorsun kendine, kendinde gelmeden evvel kafanda kendini bir otele benzetiyorsun, o kadar çok kişi ağırlamışın ki,onlardan o denli çok iz kalmış ki, kendini, aslını yitirmiş gibisin... Her gelen bir iz bırakmış ve giderken bir parça alıp götürmüş senden... Yitmişin,çoğalarak yitip gitmişin... İçinde neler döndüğünü,nerede neler yaşandığını ve ardından neler bıraktıklarını tek sen biliyorsun... İçin iz ve is dolu. Silmek için o denli çaba sarfetmene karşın çıkmayanlara “is” ötekilerine “iz” demişin ve tam o sırada sallayıp kafanı gelmişsin kendine...

“Bugün kendimi parktaki bir bank gibi sessiz ve sabit hissediyorum. Geceleri üzerimde şehrin ışıkları yatıp uyuyor... “

Çıkmışın o sokaktan yürüyorsun bir parka, bir bank çarpıyor gözüne, ötekilerden uzak, bir kenarda öylesine dingin duruyor ki...İmreniyorsun... Sonra kaptırıp, o bankın yerine koyuyorsun kendini. Gündüzleri şehrin sesi, çehresi bir başka, geceleri bir başka oluyor. Gündüz kalabalıkların sessizliği olurken geceleri sessizliğin kalabalığı oluveriyorsun. Üzerinde gecenin ağırlığı ve şehrin ışıkları, karşıda deniz, dost oluveriyorsun hepsiyle... Sokuluyor ışık koynuna,dizine yatıyor karanlık,üstüne örtülüyor denizin kokusu ve uyanıveriyorsun güneşe bu halde. Her gün her zamanki yerinde olmanın verdiği endişesizlik ve sakinlik bürünüyor her sabah üstüne ve sen yine her zamanki şeyleri yapıyorsun gün boyu...

“Bugün kendimi tonlarca yük taşıyan gemilerin denizi gibi hissediyorum. Kaldırma kuvvetim var ama şehrin atıkları içime akıyor...”

Parktan ayrılıp deniz kıyısına yürüyorsun,silmişin geride kalan sokağı, oteli, bankı kafandan. Gözüne ilişiyor bir yük gemisi, diyorsun sırtını denize vermiş de olsa nasıl taşıyor bu kadar yükü... Kendinden bahsettiğini düşünüyorsun...Sen gemiyi benzetmişken kendine asıl sana benzeyenin deniz olduğundan habersizsin... Ve sonra fark ediyorsun denize akıtılan atıkları görünce...Evet, ben denizim diyorsun...Bu kadar atığa rağmen halen deniz kalabilen,hala temiz olan.... Ve uyanıyorsun düşünden...

Adele - Hometown Glory

2009-05-18T01:59:00.005+03:00

Adele - Hometown Glory (HQ)

Harika bir ses...

Sözleri:

I've been walking in the same way as I did
Missing out the aaaaas in the pavement
And tutting my heel and strutting my feet
"Is there anything I can do for you dear? Is there anyone I can call?"
"No and thank you, please Madam. I ain't lost, just wandering"

Round my hometown
Memories are fresh
Round my hometown
Ooh the people I've met
Are the wonders of my world
Are the wonders of my world
Are the wonders of this world
Are the wonders of my world

I like it in the city when the air is so thick and opaque
I love to see everybody in short skirts, shorts and shades
I like it in the city when two worlds collide
You get the people and the government
Everybody taking different sides

Shows that we ain't gonna stand shit
Shows that we are united
Shows that we ain't gonna take it
Shows that we ain't gonna stand shit
Shows that we are united

Round my hometown
Memories are fresh
Round my hometown
Ooh the people I've met

Are the wonders of my world
Are the wonders of my world
Are the wonders of this world
Are the wonders of my world

Tanrı Ve Yazar

2009-05-17T14:15:00.002+03:00

Kaç kişinin gücü yeter ki
Sözcüklerle alay etmeye…
Kaç kişi egemen ki
Dalga geçecek kadar diline…

Aslında duyuş ve düşünüş biçimidir yazmak, sözcüklerinle düşünür sözcüklerinle duyarsın… Sözcüklerinle konuşur sözcüklerinle susarsın… Sözcüklerin göz kırpar sevdiğine sözcüklerin alır gider başını sevmediğinden…

Satır aralarında gezinirsin bir mektubun… Eline aldığında sen neyi düşünmesini istiyorsan onu düşünür sevgilin… Neyi anlatmak istiyorsan onu dile getirirsin, dökersin sözcüklere içini… Bir boşalma olur kâğıtlara… Dökülür sayfaya, kuruyan yaprakların, açan goncaların… Anlatacak o kadar çok şey vardır ki, bir perinin gelmesini beklersin yardım etmesi için, süslü cümleler kurabilmek için… Giysiler giydirirsin anlamlara sözcüklerle… Bir güzeli seversin ve ne giyse yakıştırırsın ya duygular bir güzel, sözcükler bir giysidir yazın dünyasında da…

Hangi yazarın kaleminden düşerse düşsün aşk satırlara; gül kokar, acı kokar, sevinç kokar, gece kokar alabildiğine ve gözyaşlarının tuzu sinmiştir sözcüklerine… Ama tümünde farklıdır kurulan cümleler, biri seni seviyorum der diğeri “seni sevmiyorum değil…” Bulutlardan bulutlara uçar yazar… Yüzer yazar düş âleminde… Okurun dilinde leziz bir tat, damağında yeninden okuma hevesi oluşuncaya dek arar en güzel giysileri… Sevdiği en güzeldir de gerçi, onu taçlandırmak ister, kendi elleriyle kondurur tacı başına…

Benim yapacağım iş yazmaktır çünkü sözcüklerin arasında dolaşmayı, arı misali çiçekten çiçeğe konmayı seviyorum… Seviyorum dilimi, sözcüklerimi seviyorum, seviyorum o güzel şeyler okuduğumda ve yazdığımda damağımda oluşan tadı…

Eğer yaşamımız boyunca uyumaktan sonra en çok yaptığımız şeyin konuşmak olduğunu düşünürsek, dili incelikle kullanmanın ne anlama geldiği kolayca anlaşılır… Meramını dile getirebilmek, etkileyici bir anlatım sahibi olabilmek, kolayca iletişim kurabilmek ne derece önemli günümüzde gelin siz düşünün…

Tanrının yarattığı en ilginç varlıktır belki de insan… Davranışları, duyguları düşünce ve tavırlarıyla bir bütün insanoğlu… Ve bu tutum ve davranışların duygu ve düşüncelerin ardında yatan nedenler de bir o kadar ilginç… İşte yazar bu insanı öncesiyle sonrasıyla, geçmişiyle geleceğiyle düşünceleriyle davranışlarıyla inceler ve kendi düşlerinden bir şeyler ekleyerek sunar okuyucuya… Yalnız gördüklerini, izlenimlerini aktarmaz bize yazar… Onu içerisinde harmanlar, eksikleri ilave eder, fazlalıkları çıkarır ve yoğurur kendi hamurunda… Eleklerden süzülmüş bir eser çıkar karşımıza… Tümüyle el emeği göz nurudur işte o…

Benim yapacağım iş yazmaktır çünkü iletişim kurmalıyım insanlarla… “Bütün hayatları tanımak arzusuyla yanıyorum, anlaşabilmeliyim insanlarımla….Düşünüşünü duyuşunu anlamlandırabilmeliyim…

Anımsıyorum da ne diyordu bir yazar : “Ben kitabımı yazarken kitabımda anlattığım o koca merada yatıp kalktım… O insanlarla konuştum, onlarla sevdim onlarla duydum, düşündüm… Ve bir gün kitap bittiğinde bir boşluk duydum içimde… Çünkü artık onlar yoktular ”

Eğer kimsen yoksa yanında bir imgelemdir tutturursun, düşsel arkadaşların olur, düşsel mekânların… Bir zaman çevresi kurumuş yapraklarla çevrili bir bankta sevişirken sevgilinle, bir zaman kafana doğrultulmuş silahın çekersin tetiğini… Bir zaman eşlik ederken yağmur gözyaşlarına, bir zaman koşarsın bir kumsalda…
Yalnız değilsindir hiçbir zaman yazıyorsan eğer, çıkagelir bir öykündeki karakter, yazdığın masallardaki gibi bir ortamda buluşursun dostlarınla… Şiirlerinde yağmur yağar sen ıslanırsın gerçek yaşamda, güneş altında… Ölümü yazarsın bir denemende ama delicesine yaşamak istiyorsundur… Yazmak yazgı oluşturmaktır aslında… Yalnız iki kişi yazar yazgıları… Tanrı ve Yazar…

Tanrı; yazarın ve diğer tüm insanlarınkini yazmıştır, yazar da buna inat kendi oluşturduğu karakterlerin yazgısını çizer… Tolstoy’un Anna Karenina’sı düşünün… Tümüyle Tolstoy’un sevebileceği bir tip, belki de gerçek yaşamda bulamadığı bir kadını yazmıştır kâğıtlara, yarattığı kadını daha çok sevmiştir kim bilebilir? ...

Benim yapacağım iş yazmaktır çünkü yalnız kalmaktan kurtuluyorum, daha çekici geliyor düşsel kişiler, gerçeklerden… Yeni kişilikler yaratmak yeni kaderler çizmek, Tanrının yardımcılarından olmak hoşuma gidiyor…
Benim yapacağım iş yazmaktır çünkü dönmeyen dilimi kalemimle döndürmek ve beni küçümseyenlerle sözcüklerimle alay etme gibi bir zevkim var…

Karşılık

2009-05-06T12:50:00.001+03:00

“Bir kadında tüm kadınlara duyduğun aşkı, tüm kadınlardaysa bir kadında bulduğun aşkı aradığını bilmiyor muyum sanıyorsun? Yazdıklarının tek bir kadına yazıldığı yalanına bu yalanı söylerken büründüğün saflığa sahip olanlar dışında kimlerin inandığını düşünüyorsun?”

Duymak istediğimde –içimdeki ses- bunu söylüyor bana… Sanki Goriot Baba’nın kızlarından biriyle ben evlenmişim ya da Anna Karenina benim için atmış kendini trenin önüne… Sözcüklere döküldüğünde ne kadar hoş geliyor kulağa ama bir aşk yaşamak ya da yaşadığının adını aşk koymak bu kadar basit mi?

Kadınlar ikliminde uçan bir kuştan başka bir şey olmayan erkek, neye kanaraktan ululaştırıyor kadına duyduğu aşkı… Aşk duyduğunu söylediği kadının teninin altında yatandan haberi var mı? Kızarken bir ayrı ağlarken bir ayrı sevinince bir ayrı hale bürünen gözlerin neden öyle olduğu hakkında bir fikri var mı? Yoksa Tanrının yarattığına, Tanrıya inanır gibi mi inanıyor, her yattığı kadında Tanrıya taptığını mı düşünüyor?

Bir erkeğin duyduğu ile bir kadının duyduğunu farklılaştıran ne? Aynı ağaçta fakat farklı mevsimlerde mi yaşıyorlar? Biri çiçekler saçarken öteki döküyor mu yapraklarını ya da kimine yaz gelmişken kimi karlarla üşüyor mu, nedir arasındaki fark?

Belki aralarındaki fark değil de ortak nokta Ahmet Altan’ın Aldatmak kitabında dile getirdiği şekliyle “hepimiz başkalarını kendi aynasına yansıdığı kadar görüyordu. Bir insanı ancak bize değdiği yerinden tutabiliyorduk. Bizim aynamıza yansımayan, bize değmeyen yerlerini bilmiyorduk...”. olabilir. Bir başka yazarsa aynı konuya başka bir açıdan bakarak “aşk oburluktan ölür” diyordu.

İnsanların birbirlerine duyduğu aşkın, bu aşkı oluşturan nedenlerin bilinirliğiyle ters orantılı oluşu ve bu gizemin insanları daha tahrik edişi belki de insanları, ilişkiyi tek kişi yaşamaya iten nedendir. Bilinenin kötü oluşu ve bilinmeyene yüklenen iyi anlamlar bir anlamda bu düşüncenin ürünüdür.

Ve insan aşkı yarattı deyişi “yalnızlığı” ya da “paylaşılamayan güzel şeyleri” yazan bir yazara ait olsa gerek. Bir insanda, kendi aynasına yansıyan güzel bir şeyi gören insan onu korumak ve sürekliliğini sağlamak adına kendi içinde, tek kişilik bir ilişki yaratıyor ve bunu karşı tarafla paylaşmaktan korkuyor… Ya kırarsa göğsüne bastırırken korkusu bu ilişkinin çift kişili olmasını engelliyor.

Karşılıksız oluş, bunu isteyişe bağlı değil midir? Karşılıklı yapmak anlamını doğuran –iş eki neden sevmek sözcüğünde değil de sevişmek sözcüğünde anlam bulur? Hala Anadolu köylerinde bir genç ile bir kız birbirini sevdiklerini zaman “sevişiyor” deyişi kullanılır, sevişmek karşılıklı sevmek tek kişilik bir ilişkidir.

Velhasılıkelam, aşkın bir insan yaratısı olduğu, karşı cinste güzel bulduğunu kendi içinde yaşatmak çabasından ileri geldiğini ve bunun paylaşıldıkça azalan bir şey olduğu ile bunun kötü bir şey değil aksine yaratılıştan gelen bir savunma mekanizması olduğudur.

Yanılış ve Yöneliş Üzerine

2009-04-30T12:51:00.001+03:00

— Ne kadar oldu oturmayalı yazmak için masanın başına?
— Bir elin parmaklarını geçmeyecek aylar geçti aradan, çok değil…

Her yazmak isteyişimde uzaklaşınca masadan neler kaçırdım acaba, kaç öykü yitti, kaç şiir yazılmadan bitti? Hangi kahramanlarım öldü dirilmeden ya da hangileri sırf üşengeçliğimden hala yaşıyor? Hangi denizlere bakıp iç geçiremedim ya da hangi rüzgârlara küfredemedim bu süreçte…
Neler kaçırdım acaba her yazmak isteğimi ötelediğimde… ?

Neler kaçırdım elimden ya da neler kazandım elimle, bunun şeceresini tutacak değilim ama düşünmeden de edemiyorum. Şimdi masamda değil de başka bir yerde olsam, yine erteleseydim yazmayı acaba bu yazıyı ertesi gün mü yazacaktım yoksa başka bir şey mi çıkacaktı ortaya ertesi gün?

Tanrılığa soyunmak değil bu yaptığım, yalnızca O’na özenmek ya da onun yardımcılığını üstlenmek…
Her şeyi bilmek istiyorum, her ayrıntıyı her özelliği ve bundan dolayı her adımın ardında neleri sürüklediğinin ayrımındayım. Yazdığım her sözcük bir lokomotif misali ardından kendi vagonlarını sürüklüyor, bense en iyi vagonları getirmesi için uğraşıyorum sözcüklerimin…

“Sözcük” denildiğinde düşümde neler birikiyor ve hangileri dökülüyor kağıda, hangilerini es geçip hangilerini vurguluyorum? Ne ya da kim karar veriyor buna?
Neden bir serserinin dilinden düşen harika sözcükleri yaftalayıp es geçerken bir hanımefendinin dile getirdiği sözcükleri vurguluyorum? Toplumun bana kazandırdığı bir şey mi, yoksa benim toplumdan gördüğümü sandığım yanılgılardan biri mi?

Hangisi olursa olsun doğru yanıt, toplumun bana kazandırdığı yanılgılar ya da yanılışa yönelişler sözkonusu.

Tanrı ve Aşk Üstüne

2009-03-30T00:44:00.003+03:00

Kimle ya da ne ile savaştığını bilmeyen ahmaklar gibiyim. Sorunumun ne olduğunu bile belirleyemeden çözümünü aramaya kalkışıyorum. Bilmiyorum bir çözüm ya da çözümü olması gereken bir sorunum var mı? Varsa ne? Yazmak istiyorum, yalnızca yazmak istiyorum. Düşüncelerimi derleyip toparlamak ya da ne bileyim unutmamak için yazmak istiyorum. Biri bana yardım edecek mi? Yardım istiyor muyum ya da? Ne büyük bir gurur bendeki… Kimselere belli etmesem de ya da herkese belli etsem bile… Sanmıyorum biri bile görebilmiş olsun aynadan yansıyandan gerçeğini… Her şeyi bilen bir Tanrı var eminim… Bu her şeyi bilen Tanrı zamana hükmettiği için biliyor her şeyi. Eğer ben bundan bir yıl sonra bugünü değerlendirecek olsam elbette ki düşüncelerim bugünden farklı ve daha gerçekçi olacaktır. İşte Tanrı budur. Elinde saat olan kocamana bir bilge…

Peki, Tanrı o. Ben kimim? Benim elimde yalnızca kalem mi var? Sanmıyorum. Daha fazlası olmalı… Peki, bu olanlar bir işaret olabilirler mi? Bak ben elinde saat olan bilgeyim sana olabileceğini gösterdim daha fazlası değilsin gibisinden… Ama ben hep o bilgeye yakın olduğumu düşünmüştüm, onun beni destekleyeceğini bana arka çıkacağını falan. Gerçek böyle değil mi yani?

Neyse ben bir aşka layık mıyım? Ya da bir aşk bana layık olabilir mi? İstediğim aşk kitaplarda ya da filmlerdeki gibi duygu yüklü tutkulu ve en önemlisi gerçek mi olmak zorunda? Ben gerçekleri sevmedim, gerçekler bana acı veriyor ve ben acıdan kaçmak istiyorum. Bu dünyadan ayrılıp daha düşsel bir dünya kursam kaç kişi katılır bana? Bugün benim yaptığım çocukluğu daha doğrusu yarın da yapmak istediğim çocukluğu yarın benimle birlikte yapmak isteyecek kaç kişi olacak? Tanrım lütfen bana beni anlayabilecek, benimle konuşabilecek ve benim ona hayran olacağım bir eş ver… Geçenlerde olduğu gibi muğlak ifadelerle dua etmeyeceğim artık sana… Çünkü ben bile ne istediğimi bilmezken senin benim için en iyiyi vereceğinden bir nevi emin değilim ya da emin olmadığımdan eminim…

Neyse anlaştık biz sanırım. Artık net düşünceler net ifadeler net sevgiler istiyorum yaşamımdan ve bunları bana verebilmen için net isteklerde bulunacağım senden. Bir karşılık olmayacak elbet. Sen bilgesin, ulusun oysa ben bilgiye aç ve küçüğüm senin yanında. Ben sen olmak istiyorum. Bu epey iddialı bir söz oldu ama ben küçük sen olmak istiyorum diyeyim. Bilge, olgun, güçlü ve saygı duyulan. Ben artık kendimden tiksinmeme neden olan her şeyden vazgeçtim. Sanırım bu yeni bir başlangıç yapmam için yeterlidir ha ne dersin?

Düş Artık Maskem!

2009-03-17T10:34:00.001+02:00

(Sıktı artık bu maske, bu surat, biliyorum başka suratlarının da olduğunu maske…)

Tüm sözcüklerini ezberledim bu suratın, hangi sözden sonra ne şekil alacağını, bir tebessüme hangi kıvrımlarını gereceğini önceden bilir oldum ve anladım tartmıyor artık bu suratı bu yüz…

Kendim olmak için taktığımı sanırken maske olup çıktım… Faldan çıkanın ben olması gerekirken ben faldan çıkan oldum, uydurdum ona ayak!

Hareketlerim, tavırlarım kendiliğinleşti, vereceğim tepkileri önceden kestirebilmem ne kötü, ne heyecansız bir şey. Ya sen düş yüzümden maske ya da ben çıkartacağım seni ellerimle… Ama bulansın istemiyorum ellerim sana, bir dakika bile dayanabileceğimi sanmıyorum yüzümden çıkardıktan sonra…

Değişen şarkının ritmiyle değişen duygular gibisin sanmıştım, değişirsin diye düşünmüştüm benimle ve ben değişirim sanmıştım seninle… Oysa öylesine durağanmışsın ki, hem kendi içinde hem benim yüzümde… İki sevgilinin birbirini en iyi anladığı anın ayrılığa en yakın an oluşu gibi anlıyorum şimdi seni. Ve yalvarıyorum maske, düş artık yüzümden!

Yaşam Treni

2009-02-21T13:47:00.000+02:00

Biz istesek de istemesek de tren gidiyor,
Gara gelince kimi inip, kimi biniyor…
Bakıyorum penceremden dışarıya doğru
Geliyor yine aklıma yığınıyla soru.
Düşünüyorum da nereden geldim bu trene,
Hangi garda para verdim şu lanet bilete.
Anımsamıyorum nasıl, nereden ve neden?
Bir açıklama borçlu beni trene bindiren…
Elimde yanlış koltuğa yazılmış bir bilet,
Anlamıyorum nereye böyle bu seyahat?
Soran yok, bilen yok tren nereden kalkmış böyle,
Nereye gider bu yol, nereye çıkar söyle…

Bu vagona ben hangi vagondan, nasıl geldim
Ya da neden bu vagona kesilmiş biletim?
Sorayım diyorum bakıp çevremdekilere
Bakıyorum, arıyorum tanıdık bir çehre…
Çevrem kalabalık ama kimsem değiller ki
Sonra kalkıp konuşmaya başlıyor birisi.
Kimse düşünmesinmiş nerden geldiğimizi
Gideceğimiz yermiş aslında önemlisi…
Gittim sordum nerden biliyorsun bunu diye
Dedi: Ben bilirim, gerisi senin neyine…
Şaşırdım, afalladım birden, döndüm yerime
Başladım yeniden büyük büyük düşünmeye…

Öyle böyle derken durdu tren bir garda daha
Bu kez daha dikkat ettim çevreme bakmaya.
Beyaz giysiler giyip iniyordu adamlar
Kalanların gözündeyse birikmiş buğular…
Binenleri görmeye çalıştım göremedim
Gerçek bu ya gidenlere pek de üzülmedim…
İnenleri görünce başladı konuşmaya,
Önceden düşünmememizi isteyen amca.
Eliyle gösterdi, gözlerini dikti raya,
Kimse kalmak istemezmiş bu yollarda yaya…
Düşününce, şimdi mantıklı işte, dedim de,
Daldım yeniden raylar üstünde düşlerime…

Düşümde öyle çok sevmişim ki yolculuğu,
Es geçmek peşindeydim ineceğim durağı.
Yolculuk boyunca epeyce şey yaşamışım
Ne akarsular geçip de, ne dağlar aşmışım…
Ne de uzun zaman geçmiş bindiğimden beri
Acep dönse tren, gitmek ister miyim ki geri?
Sanırım asla geriye dönmek istemezdim,
Ben bunca yolu, bunca zaman boşa mı gezdim…
Silik kalır geçmişe karşı duyduğum özlem,
Dileğim, ah geleceği bir an evvel görsem…
Düşünceleri gerçekleştirmenin tadını
Hangi hatıra verir ki, söyle hangi anı…

Kar(ı)şı(k) Durmak

2009-02-20T22:48:00.002+02:00

Güneşin sarısını önce turuncuya sonra pembeye ve ardından maviye çalan karanlık, günün uzaklarından görünmeye başlar başlamaz çekildi köşesine… Dayanılmaz bir acı gibi, kafasını meşgul eden düşüncelerinden kurtulamaya uğraşıyor ama karanlık daha da üstüne geliyordu düşüncelerinin… Sanki elini nereye atsa kuruyor, nereye gitse düşüncelerindeki kötüyü de oraya götürüyordu… Ve öğrenmişti artık günün erken saatlerinde rahatlayıp akşam saatlerinde öfkelendiğini, düşüncelerinin bedenini ele geçirdiğini. Onun için akşamın mavisini görür görmez kendi inine çekiliyor düşünceleriyle içli dışlı olmayı yeğliyordu… Kaçmaktan yarar gelmediğini öğrenmiş, onlarla savaşmanın da kâr etmeyeceğini anlamış olacak ki kabullenmiş gibi görünüyordu halini… Zaman zaman gün ışığının altında da o karanlık düşüncelere kanabiliyor ve acaba diyordu? Düşünceler, uyku gereği ya da yemek yemek gereği gibi bir şey değildi ki istediğin bir an gelebiliyordu aklına… Oysa hayır diyebilmeliydi aklına gelen kimi düşüncelerine…

Ve ben karşı koyabilmeliyim bu akıl düşmanı düşüncelere…

Eylem!

2009-02-15T13:14:00.000+02:00

Düşüncelerim yansımadıkça yazdıklarıma
Ne anlamı var yazmanın?
Düşüncelerim birini çekmedikçe kendi yoluma,
Ne yararı kalır düşündüklerimle yaşamanın…

Seslenmeliyim tüm evrene,
Haykırmalı yazılarım, şiirlerim…
Düşündüklerim kendimle yetinecekse,
Bırakayım öyleyse, düşünmeyeyim…

İnandım ben, düşüncelerimin
Çepeçevre saracağına tüm dünyayı…
Gerçek temellerde yükseltiyorum
Kimilerinin olanaksız dediği bir rüyayı…

Varsın alay etsin kimi kendini bilmezler
Ben kendimi biliyorum ya o yeter…
Ben onları da bilirim; yapmadan önce deli
Yapınca dahi derler…

…

Ümit...

2009-02-07T00:35:00.001+02:00

Koşuyor uzaktaki sevgiliye ve ona elinin uzanabileceği kadar yaklaştığında gerisin geriye dönüp başka bir sevgiliye koşuyor… Aslında sorun ona ulaşabilmek değil… Ona ulaşabileceğini ispat etmek kendine… Sevgiliyi değil sevgiliye giden yolu sevenlerden… Ya da şarabı değil de onun verdiği sarhoşluğu sevenlerden… Onunla bir içki masasında tanışmıştık… O mezedeki çerez tabağına bakıp ben sıradan bir leblebiyim diyordu bense ona bakıp her dişin açamayacağı bir çam fıstığısın diyordum.

Yalnızca uygun dişe dek gelememesine yanıp tutuşan kişiyle kendimi karşılaştırdım ve acep aramızdaki fark nedir diye düşünmeye koyuldum… O, kola takılıp gezdirilecek bir süs köpeğiydi bense peşine düşülüp düş peşinde koşulacak biriydim… Onun tek eksiğinin benimki gibi sevgiyi aşkı kitaplardan öğrenmesi olduğunu anlamam pek uzun sürmedi açıkçası. Farklı yolları tutsak da aynı masada olmamız bir noktada buluştuğumuzu söylüyordu. Belki de o masada bulunmamızın nedeni ikimizin de kendimiz olmaktan ödün vermememizdi ama şimdilik bunu bilmiyorduk, hoş bunu bilsek de vermezdik ama neyse…

Ellerimizde gizli saklı bakkallardan, kimse görmeden alılan bir sigara ve büyüklerimizden öyle gördüğümüzden onlar sıkıntılıyken içiyordu diyerek uydurduğumuz içimizde bir sıkıntıyla oturur bir banka söyleşir dertleşir konuşurduk alabildiğine…
İkimizde sanki memleketi kurtarmaya soyunmuş Anadolu çocuğuyduk, devletler yıkar memleketler kurardık oynadığımız “memleketçilik” oyununda… “İlk”leri yaşadım ben onunla, o da ilklerini öğretecek birini ilk defa buluyordu sanırsam. Şöyle bakıp düşünüyorum da iyi ki ondan öğrenmişim ilkleri ve ilk kez onla yapmışım.

O dönemler herkesi seviyor herkese güveniyordum, bu kadar kara değildi yüreğim ya da bu kadar karartılmamıştı duygularım insanlar tarafından. Onu sevmiştim güvenmiştim. Bana söylediklerini, “yapacağım!” dediklerini 3 günden sonra terk ettiğini görmem bu kadar koymadı aslında bana. Diğer darbelerimin öcünü ondan aldım sanki. Ben asla ona bir şey yapmadım ama başkalarının bana yaptıklarını o da yapacakmış izlenimine kapılıp kapadım kapılarımı. Oysa o söylenilenin aksine yeşil gözlü bir devdi gözümde hala. Kapıları kapadıysak aralık da bırakmadık değil hani… Çok sevdiği şu sözü anımsattı bana bu aralık ve kapı olayı… Bir söyleşide ablamdan duyduğum “silahları gömdüysek yerlerini de unutmadık” demiştim ve çok sevmişti… Ne de güzeldi o günler oysa. Tek kurtuluşun olduğunu ve o tek kurtuluşun bizim inandığımız yol olduğunu düşünürdük. Tek yol derdik biz, tek yol…

Oysa şimdi bakıyorum da… Büyüdükçe hem düşündüklerimiz küçülüyor hem düşlediklerimiz… Küçüktük o dönemlerde… Her şey olabilir diyorduk… Düşlerimiz alabildiğine uzanıyordu. Geleceğimizi bile belirlemiştik bir tanrıya inat! Bu kadar kirlenmemiştik belki de, bu kadar kirletmemişti bizi yaşam, bu kadar karaya bulanmamıştık… Yalanlar çepeçevre sarmamıştı etrafımızı. Şimdiyse neredeyse gözlerimiz bile yalan söylüyor… Tutturmuşuz bir türkü adına yalan deyip gerçekleri, düşleri bile umursamıyoruz…

Ama şimdi, kendime gerçekleri söyleyebiliyorum ben. Kurtuldum sanırım o çevreden. Yakınım artık kendime hiç olmadığım kadar. Ve uzağım onlara hiç olmadığım kadar. Kanat çırpış seslerimi duyuyor mu bilmiyorum ama duyuyorsa ona da uçmayı öğretebilirim. O süs köpekliğini değil süs köpeklerini gezdirmeyi hak ediyor ne de olsa!

Not: 20 Şubat 2007 tarihli günlükten alıntı.

İki Dağ

2009-01-08T16:30:00.001+02:00

Ne denli
Önemli
Uzaklık aradaki..?
İki
Koca dağ
Görebildikten sonra birbirini..!

Betimleme

2009-01-01T20:56:00.001+02:00

Bir insanın yüzüne baktığınızda ilk gördüğünüz ya da dikkatinizi ilk çeken nedir, peki kişiden kişiye değişir mi bu?

İlkin dikkati çeken gözleri elbet, kısa saçlıyken bir bantla toparlayıp kâküllerini yana savurduğu siyah saçlarının arasından görünen kahverengi gözleri. Öyle bir kahverengi ki, siyah kaşlar ve saçların arasında kendi doğrudan “ben buradayım” diyor… Toprak renginde ve onun kadar sıcak. Siyaha çalan bir kahve lakin kahveliğini yitirmeden tıpkı içindeki sıcaklığı büyüyünce de koruyabilen kadınlar gibi…

Ve sonra saçları, şimdiye dek uzun ve kısa ile tek renk gördüm: Siyah… Siyahın kıvamı üzerine giydiği giysilere göre anlama bürünüyor. Eğer siyah ya da ona yakın koyu renkler giymişse yüzünü öne çıkarma gibi bir işlev üstleniyor saçlar, yok açık renk bir şeyler varsa üzerinde saçları gözlerine yaklaşıp bir bütün oluşturuyor onunla. Uzun ve dalgalı saçları daha bir kadınsılık katarken kısa ya da küt saçları farklı bir alımlılık ekliyor üzerinde taşıdığı güzelliğe…
Saçlarının ışık altında renklerle “ahenkle raks edişi”… Evet, buna tanık oldum beyaz ışık altında, siyahtan alıp başını kahveye giden bir gemiymiş gibi…

Dudaklarına değineceğim ama dudaklarından evvel dikkatimi çeken bir şey: bazen dudaklarının kenarında beliren kıvrım “yine hiç beklemediğin bir şey diyeceğim” der gibi bakıyor bana… Hani sözü dudaklarından evvel dudak kıvrımında görmek o denli mutlu kılıyor ki beni, belki sözü duymasam da aynı derecede mutlu olacağım.
Ve o küçücük pembe dudakları… Dokunma isteği uyandıran ama dokununca bozulacakmış gibi duran… İki dudak iki nota çizgisi gibi, aradan dünyanın en güzel sesi çıkabilir her an. Bir de çenesinin altına gizlenmiş gamzesi, çok küçük bir ayrıntı belki ama yine de güzelliği bütünleyen özel parçalardan biri.

Devam edecek…

Hülyaca Ben...

2008-12-27T21:49:00.001+02:00

Tüm susamışlığımla koşarken sana
Uzaklaşıyorsun bürünüp bir serap kılığına…

Estikçe insanın yüzünü kavuran rüzgârların olduğu,
Çocukların bile yaşlı birer adam kesildiği,
Kehribar renkli bir şehirde,
İştahla göğe uzanan bir selvisin tüm yeşilliğinle…

Tüm düşlerimi ve düşüncelerimi hükümsüz bırakansın.
Hükmedensin zamana bir sultan edasıyla,
Aynı zamanda bir deli asisin başkaldıran kendi hükümdarlığına…

Kayboluşsun kimi zaman
İnsanın yüzüne tokat gibi çarpan gerçekler arasında,
Kimi zaman da
Güz güneşinin ısıttığı yumuşacık düşler ortasında…

Eroin gibisin her alışta zehirleyen lakin vazgeçilmeyen…
Bin yıllık, tahrip edilmemiş bir mabetsin
İnsanların huşu içinde O’na sığındığı
Ve günahkâr bir rahipsin, insanlara sevdiren günahı…

Bilsem de

2008-12-27T13:20:00.001+02:00

Bilsem de yumacağını gözlerini
Gece oldu sanıp, aydınlığa,
Gün olup doğmayı sevdim sende ben
İnadına karanlığa…

Görsem de yapraklarını dökeceğini
Güz geldi sanıp, bahara,
Çiçek olup açmayı sevdim sende ben
Katlanarak hazana…

Duysam da bu şarkıyı bitireceğini
Müzik eşlik etmeyecek sanıp, sana,
Avaz avaz bağırmayı sevdim sende ben
Direnerek yalnızlığa…

Karanlıktı

2008-12-26T01:13:00.001+02:00

Karanlıktı. Düşünceli kafasına dayanmış bir tabanca ile bağırdı.
- Sen benden önce davranamayacaksın ey Tanrı… *

Ve yummadan evvel son kez, vedalaşırcasına dikti göğe gözlerini
Anlaşılan duymuş olacak ki Tanrı söylenenleri
O katran gecesinin rengi
Bir kıvılcımla yarıldı ve bir ışık demeti
Elveda deyip göğe,
Yumuşak bir yatağa düşercesine
İndi yere…

Eli tetikte, gözleri ışığa dikilmiş bir halde, bekledi… Belki de,
Belki de’sini düşünmedi bile…

Ama merak, az evvel Tanrısına meydan okuyan insanoğlunu getirdi dize
Ve insanoğlu engel olamadı yürüyüşüne
Işığın düştüğü yere…

Gözlerini kısıp, yavaşlatarak ilerleyişini, dinledi kısıkça duyulan iniltiyi…

- Hey… Bu, bu nasıl bir şey? Ve ışık dolu her yer?
- Yardım et…
- Kimsin sen, bunlar nasıl oldu?
- Yıldızım ben, gökyüzünde sürem doldu…
- Kayacak zaman mıydı sanki şimdi?
- Bilmem, demek
Yeryüzünde bir melek
Gülümsedi…
- Tut elimi de buradan çıkalım.
- Buradan çıkıp da ne yapacağım?
- Gel, kötü görünüyorsun, iyileştirmeli seni…
- Gökyüzündeki noktama merdiven dayayarak mı
İyileştireceksin beni?
- Hala yukarı çıkma ümidin mi var?
Sen o ümidi kanayan ayaklarına sar…

…
Olabilirdi, bir ten bulut beyazı olabilirdi ya da saçlar gece renginde de olabilirdi…
Ve gözler rengini bir kahve fincanının dibindeki telveden de alabilirdi ama bunların hepsi…
Yok yok bu kadarı fazla idi…
Düşündü sonra, yıldız olduğu için mi bu hayranlığım, bu vurulmuşluğum?
Yok yok dedi ardından, içtiğim şaraptan mı sanki sarhoşluğum…

Uyuyan güzele bakarak, aklından bunları geçirirken bir an korktu uyanmasından, hani uyanınca bu büyü bozulacak sandı… Sonra sarıldı yine düşüncelerine… Her şeyi terk ederek gidip yitecekken sanki kozlarını inadına öne sürüyordu Tanrı… Yaşamdan koparken tel tel, koca bir halat olmuştu bu yıldız yaşamla arasında…

- Beni mi izliyordun?
- Hayır, yalnızca dalmış gözlerim… Hem senin neyini izleyeyim?
- Yıldızım ben, izlenip izlenmediğimi elbet bilirim…
- Gerçekten, kaç gündür buradasın ama hala necisin bilmiyorum. Kimsin sen?
- Yıldızım dedim ya ben!
- Orasını anladık, yıldız ne yapar?
- Gökyüzünde ışık saçar, sonra da kayar.
- Niye kayar?
- Daha önce dedim ya:
Yeryüzünde gülümseyince bir peri
Tahtımı ona bırakıp, kayarım geri…
- Geri mi?
- Nasıl yıldızlığı gülümsemenle kazandıysan
Senden güzellerin olduğunu da kabul ettin baştan…
- Senden güzelleri de mi var?
- Hem de gökte yağan kar kadar…
-
…
Yoksun, “yok olmak” zorunda olduğun için yoksun… Gideceğini bildiğim için ve gitmen gerektiği için…
Düşündü, tek çıkar yolu bulmak için düşündü…
Oysa kendini anlayan birine anlatsa bu olanları derdi ki: Eee bu zaten senin düşündü…
Yine düşündü…

Neydi bu içini kemiren
İliklerine işleyen
Düşüncelerini emen?

Eğdirmem diye düşündü bir güzel uğruna Dağ başımı…
Dağ başını alıp ellerinin arasına
İzin verdi akması için gözyaşına…

Yıldızlık hiçbir şey yoktu. Her şey ama her şey kafasının içinde
(hani bir kurşun yiyecek, yıldız çıkıp gelmese)
Dönüyordu…
- Kendinde misin?
- Kendimleyim, niye ki?
- Ele veriyor bakışların
Ve kurumuş gözyaşların seni…
- Kendi işine bak sen, bana bırak beni!
- Silebilirim izin verirsen izlerini,
- Uzak tut benden ellerini!
- Seni yine ele veriyor sözcüklerin,
Bu öfke neden, niye bu kadar derin?
- … , neden gitmiyorsun, neden benlesin?
- Sen geldiğim yerdekilerden farklı gibisin…
- Tanımıyorsun bile beni, niye bu güven?
- Bilirim kötülük etmez içten seven…
- Saçma… ! Yeter bu kadarı, artık çek git!
- Gözyaşın kal diyor dudakların git…

…

Karanlıktı. Düşünceli kafasına dayanmış bir tabanca ile bağırdı.
- Sen benden önce davranamayacaksın ey Tanrı…

Ve yumduğu gözlerini açtı, söylenenleri duymamış gibi yaptı Tanrı.
Gülümsemedi
Bir peri
Ve inmedi
Bir yıldız yeryüzüne geri…
Yalnızca tek bir sesle bölündü sessizlik:

Tak…

* Tanrıdan evvel davranabilirsem eğer
Güneşin alevlerinde kavrulan bir seher,
Düşünceli kafama dayanmış bir revolver
Düşüneceğim, var mı gidilecek başka bir yer?

düşünyol

2008-12-06T00:31:00.003+02:00

Gri… Beni en iyi ifade eden renk… Ne ak ne kara… Azıcık oradan azıcık buradan… Ortalardayım sürekli. Acaba orta en kötü seçenek mi ki? Çünkü ne akı anlayabiliyorsun ne de karayı… İki cami arasında kalmış beynamaz gibiyim… İkisinden de uzak, ikisini anlamaktan da ırak biriyim… Kendimi bir akımın içerisinde bulmam mı gerekiyor? Boşlukta asılı kalmış bir hiç miyim diyorum ara sıra kendime… Ne kentli ne köylü derler ya, düşünce açısından da tıpkı öyle. Bir yandan içerisinde bulunduğum toplumun beni daha fazla yontmasından korkuyorum bir yandan da kendim olamamaktan, fazla kentli düşünmekten korkuyorum… Tanzimat dönemi edebiyatçılarının kaleme aldıkları gösteriş düşkünü, aptal adamlar gibi olmak belki de en büyük korkum benim…

Oysa diyalektik bir düşünce işleyişim olsun isterdim ya da öyle düşünürdüm… İkisinden de etkilenecek ama yalnızca kendimce harmanlayacak bunları ve kendi “düşünyol”umu çizecektim… Düşünyol nedir diye soracaksınız belki… Hemen açıklayayım:

Sözcüğün kökeni benim, yani benim türetmem. Düşünceleri, duyguları, etkilenimleri, bilinçaltına itilmişleri derleyip kendimce bir yaşam yolu çizme işine ve bu yolda ilerlemeye düşünyol diyorum ben. Düşünyolumu oluşturdum sanıyordum ama şu an eksiklerim olduğunun ayrımına vardım. Bu düşünyol işini gerçekten çok düşündüm. Düşünyol beni ben yapan, benim niteliklerim benim özelliklerimle özdeşleşen ve yalnızca bana özgü bir yol… Önderlik gizleri adı verebileceğim bir şey… İçinde bulunduğum topluluklardan, konuştuğum dinlediğim kişilerden, okuduğum yazılardan, düşüncelerden kendimce bir sonuç çıkarma ve bunu kendimce özümsemem sonucu ortaya çıkan öz, düşünyolumdur işte!

Şimdilik çok basit sözcüklerle anlatmam nedeniyle sıradan bir kavram gibi gelebilir size ama inanın sıradan değil. Düşünyolun işleyiş aşamalarını anlattıkça size, sizler de anlayacaksınız…

Bir kent bir film bir şarkı

2008-12-01T02:56:00.004+02:00

Bir şarkı çınlıyor kulaklarımda
Anlamını bilmediğim bir dilde
Bir film gösteriliyor perdelerde.

Elleri ceplerinde, belli ki üşüyerek
Kadınlar yürüyor sokaklarda
Akşamüstü bir kentin sonbaharında.

Kapadı Gözlerini Kör

2008-12-01T02:38:00.000+02:00

Kapadı gözlerini kör…

Daldı alabildiğince derine, sığ sahillerden kurtulup uzaklaştı güvenden, alabildiğine özgürdü. İstediği yöne gidebilirdi elleri, istediği yöne sürebilirdi düşlerini oysa boğuluyordu şimdi sonsuz güzellikten…

Öyle derin bir evrende yaşayabilirdi ki kör, açmasaydı gözündeki bandajı doktor…

Açtı gözlerini kör… Ve işte şimdi şu andaydı…

Göremiyordu, doğuştan bir lanet vermişti Tanrı ona, dokunuyor, duyumsuyor duyuyor ama göremiyordu… Belki en büyük lanet en güzel şeydi, ama bilmiyordu…

Sonsuz bir düş evreninde istediğine istediğin biçimi verebilirdin, kopkoyu olurdu bir körün yaprakları, gülleri ateş kızılı… Bir ressam çizerdi düşlerindeki bulutu ve bir güzel kadının eli değerdi sürekli tenine düşlerinde…

Kimileri anlatırken ona oturduğu bankın çevresini, havayı, yeşilliklerin rengini, bankın kırık arkalığını, çıkmış çivisini O çok daha derin anlamlar yükleyerek alıyordu beynine, sığdırıyordu tüm güzelleri içine…

Ötüşen kuşların sesini duyduğunu sanıp seviniyor, bir meşeden yapıldığını sandığı bankı iyileştirmeye çabalarcasına okşuyordu…
Üzerinde güzün getirdiği yapraklarla yemyeşil bir bahçe ve kararlı kararsız bir güneş ışığı yayılıyordu çevreye, ona göre… Arkadaşlarına kızıyordu çoğu kez neden değer bilmiyorsunuz diye…

Ve arkadaşları çoğu kez bir şey söylemiyorlardı kırmamak için düşlerindeki imgeleri…
Ve hüzünlü bir gülümseyiş dökülüyordu dudaklarından, körün sandığı gibi pişman bir dudak büküşün tersine…

Ve bir gün haber geldi, o ünlü yabancı hastanelerden birinden…
Açılabilirmiş şimdiye dek kapalı kalan gözler, anlamsız bakacağına çevreye, anlayarak duyarak duyumsayarak bakabilir, bakmaktan öte görebilirmiş gayrı…
Ve toplandı tedavi için gerekli para gidildi o yabancı kente…
Göreceği ilk şeyin bir daha gitmek istemeyeceği bir yer olması ne ilginç bilmiyordu henüz… Ve gördüğü ilk kentin doğduğu kent olmayacağının ayrımındaydı…

Açacaktı gözlerini yabancı bir kentte ve arayacaktı gözleri düşlerinden tanıdık gelen bir iki nesne…

Açtı gözlerini kör… Ve işte şimdi şu andaydı…

Artık kör değildi görüyordu ama gördüklerinin gerçek olduğuna inanamıyordu…
İnanmak istemiyordu… Böyle soluk değildi renkler… Böylesine bulanık, savrulmuş, itilip kakılmış değildi düşlerinde büyüttüğü dünya… Oysa şimdi ne kadar da silinikti her şey…

Düş kırıklığı söylemini ilk, kendisi gibi bir durumda olan birinin söylediğini düşündü… Bundan öte düş kırıklığı mı olurdu… Gördüklerinin bir rüya olmasını diledi Tanrıdan… Oysa değildi…
Tanrıya sürekli yalvardığı, gerçekleşmesi için sabahlara dek dua ettiği bir şey gerçekleşmişti ama gerçek olmamasını istiyordu içten içe…

Arkadaşlarını düşündü sonra, ne kadar da haklıydılar… Kentini görmemek istedi, körler diyarında olmayı ne de istiyordu şimdi…

Güzeli görüp de kötüye boyun eğmek ne de zordu… Gerçeklerden düşlere sığınmayı istiyordu ama neye yarar…

Doktora anlamsız gözlerle baktı, baktı, baktı…

Ve yeniden kapadı gözlerini kör…

sigara

2008-11-27T17:23:00.002+02:00

içine çektiğinde
nasıl ki kızıllaşırsa
bir sigara,

öyle kızıllaşıyor
sen bana baktıkça
içimdeki yara…

Meğer

2008-11-27T16:56:00.005+02:00

Bir kızın gülümsemesiyle eşdeğermiş meğer
Şimdiye dek yaşadığımı sandığım yaşam…
Karşıma o kahve gözlü güzel çıkmasaydı eğer
Yaşadığımı düşünür de sevinirdim her akşam…

Ayı karartmak...

2008-11-27T16:45:00.000+02:00

Uzatmışım Elimi

2008-11-25T20:52:00.003+02:00

Uzanmış elim gökyüzüne
Varsaymışım ki tutacaksın elimi sen…
Gözlerimi dikmişim gökyüzünde bir yere
Bir siluet belirmesini bekliyorum, söz gelimi, sen…

Oysa

2008-11-25T20:13:00.004+02:00

Bir şiir yazmak isterdim oysa

Senin güzelliğine dair,
Anlatmak doyasıya seni
Dudağını burnunu gözlerini ve sair…

Bir şarkı yapmak isterdim oysa
Yalnızca senin sesinle…
Arkadan sesine uygun bir ezgi
Diyecek ki “dinle ey sevgili, dinle!”

Bir resim çizmek isterdim oysa
İçerisinde kurşuni bir gökyüzü,
Senle ben bir bankta yan yana
Ağaçlar yerlere dökmüş hüznünü…

Bir heykel yontmak isterdim oysa
Ötede bir peri beride bir serseri…
Sana armağan eder ve kaçardım
Vermene dayanamazdım geri…

Bir akım yaratmak isterdim oysa
Üzerinde düşüneceği onca düşünürün,
Tüm varlıkların ana maddesi sen olurdun
Özellikle güzel olanların, örneğin bir gülün…

Paradoks

2008-11-25T15:56:00.005+02:00

Çok sevineceği bir söz duyduğunda

İnsan sevdiğinden,

Sevinmeli mi,bana artık değer

veriyor diye,

Yoksa üzülmeli mi

Şimdiye kadar demek ki

Öyle hissetmiyormuş diye..?

Sonbahar

2008-11-14T13:25:00.000+02:00

Sonbahar geldi, bana bir iyilik yapmaya,
Döktüğüm dostlarımı kapamak için
yapraklarıyla…
Yağmurlar benim için yağıyor
Damlaları karışsın diye gözyaşlarıma…

Sokaklarda rüzgârlar esiyor deli deli,
Taşımak için birilerine söyleyemediğim
sözleri…
Güneş utancından bulutlar ardına gizleniyor
Aydınlatmadığından ötürü sevgilinin kalbini…

Çiçeklere ahım tuttu da, ondan soluyorlar,
“Koparıp verebileceğim bir güzel yoksa gül
neye yarar…”
Derdine derman olacağımı bildiğinden, bülbül
Dalında durmak yerine yana yakıla beni arar…

Karar almış kar, benim kara yüreğimi gördüğünden,
Bir an önce gelecekmiş dünyayı aka
boyamaya…
Varsın gelsin, biz ne “ak”lar gördük sözde aklamaya gelmiş
Tümü daha da kötüye “çaldı” bizi, daha da karaya…

Eksik Metin

2008-10-29T11:30:00.003+02:00

Hiç yazılmayacak bir romanı hatırlatır

Rengi denize çalan gözlerin,

Hani vardı ya bir destan kadar anlamlı

Bir şiir kadar derin…

...

Gökyaşı

2008-10-29T11:18:00.003+02:00

Birileri ağlıyor göklerde
Kapamış gözlerini…
Üzmüş, kırmış kalbini
sevdiği biri…

yüzündeki güneşi kaplamış bulutlar
gözlerinde kıpkızıl bir har
ve almış başını gitmiş bir yar…

ağlamasın da ne yapsın
sevdiğinin arkasından?
tutup bulutları yakasından
dayamış gözlerine...
ve gözyaşlarını adamış, giden sevdiğine…

tutup gözlerimle tanelerden birini,
izledim,izledim
olduğu halde düşüncelerimde sevgili…
sonra damla yerine koydum kendimi
ve usulca yere inerken damla,
sokağa vurdum bedenimi…

mutluluk

2008-10-29T11:16:00.003+02:00

Haklı çıkmayı sevdiğimi sanma
Haksız çıkınca daha mutlu oluyorum...

Bu Kadar Güzel

2008-10-29T11:11:00.001+02:00

Bu kadar güzel olmak zorunda mısın sanki?
Dudakların öyle küçücük
Yanakların al al, gözlerin yaprak yaprak…
Bu kadar güzel olmak zorunda mısın sanki?
Ne olur uzak dur benden,
Yoksa birazdan kalbim duracak…

Bu kadar güzel bakmak zorunda mısın sanki?
Siyah saçlarının arasından
Baharda açılan bir yaprak gibi gözlerinle…
Bu kadar güzel bakmak zorunda mısın sanki?
Solmuş yapraklarla çevrili
Bir banka oturmuş, konuşurken seninle…

Bu kadar güzel kokmak zorunda mısın sanki?
Gülün ıslaklığında saklı olan ıtır gibi
Ya da geceleyin kumsalda kokan deniz misali…
Bu kadar güzel kokmak zorunda mısın sanki?
Her şey bana seni hatırlatır,
Unutmam gerekirken seni…

Bu kadar güzel olmak zorunda mısın sanki?
Dudakların öyle küçücük
Yanakların al al, gözlerin yaprak yaprak…
Bu kadar güzel olmak zorunda mısın sanki?
Ne olur uzak dur benden,
Yoksa birazdan kalbim duracak…

Yusuf Akay

2008-10-20T17:48:00.003+03:00

Kendi kafasının dikine giden, başkalarına danışmadan hareket eden, entelektüel amaçları aile ve ilişkilerin üzerinde tutan, esrarengiz şeyleri seven, istediklerini başkalarının da istemesini sağlamak için zekice rasyonelleştirmeler yapabilen bir kişiliği vardır.
Şüphecidir, duygusal değildir, kuralları sevmez, ikna edilmesi zordur. Aklına ve problem çözme yaklaşımlarına güvenir, güçlü bir sezgisi vardır.

Farklılıkları sever, alternatiflere açık bir görünüm sergiler.
Genel olarak plansız ve dağınıktır, bilimkurgudan ve esrarengiz durumlardan hoşlanır. İyi bir gözlemcidir fakat yalnızdır, mahremiyetine önem verir.

Sessiz ve ihtiyatlıdır; her şeye atlamamayı tercih eder, temkinlidir. Sınavlarda başarılı, parlak; özellikle teorik ve bilimsel konularda iyidir. Saç-baş yolduracak, kılı kırk yardıracak kadar mantıklıdır, insanları zorlar, geniş bir bakış açısı vardır. Genellikle ilgisi düşüncelere yönelik aksiyonlardır; parti tipi toplantılara ve geyik muhabbetlerine karşı isteksizdir. Sınırları kesin belirlenmiş ilgi alanlarına sahiptir, biraz köşelidir.

Güçlü ilgi duyduğu konuların kullanıldığı ya da yararlı olduğu meslekleri seçmesi gerekir aksi takdirde hem mutsuz olacak, hem de çevresindeki huzursuz edecektir.
Dışa yansıyan yaşamında sezgisellik, iç dünyasında ise düşünsellik öne çıkar.

Suyun Dibinde Bir Nilüfer...

2008-10-04T22:10:00.003+03:00

Daha güzel değilsin düşlerimden
Düşlerim daha güzel senden,

Yoksun, ay ne kadar yoksa yoksun o kadar
Varsın, varsın yok desin kimi şaşkınlar…

Düşlerim, düşlüğünü yitireli oldu epey
Ağıt bekliyor düşlüğünü yitirmiş düşler…

İstanbul Kanatlarımın Altında

2008-07-03T14:42:00.004+03:00

Ağaçlarda küçük çiçeklerin tomurcuklanmasıyla anlaşılmıştı baharın gelişi…Ne güzellerdi öyle yeşiliyle beyazıyla sarısıyla…Toprak kokusu yok muydu birde işte o en can alıcı noktaydı…Yağmurun yağışını camdan izlemektense dışarıda yürümek istedi canı Aydan’ın ve hiç vakit geçirmeden üzerine kapüşonunu alarak dışarı attı kendisini…Ne güzel yağıyordu yağmur ince ince…Yüzünü gökyüzüne çevirdi,gözlerini kapayıp o anın keyfini çıkardı…Ne de güzeldi…Keşke Goethe’nin Faust’u olsa da zamanı şu anda durdursaydı…Durmasını istediği zamanlardan biriydi…Tanrısına dua etti içinden…Çok şükür dedi kendi kendine..Ama öyle içten demişti ki bunu o an içi huzur doldu…Öyle sevinçliydi ki hiç bir şey mutsuz edemezdi şimdi onu…Caddenin sonuna kadar yürümüştü farkında olmadan acaba ne yapsam diye düşündü,nereye gitsem…Etrafına bakındı yeni çiçek açmış bir ağaç aramaya başladı gözleriyle…Gidip bir çiçeği koklayacaktı…Aklına şairin şiiri geldi…

“yorgun düşmelisin koklamaktan bir çiçeği …”

gitti,incitmekten korkarcasına sarıldı çiçeğe ve kokladı doyasıya…O kadar güzeldi ki kokusu, bende arı olsam bende dayanamaz gelirdim dedi kendi kendine…Ne kadar da mutluydu öyle…Önceleri neden mutsuz olduğunu kestirmeye çalıştı…Şimdi mutsuzluğuna bir çözüm bulabilirdi…eh ne kadar mantıklı olurdu orasını da bilmiyordu hani…Sadece bu anın keyfini çıkarıp bu anı tüm yaşamına yaymak istiyordu.
En önemli sorunun yalnızlık olduğunu düşündü ilkin…Düşündü,düşündü…Aslında yalnızlığı seviyordu…Düşünsene dedi kendi kendine,”şu anı başka kimle paylaşabilirim,kim anlar benim şu yağmurlu gündeki mutluluğumu…Ben bile bilmezken neden mutlu olduğumu,bunun cevabını başkasından beklemek haksızlık olur…” Kendince yalnızlığına cevap bulmuştu.İşte yalnız ve mutluydu bundan ötesi mi olurdu…Belki küçük bir şeydi ama onu mutlu etmeye yetmişti…

Doyasıya kokladığı çiçeğin yanından uzaklaştı ve bir kelebeğin hayaliyle yürüdü…Acaba dedi şimdi,bu yağmurda,bir kelebek görebilir miyim diye düşündü…Ama yağmur damlaları kanadını incitebilirdi değil mi ama…Sonra yok dedi görmeyeyim…Kendisini mutlu edecek bir şey için başkalarının mutsuzluğunu göze alamazdı…Yine Tanrısına dua eder gibi ben iyi bir kızım aslında dedi…Belki de bu iyi düşünceler hayatının bu kadar yolunda gitmesini sağlıyordu…İçini yalnızca tanrısı biliyordu,ve bundan huzur duyuyordu…Ah dedi tekrardan ne kadar güzel bir gün…Bir kafeye gidip neskafe içmek istedi canı…Cebini karıştırdı güzel dedi paraları da yanındaydı…Ve kahveye doğru yürümeye başladı…

Yol o kadar güzeldi ki sağa sola bakarak yürüdüğünden nasıl da çabuk gelmişti kafeye.İçeri girdi tenhaydı kafe,cam kenarında bir masaya oturup gelen garsona bir neskafe dedi…Etrafını incelemeye başladı…Tahtadan döşemelerle boydan boya kaplanmış uzunca bir yerdi…Duvarlarda kimin olduğunu bilmediği resimler vardı…Buraya üçüncü gelişiydi sanırım…Diğer gelişlerinde gözüne çarpmayan bir resim gördü duvarda…Ne güzeldi…Yağmurdan sonraki baharı anlatıyordu resmen…Çok güzel bir mera arkada sıralanan dağlar ve dinen yağmurdan sonraki üzerinde çiy damlalarıyla yeşil otlar…Sağ tarafta on-oniki koyunuyla bir çoban yüzünde o mutlu gülümsemesiyle koyunlarına bakıyordu…Aydan düşündü o çoban yerinde olsam da koyunlar otlarken bende kitap okusam dedi…Gülümsedi kendi kendine sonra…O arada garson neskafesini getirmişti…Masaya koyulan fincana yukardan bakarak kendini görmeye çalıştı,her zaman denerdi bunu ama nehirdeki yansıması kadar net olmuyordu hiç,belki de kahve,kahverengi olduğunu için ben göremiyorum dedi…Kahveden ilk yudumu alıyordu ki bir şarkı çalmaya başladı…İlkin piyanodan çalınan üç nota..sonra bir fon sesi…Ve Gülay’ın o eşsiz sesi…
…
Önce kuş olduk
uçtuk semaya
sonra vurulduk
düştük sevdaya
…
ne kadar da güzeldi şarkı öyle…Sonra hatırladı,bu film müziğiydi…Film de aklına geldi…İstanbul Kanatlarımın Altında…

Uçacakmış gibi açıyordu kanatlarını,büyüyordu şahininkiler gibi,karşı koyuyordu rüzgarlara, kanatlarının altında bir boşluk,kâh kafa tutuyor aleme,kâh o oluyor alem…
Yükseklerdeydi,bulutlar arasında,kimseler bilmiyor onun orada olduğunu ve o bilmiyordu oradan kimseyi.Önünde uzanan koca bir deniz ve üstünde bir gemi gibi ve uçuyordu ufuklara,elleri uzanıyor boşluğa sonra kendi uzanıyor sonsuza ve bitiyor…

Hayali bitmişti…Ama tadı neskafesi gibi damağında kalmıştı…Kendi hâlâ bulutlar üstündeydi…Dudağından şarkıdan kalan sözcükler fışkırıyordu resmen…Aşkı ilahi,saydık cihanda….
bir şeyin farkına vardı…Ne kadar çok severse o kadar yakındı tanrısına…İnsanları sevince daha bir yaklaşıyordu huzura,yağmurları sevince içi doluyordu huzurla …dualar okuyordu sevdiği şeyler için…Sevmek ne güzel şeydi…Tanrının bahşettiği en güzel şeydi şu an Aydan için…Sevmek ne güzel diye bağırmak geldi içinden ama yapamadı…Sonra cebinden çıkarıp parasını koydu ve çıktı kafeden…